ซ่งจิ่นสิงรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก ราวกับความทรมานหลังเมาค้าง
เขาฝืนลืมตาขึ้น แสงจากโคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะส่องจ้าจนแสบตา ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดไล้ผิวกาย ให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้สวมเสื้อผ้า
ไม่ได้สวมเสื้อผ้า?!
ซ่งจิ่นสิงพลิกตัวลุกพรวดขึ้นนั่ง ไม่สนใจศีรษะที่ยังมึนงง พอก้มลงมอง สิ่งแรกที่เห็นคืออกอวบอิ่มคู่หนึ่งที่ตั้งชันโดดเด่น
คุณชายสามซ่งผู้ปกติไม่หวั่นไหวแม้ภูเขาถล่มตรงหน้า เพิ่งเคยเบิกตาค้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก เขาแทบจะเซตกจากเตียง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ขาทั้งสองอ่อนปวกเปียก นี่ดูไม่เหมือนเมาเหล้า แต่เหมือนถูกวางยามากกว่า
เขากวาดตามองรอบห้อง เห็นการตกแต่งมาตรฐานของโรงแรม ซ่งจิ่นสิงพยุงกำแพง เดินเร็วรี่ไปยังกระจกเต็มตัวตรงหน้าประตู
ในกระจกสะท้อนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาว ผิวขาวผ่องเนียนละเอียดราวหยก ผมดำยาวประบั้นเอวเป็นลอนคลาย ๆ สยายลงมาด้านหน้าอก เอวคอด ขาเรียวยาว อกเป็นอก สะโพกเป็นสะโพก ทั่วทั้งร่างไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย นี่คือเรือนร่างที่เซ็กซี่อย่างยิ่ง ทว่าบนใบหน้าสวยสะพรั่งนั้นกลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ
ซ่งจิ่นสิงยกมือขึ้นหยิกแก้มตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดและทุกสิ่งรอบตัวล้วนสมจริงเสียจนเตือนให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
เขายังไม่ทันได้คิดถึงสถานการณ์ตรงหน้าที่ขัดต่อหลักวิทยาศาสตร์ ก็มีเสียงเอะอะดังมาจากนอกห้องพัก ผ่านประตูเข้ามา เขาได้ยินเสียงคนพูดปะปนกันไปหมด รวมถึงเสียงชัตเตอร์กล้องดังแชะ ๆ
“ที่นี่ใช่ไหม?”
“ห้องนี้แหละ! ผู้กำกับเจิงพักห้องนี้!”
“จงหร่วนซิงอยู่ข้างในจริงเหรอ?”
“สายของฉันเห็นกับตาว่าเธอเข้าไป!”
“ถ้าถ่ายได้ว่าจงหร่วนซิงอยู่ข้างใน ก็เท่ากับยืนยันเรื่องที่เมื่อก่อนเธอแย่งบทด้วยการขึ้นเตียงกับคนอื่นสารพัดแล้ว! คีย์การ์ดอยู่ไหน? เร็วเข้า!”
ถึงซ่งจิ่นสิงจะยังงงอยู่ แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีแน่ ระหว่างที่คนข้างนอกกำลังหาคีย์การ์ด เขารีบเปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งตรงข้าม หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำของโรงแรมมาพันตัวไว้ จากนั้นรวบเสื้อผ้าผู้หญิงกองหนึ่งที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมา แล้วแวบไปซ่อนตัวที่ระเบียง
ฟ้ามืดแล้ว แสงนีออนด้านล่างส่องระยิบระยับ การจัดสวนดูคุ้นตา
ที่นี่คือโรงแรมน้ำพุร้อนฮวาหยุนในเครือซ่งซื่อ
โรงแรมนี้ขึ้นชื่อเรื่องความแพง ห้องพักจึงเป็นบ้านพักตากอากาศแยกหลัง ระเบียงของห้องพักสองห้องที่อยู่ติดกันห่างกันไม่ถึงสองเมตร เสียงติ๊ด ๆ ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนประตูห้องจะถูกผลักเปิดอย่างรีบร้อน คนสี่ห้าคนที่ถือกล้องบุกเข้ามา ซ่งจิ่นสิงตัดสินใจฉวยเสื้อคลุมอาบน้ำ พลิกตัวปีนขึ้นระเบียง แล้วกระโดดพรวดไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ
อาจเป็นเพราะถูกวางยา ร่างนี้จึงอ่อนแอเป็นพิเศษ การกระโดดได้ไกลขนาดนี้ก็เป็นขีดจำกัดที่ซ่งจิ่นสิงพยายามสุดความสามารถแล้ว ตอนลงพื้นเขาคุมการทรงตัวไม่อยู่ ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง หัวเข่าและข้อศอกถลอกจนมีเลือดซึมเป็นเส้นเล็ก ๆ ความเจ็บปวดเตือนให้เขารู้สึกตัวอีกครั้งว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
เสียงฝีเท้าจากด้านข้างดังตามมาไม่ขาด มีคนวิ่งขึ้นมาบนระเบียงแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ “คนล่ะ? ทำไมไม่มีใครเลย?!”
ซ่งจิ่นสิงนอนคว่ำอย่างสงบนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน
อีกฝ่ายมองหาอย่างไม่ยอมแพ้อยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่หันหลังจากไป ห้องที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้วุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ซ่งจิ่นสิงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ไม่ได้รีบร้อนจะไปไหน เขาพิงระเบียงและครุ่นคิดถึงสถานการณ์ตรงหน้า
จากข้อมูลที่ได้ยินคนกลุ่มนั้นคุยกัน เจ้าของร่างนี้ชื่อจงหร่วนซิง น่าจะเป็นดารา แล้วตกลงเขากลายเป็นจงหร่วนซิง หรือสลับร่างกับคนที่ชื่อจงหร่วนซิงกันแน่?
ถ้าเป็นอย่างที่สอง คนที่กำลังนอนอยู่ในร่างของเขาตอนนี้ จะเป็นวิญญาณของผู้หญิงที่ชื่อจงหร่วนซิงหรือเปล่า?
เขาต้องไปพบเธอให้ได้
ถ้าเวลาของทั้งสองฝั่งเดินไปพร้อมกัน เวลานี้ตัวเขาน่าจะอยู่ที่…คฤหาสน์เก่าตระกูลซ่ง
ซ่งจิ่นสิงปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย
วันนี้เป็นวันที่คนรุ่นหลังของตระกูลซ่งมาร่วมรับประทานอาหารกับคุณปู่และคุณย่าประจำเดือน สมาชิกตระกูลซ่งสิบกว่าคนมารวมตัวกันพร้อมหน้า เขาเติบโตในต่างประเทศตั้งแต่เด็ก ไม่สนิทกับพวกเขาก็ว่าไปอย่าง หลังกลับประเทศมา ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ราบรื่นนัก ช่วงนี้คุณปู่ซ่งไม่พอใจเขาอยู่แล้ว เพราะเขาปฏิเสธการนัดดูตัว ตอนนี้ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ขออย่าให้มีเรื่องใหญ่โตอะไรเลย
ตอนนี้ห้องพักข้าง ๆ ไม่มีใครอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีแขกเดินเข้ามากะทันหันหรือเปล่า ซ่งจิ่นสิงไม่มัวรอช้า อาศัยแสงไฟถนนจัดเสื้อผ้าผู้หญิงกองที่รีบร้อนหยิบมาด้วยเมื่อครู่นี้
มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่ปิดอยู่ ชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง รองเท้าส้นสูงหนึ่งคู่ กางเกงชั้นในลูกไม้หนึ่งตัว…และเสื้อชั้นในที่รูปทรงไม่เหมือนกับที่เขาเคยเห็นตามความรู้ทั่วไป
ไม่มีสายคล้องไหล่แล้วมันจะไม่หลุดจริงเหรอ?
ซ่งจิ่นสิงจ้องชุดชั้นในลูกไม้สุดเซ็กซี่อยู่ครู่ใหญ่ด้วยสีหน้าจริงจัง สุดท้ายก็ยอมหลับตาลงอย่างจำใจ เขาอาศัยมุมอับของระเบียงถอดเสื้อคลุมอาบน้ำ ก่อนจะสวมชุดชั้นในลงบนร่างด้วยมือไม้แข็งทื่อ
นิ้วเผลอไปแตะเนินอกที่ตั้งชันเข้าโดยไม่ตั้งใจ เปลือกตาเขากระตุกแรง
ขณะที่แต่งตัวไปได้ครึ่งทาง ก็มีเสียงดังขึ้นอีกครั้งจากห้องที่เขาฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านี้ ซ่งจิ่นสิงย่อตัวชิดกำแพง ได้ยินเสียงผู้ชายที่กำลังเดือดดาลพูดว่า “สรุปคนหายไปไหน? ฉันไม่ได้กำชับแล้วหรือไงว่าห้ามพลาด!”
ทั้งสองคนเดินมาทางระเบียง เสียงแชะดังขึ้น ก่อนจะได้ยินเสียงจุดบุหรี่จากไฟแช็ก
เสียงผู้หญิงวัยสาวตอบอย่างร้อนรน “ฉันเห็นกับตาว่าเธอถูกโยนขึ้นเตียง! เสื้อผ้าฉันก็เป็นคนถอดเองกับมือ ฉัน…ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือฤทธิ์ยาจะไม่แรงพอ เธอเลยหนีไปได้?”
“เป็นไปไม่ได้! ยานั่นฉันให้คนหามาจากต่างประเทศ…ซวยฉิบหาย ถ่ายรูปไม่ได้ แถมยังทำให้ผู้กำกับเจิงไม่พอใจอีก”
“แล้วละครเรื่องนี้…”
“กลับไปค่อยคุยกัน! พรุ่งนี้เช้าเธอโทรหาจงหร่วนซิง ลองหยั่งเชิงดู เธอคงไม่ระแวงเธอหรอก”
เสียงสนทนาค่อย ๆ ห่างออกไป ซ่งจิ่นสิงรูดซิปชุดกระโปรงขึ้นช้า ๆ พร้อมจดจำเสียงผู้หญิงวัยสาวคนนั้นไว้
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ขั้นตอนสุดท้ายคือใส่รองเท้า
รองเท้าส้นสูง…
ไม่มีทาง! ชาตินี้ก็ไม่มีทาง!
ซ่งจิ่นสิงยืนกรานไม่ยอมใส่ หยิบรองเท้าส้นสูงขึ้นมาแล้วลุกยืนเท้าเปล่า เขาทำความสะอาดร่องรอยบนระเบียงก่อน จากนั้นโยนเสื้อคลุมอาบน้ำที่สวมมาตอนแรกลงในตะกร้าผ้าใช้แล้วในห้อง พอแน่ใจว่าไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้ จึงเดินไปที่ประตูห้อง
ตอนเดินผ่านกระจกเต็มตัวตรงโถงหน้าประตู เขาหันไปมอง “ตัวเอง” ในกระจก
ซ่งจิ่นสิงเติบโตในต่างประเทศ เห็นสาวสวยหุ่นเซ็กซี่มาไม่น้อย ถึงอย่างนั้นร่างในกระจกก็ยังทำให้เขาตะลึงได้ เขาไม่ค่อยสนใจวงการบันเทิง จึงไม่เคยได้ยินชื่อจงหร่วนซิงมาก่อน แต่สาวสวยหน้าคมเซ็กซี่สะดุดตาขนาดนี้ ชื่อเสียงคงไม่ธรรมดาแน่
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซ่งจิ่นสิงก็ย้อนกลับเข้าไปในห้อง หยิบหน้ากากอนามัยที่โรงแรมเตรียมไว้ให้แขกจากลิ้นชักมาสวม พอแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่ด้านนอกแล้ว เขาจึงถือรองเท้าส้นสูงเปิดประตูออกไป เพราะกังวลว่าปาปารัซซีที่บุกเข้าห้องก่อนหน้านี้จะไปดักรออยู่ด้านล่าง เขาเลยไม่ขึ้นลิฟต์ แต่เดินลงบันไดแทน แล้วมุ่งหน้าไปยังทางเดินของพนักงาน
โรงแรมน้ำพุร้อนฮวาหยุนเป็นกิจการในเครือซ่งซื่อ หลังกลับประเทศมาเขาก็รับช่วงดูแลธุรกิจโรงแรม จึงรู้ทุกอย่างที่นี่เป็นอย่างดี ประตูทางเดินของพนักงานตั้งรหัสไว้ ปกติพนักงานจะใช้บัตรแตะเข้าออก ซ่งจิ่นสิงกดรหัสเปิดประตู เดินผ่านทางเดินเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดห้องหนึ่ง แล้วจึงเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นในที่สุด
หน้าจอสว่างขึ้น ภาพพื้นหลังเป็นรูปครอบครัวสี่คนที่ถ่ายหน้าประตูเทียนอันเหมิน
จงหร่วนซิงสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีชมพู ผมหยักศกยาวลอนใหญ่ถูกรวบขึ้นไป เธอดูไม่สวยสะดุดตาแบบดารา แต่เหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยที่สดใสวัยเยาว์ กำลังกอดพ่อแม่กับเด็กหญิงวัยหนึ่งหรือสองขวบ พลางยิ้มหวาน
ซ่งจิ่นสิงโทรเข้าหาเบอร์ของตัวเอง
เสียงสัญญาณดังไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็รับขึ้นมา เสียงที่คุ้นเคยยิ่งกว่าเสียงไหน ๆ ดังมาจากหูโทรศัพท์
“ฮัลโหล…หืม? เชี่ย! ฉิบหาย!”
ตู๊ด ๆ ๆ
สายถูกตัดไปแล้ว
ซ่งจิ่นสิงยกมือกดขมับอย่างปวดหัว