หลายวันที่เหมือนฝันแต่ก็ไม่ใช่ฝัน สำหรับโจวเจิ้งชูแล้ว เขาพอใจมากแล้ว
แม่มีชีวิตที่เปี่ยมสุขและสมบูรณ์พร้อม มีพ่อแม่อยู่ครบ มีพี่ชายคอยปกป้อง และมีสามีที่รักเธอจากใจจริง ตัวเขาในโลกนี้ก็คงรักเธอมากเหมือนกัน
คืนนั้นโจวเจิ้งชูนอนไม่หลับอย่างไม่ต้องสงสัย
ในเมื่อหลับไม่ลง ก็ต้องหาอะไรทำเสียหน่อย
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง หนังสือบนชั้นดูจะตรงกับรสนิยมของเขาไม่น้อย
บางเล่มดูเหมือนถูกเปิดอ่านมาหลายรอบแล้ว มีบันทึกสั้น ๆ เขียนไว้เพียงไม่กี่จุด
เมื่อมองตัวอักษรเหล่านั้น ราวกับกำลังสื่อสารกันข้ามกาลเวลา
โจวเจิ้งชูจ้องตัวหนังสือเหล่านั้น ข้างมือมีปากกาหมึกซึมที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมานาน เขาหยิบมันขึ้นมา แล้วเขียนข้อความสองสามคำลงบนหน้าแรกของรวมบทกวี
แม้จะเป็นโลกสองใบที่แตกต่างกัน
ลายมือของทั้งคู่กลับเหมือนกัน
ทั้งน้ำหนักและแนวเส้นคมกริบ
โจวเจิ้งชูมองตัวอักษรที่ตัวเองเขียน ก่อนก้มตาลงเงียบ ๆ อยู่นาน ผ่านไปพักหนึ่งจึงปิดรวมบทกวีโดยไม่ส่งเสียง แล้ววางไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะหนังสือ
เขาเงยหน้ามองเวลา ใกล้รุ่งแล้วแต่ก็ยังไม่ง่วงแม้แต่น้อย
เขาลงไปข้างล่าง รินน้ำเย็นให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วเติมน้ำแข็งลงไปอีกหลายก้อน จากนั้นก็ดื่มรวดเดียวไปหลายอึก
ดูเหมือนทั้งตัวจะเย็นลงและสงบขึ้นด้วย
ไฟในห้องอาหารเปิดไว้เพียงสองดวง แสงออกเหลืองสลัว
ทุกอย่างพร่าเลือน มองไม่ค่อยชัด
ครู่ต่อมา โจวเจิ้งชูก็ปิดไฟแล้วขึ้นชั้นบน เขาเดินเบา ๆ ไปหยุดหน้าห้องนอนใหญ่ ก่อนยกมือเคาะประตู
เวลานี้
ที่จริงไม่เหมาะเลย
แม่อาจจะหลับไปแล้ว
เขาอาจทำให้เธอตื่น หากเป็นวันปกติ โจวเจิ้งชูคงไม่ทำแบบนี้ แต่คืนนี้...แค่ครั้งนี้ ครั้งเดียวเท่านั้น
เขายืนรออยู่หน้าประตูอย่างอดทน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากอีกฟาก ประตูเปิดออกจากด้านใน พ่อปรากฏตัวตรงหน้าเขา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ดึกป่านนี้ มีอะไร?"
โจวเจิ้งชูก้มหน้า ถามเสียงเบา "แม่ล่ะครับ?"
โจวจี้มองลูกชายที่สองวันนี้ดูไม่ค่อยเป็นตัวเอง สำรวจเขาอยู่นาน ทว่าคราวนี้กลับไม่ได้พูดจาไร้น้ำใจเหมือนเคย
ระหว่างที่เขาเงียบอยู่ ก็ได้ยินลูกชายถามเสียงอู้อี้ขึ้นอีกว่า "แม่หลับหรือยังครับ?"