เจียงเยว่เป็นคนที่แพ้อ้อน ไม่แพ้ขู่ พอได้ยินเด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใจก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาบ้าง
เธอพูดเสียงแข็งเล็กน้อย "รู้แล้ว"
เด็กชายเงยหน้ามองแม่ พอเห็นว่าเธอไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญ ถึงค่อยถามเสียงเบาอย่างระมัดระวัง "แม่มารับผมกลับบ้านใช่ไหมครับ?"
เจียงเยว่แค่มาเจอเขาที่บ้านเก่าเท่านั้น
ไม่ได้คิดจะพาเด็กกลับไปที่คฤหาสน์จริง ๆ
เธอไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเลี้ยงยังไง
แต่ดูเหมือนลูกชายของเธอจะเป็นเด็กดีมาก ตอนนี้ยังมองไม่เห็นเค้าของตัวร้ายใหญ่ที่ระบบพูดกรอกหูอยู่ตลอดเลย
เจียงเยว่ไม่อยากโกหกเด็ก "อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว มีคนคอยดูแลตั้งเยอะ"
โจวเจิ้งชูเห็นได้ชัดว่าผิดหวัง เพียงแต่สีหน้าไม่แสดงออกมากนัก เขาก้มหน้าลง ทั้งที่ทำตัวดีมากแล้วแท้ ๆ ทำไมแม่ถึงยังไม่ยอมรับเขากลับไปนะ?
ช่วงนี้เขาดูเหมือนจะเริ่มโลภมากขึ้นเรื่อย ๆ
เพราะแม่ทำดีกับเขามาหลายครั้ง เขาเลยเริ่มอยากได้มากขึ้น
ยิ่งปรารถนาความอ่อนโยนและอ้อมกอดของเธอ
"อีกอย่าง ช่วงนี้งานของฉันจะยุ่งมาก ถึงตอนนั้นก็คงไม่มีเวลาดูแลเธอ"
"แม่ ผมเข้าใจแล้วครับ" เด็กชายจับมือแม่ไว้อย่างระมัดระวัง ดวงตากลมสีดำจ้องมองเธออย่างมีความหวัง "ถ้าแม่ว่าง แวะมาหาผมบ่อย ๆ ได้ไหมครับ?"
เจียงเยว่ข่มใจไม่ให้ดึงมือออก เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ได้"