ในห้องพักมีเจ้าหน้าที่อยู่ไม่น้อย เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ น่าอับอายจริง ๆ
พวกเขาถึงกับรู้สึกขายหน้า เจียงเยว่สร้างเรื่องเก่งเกินไปแล้ว แค่ไม่อยากขอโทษก็เลยใส่ร้ายเย่หลานอย่างไม่ยั้งคิดแบบนี้
จะเป็นของปลอมได้ยังไง?
ฐานะครอบครัวของเย่หลานก็ไม่ธรรมดา คุณหนูตระกูลร่ำรวยที่บุกเข้าสู่วงการบันเทิง จะต้องทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ไปทำไม
ตอนนี้เจียงเยว่ก็แค่ดันทุรังรักษาหน้า สุดท้ายก็ทำให้ตัวเองลำบาก
ตอนแรกโปรดิวเซอร์กะจะช่วยไกล่เกลี่ย ไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้
แต่ตอนนี้เย่หลานไม่ยอมอ่อนข้อเด็ดขาด ยืนกรานให้เขาไปเชิญรองผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติมาตรวจสอบของจริงของปลอมกันตรงนี้
วันนี้เย่หลานจะต้องให้เจียงเยว่คุกเข่าขอโทษให้ได้
มีเจ้าหน้าที่บางคนหวังดี พยายามเกลี้ยกล่อมเจียงเยว่ เห็นแก่ตอนที่รองผู้อำนวยการยังมาไม่ถึง เรื่องจะได้ไม่จนมุมไปเสียก่อน
"เจียงเยว่ เธอขอโทษอาจารย์เย่เถอะ"
"ของที่เธอเอามาวันนี้เป็นของชิ้นเดียวในหอสะสม ไม่เคยให้ใครยืมเลย หายากมาก ไม่มีทางเป็นของปลอมหรอก"
"พูดขอโทษสักคำก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"
เจียงเยว่ฟังออกว่าทุกคนไม่ค่อยเชื่อเธอ คิดว่าเธอแค่ห่วงศักดิ์ศรี
เธอไม่รีบร้อน ของจริงก็คือของจริง ของปลอมก็คือของปลอม
เธอไม่ลดตัวไปใส่ร้ายใครหรอก
เจียงเยว่ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดหวังดีของเจ้าหน้าที่ แล้วถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า "รายการของพวกคุณต้องยืมของสะสมมาทุกครั้งเลยเหรอ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่" เจ้าหน้าที่ตอบ "เธอก็น่าจะรู้นะ รายการก่อน ๆ ของเรายืมสมบัติล้ำค่าประจำพิพิธภัณฑ์จากพิพิธภัณฑ์ทั่วประเทศ นี่เป็นครั้งแรกที่เรายืมของสะสมส่วนตัว"
เจ้าหน้าที่มองสีหน้าเจียงเยว่ เห็นเธอดูงุนงงเหมือนไม่รู้อะไรเลย