โจวเจิ้งชูมีความปรารถนาอันละโมบอยู่มากมาย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็พอใจอะไรง่ายเหลือเกิน
เหมือนตอนเด็ก ๆ หลังจากต้องเผชิญกับความเย็นชาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เคยสาบานด้วยความน้อยใจว่า ต่อไปจะไม่ไปหาแม่อีกแล้ว ไม่ไปอีกเด็ดขาด
ไม่อยากถูกเมินเฉยอีก
ไม่อยากเห็นสายตาเย็นชาแบบนั้นอีก
แต่เพียงแค่ตอนที่แม่ยังมีสติ เธอลูบผมเขาแล้วจูบแก้มเขา คำพูดแข็งกร้าวที่เขาเคยสาบานไว้ในใจนับครั้งไม่ถ้วนก็พลันหมดความหมายไปทั้งหมด
เขาถูกปลอบจนหายงอนได้ง่ายดายขนาดนั้นเอง
เหมือนตอนนี้ เขาได้เห็นความเป็นไปได้อีกแบบด้วยตาตัวเอง โลกอีกใบที่สมบูรณ์พร้อมดำรงอยู่จริง
แม่ของเขามีสามีที่รักและทะนุถนอมเธอ
มีแฟนคลับมากมายที่ชื่นชอบเธอ
มีเพื่อนร่วมงานที่เข้ากันได้ดี
เธอเป็นที่รักของผู้คนมากมาย ขณะเดียวกันก็มีสิ่งที่ตัวเองชอบทำ ชีวิตมีความหมาย ไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป และไม่ต้องติดอยู่ในโลกของตัวเอง
เขาได้เห็นมันแล้ว ทั้งยังได้รับความอบอุ่นล้ำค่าเพียงน้อยนิด
ตอนที่แม่ของโลกนี้รักใครสักคน เธอก็เป็นเหมือนตอนที่แม่มีสติ
โจวเจิ้งชูคิดว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
แต่พอลืมตาตื่นในวันถัดมา โจวเจิ้งชูก็ยังอยู่ในโลกนี้ ยังอยู่ในร่างนี้
เขาลากร่างที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยเข้าไปในห้องน้ำ คนในกระจกหน้าซีด สีหน้าดูเย็นชา
ดูไม่ค่อยดีเลย
เขาล้างหน้าอย่างสงบ ก่อนลงไปชั้นล่าง พ่อกับแม่ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว บนโต๊ะมีอาหารเช้าสองชุด
ชุดหนึ่งเป็นอาหารจีน
อีกชุดเป็นอาหารฝรั่ง
ตรงที่นั่งของเขามีโจ๊กอุ่น ๆ วางอยู่ชามหนึ่ง ไอร้อนลอยกรุ่น
เป็นโจ๊กกุ้งที่เขาชอบกินเป็นประจำ
รสอ่อน ๆ ช่วยให้ท้องอุ่น
เจียงเยว่คิดว่าเด็กคนนี้กลับมาเป็นปกติแล้ว จึงตบที่ว่างข้างตัว "รีบมาทานข้าวเช้าเร็ว"
เขาเดินไปนั่งข้างเธออย่างว่าง่าย
"พ่อให้วันหยุดแล้ว พักผ่อนสักสองสามวันให้สบายใจเถอะ อ้อ บ่ายนี้แม่จะไปเดินห้าง ลูกจะไปด้วยกันไหม"
เขาไม่เคยปฏิเสธคำขอของแม่ได้เลย
เขาพยักหน้า "อืม"
เจียงเยว่พูดเก่งมาก เธอพูดต่อไม่หยุด "ซื้อของเสร็จแล้ว แม่จะให้คุณน้ามารับเรากลับตระกูลฉิน"
แววตาของโจวเจิ้งชูไหววูบ คุณน้า? ตระกูลฉิน?