ช่วงนี้เสิ่นอวี่ถังหลบหน้าเฮ่อจิ้นอย่างออกนอกหน้าบ้างลับ ๆ บ้าง
ตัวอย่างเช่น เมื่อก่อนเธอมักจะนั่งรถของเฮ่อจิ้น แต่ตอนนี้เดินไปโรงเรียนเอง
อีกตัวอย่าง เมื่อเฮ่อจิ้นเข้าใกล้เธอ เธอจะหาเหตุผลเผ่นหนีทุกครั้ง
ในที่สุดวันหนึ่งเฮ่อจิ้นก็หมดความอดทน
เสิ่นอวี่ถังเพิ่งเลิกเรียนวิชาเลือก กำลังเดินกลับบ้าน
รถเมย์บัคคันหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามาจอดขวางหน้าเธออย่างนุ่มนวล
กระจกรถเลื่อนลง
ใบหน้าคมสันเย็นชาปรากฏขึ้นตรงหน้า
มือข้างหนึ่งของเฮ่อจิ้นวางบนพวงมาลัย ส่วนอีกข้างพาดบนขอบหน้าต่าง ปลายนิ้วเคาะประตูรถเป็นจังหวะ
ดวงตาหงส์ของเฮ่อจิ้นหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าดุดัน จ้องมองเธอแล้วพูดว่า:
“ขึ้นรถ”
ทีนี้ถ้าปฏิเสธอีกก็ดูกระแดะเกินไป
เสิ่นอวี่ถังเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ก้มตัวเข้าไปนั่ง
เฮ่อจิ้นพูดว่า: “ระยะหลังมานี้ทำไมไม่เดินทางกับฉัน”
“อ๋อ ฉันแค่อยากออกกำลังกายน่ะ เดินเยอะ ๆ ออกกำลังกาย”
เฮ่อจิ้นเงียบ
ภายในรถเงียบไปหลายวินาที
ทันใดนั้น เฮ่อจิ้นโน้มตัวเข้ามาใกล้ โอบล้อมร่างเธอทั้งหมดไว้ในเงาของเขา
ริมฝีปากของผู้ชายคนนั้นก็เข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ สีปากจาง ริมฝีปากชัดเจนและคมกริบ แม้แต่อุณหภูมิลมหายใจก็ชัดเจน
เสิ่นอวี่ถังเอนตัวถอยหลังด้วยปฏิกิริยาอัตโนมัติ เหมือนสัตว์ตัวน้อยที่ถูกต้อนจนมุม
“ทำอะไรน่ะ”
นิ้วเรียวยาวของเฮ่อจิ้นจับหัวเข็มขัดนิรภัย จากนั้นดึงมาจากด้านไหล่ของเธอ “คลิก” เสียบเข้ากับตัวล็อก
คาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอแล้ว เฮ่อจิ้นถอยกลับไป “หลบหน้าฉัน?”
“เปล่า…”
“เปล่า? ปฏิเสธไม่ให้ฉันไปรับส่ง ที่บ้านเจอฉันก็เข้าห้อง ในโรงอาหารเจอฉันก็วิ่งหนี ไม่ใช่หลบหน้าฉันแล้วคืออะไร? ฉันจะกินเธอหรือไง”