ครั้งก่อนก็ช่วงตรุษจีน
ตอนแม่จุดดอกไม้ไฟ มือโดนลวก ตอนนั้นเธอเอาแต่แหงนหน้ามองท้องฟ้า มองดอกไม้ไฟที่เบ่งบานท่ามกลางความมืด
ผ่านไปพักใหญ่ถึงเพิ่งรู้สึกว่าเจ็บมือ
ตอนนั้นผิวพองไปแล้ว พอรู้ตัวก็ร้องงอแงบอกว่าเจ็บ
โจวเจิ้งชูอดเป็นห่วงไม่ได้ นี่ก็ไม่ใช่ดอกไม้ไฟชิ้นเล็ก ๆ ดูแล้วไม่ค่อยปลอดภัย ต่อให้ปลอดภัย เขาก็ไม่อยากให้แม่เสี่ยง
โจวเจิ้งชูเดินไปจุดชนวน ตอนดอกไม้ไฟเบ่งบานบนฟ้า แม่ของเขาก็เหมือนลืมเรื่องไม่น่าพอใจเมื่อครู่ไปแล้ว
เธอแหงนคอจ้องมองไม่กะพริบเหมือนเด็กคนอื่น ๆ
พอจุดดอกไม้ไฟเสร็จ ทุกคนก็กลับเข้าไปในบ้าน
เมื่อแม่ของโจวจี้เห็นเจียงเยว่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ต่อให้เธอไม่ชอบลูกสะใภ้คนนี้แค่ไหน ก็แทรกแซงการตัดสินใจของลูกชายไม่ได้
ทำได้เพียงบังคับตัวเองให้ค่อย ๆ ยอมรับ
เดิมทีก็ไม่ได้ชอบนัก พอเห็นอีกฝ่ายทำอะไรเลอะเลือนก็ได้แต่ถอนหายใจ
ชั้นล่างมีโรงหนังในบ้าน พวกรุ่นน้องที่เข้ากันได้ก็มารวมกลุ่มดูหนังกัน บางคนก็เล่นไพ่
สรุปแล้วคึกคักมาก
เจียงเยว่เหมือนถูกกันออกไป ไม่มีใครชวนเธอเข้าร่วมกิจกรรมพวกนี้ แต่เธอกลับคลำทางลงไปถึงห้องฉายหนังชั้นล่างได้เอง
พวกรุ่นน้องวัยสิบกว่าปีเมื่อเห็นเธอก็รู้สึกอึดอัดไปหมด
อดแอบมองไม่ได้ คิดว่าเธอสวยมาก แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ กลัวจะหาเรื่องใส่ตัว