ประตูห้องหนังสือถูกผลักออก
เฮ่อจิ้นนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน จอคอมพิวเตอร์แผ่แสงเย็นเยียบกระทบโครงหน้าคมกริบของเขา
เขากำลังทำงาน
เขาถึงกับไม่ชายตามองเธอเลยสักนิด!
เสิ่นอวี่ถังปลายนิ้วหดเกร็งเล็กน้อย ใจคอห่อเหี่ยวด้วยความรู้สึกผิดหวัง
เธอเดินเข้าไปอย่างน้อยใจ ทรุดตัวลงนั่งบนตักเฮ่อจิ้น
“พี่คะ...”
ท่านั่งเผชิญหน้ากันแนบชิด
เฮ่อจิ้นยังไม่สนใจเธอ
ทว่าดวงตาคมเรียวคู่นั้นเหลือบมองต่ำลง สายตาหยุดที่ตัวเธอ
เธอสวมชุดนักเรียนสีฟ้าขาวจากสมัยเรียน กระโปรงพลีตครึ่งตัวขับเน้นสัดส่วนงดงาม ใสซื่อสะอาดกับเสน่ห์เย้ายวนธรรมชาติหลอมรวมเข้าด้วยกัน
นุ่มนวลเสียจนคนมองใจสั่นสะท้าน
เสิ่นอวี่ถังยกแขนเรียวคล้องคอเขา หางตาเคลือบน้ำใสเป็นประกาย น้ำเสียงอ่อนหวานเจือความประจบ:
“ฉันผิดไปแล้ว อย่าไม่สนใจฉันเลยนะ...”
เฮ่อจิ้นสีหน้าไร้ความเคลื่อนไหว ท่าทางเย็นชา ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยเสียงเรียบ:
“ผิดอะไร”
“ฉันสาบาน จะไม่ไปซนกับโจวหนิงอีกแล้ว!”
เสิ่นอวี่ถังขยับซุกอกเขา ออดอ้อนเต็มที่ “แต่ฉันไม่สนใจผู้ชายอื่นแม้แต่นิดเดียวนะ ฉันรักแต่พี่...”
เฮ่อจิ้นจ้องหน้าเธอนิ่ง “รักแค่ไหน”