ซุนเฉิงเฟิงโกรธจนแทบคลั่ง พุ่งเข้าใส่ราวกับหญิงอาละวาดหมายจะกระชากผมเธอ
ใครจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่หุ่นเชิดที่เธอจะทำอะไรตามใจได้อีกต่อไป ยังไม่ทันได้แตะเส้นผมของอีกฝ่าย คนขับรถก็เข้ามาขวางไว้เสียก่อน
ซุนเฉิงเฟิงแค้นจนเข็ดฟัน เห็นท่าไม่ดีจึงอาละวาดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลโจว ตั้งใจทำให้เจียงเยว่ขายหน้า
มีแม่ที่ทำให้ขายหน้าแบบนี้
เจียงเยว่ก็ยิ่งเงยหน้าไม่ขึ้นในแวดวงคนร่ำรวย พอโจวจี้กลับมาแล้วรู้เข้า คงไม่ปฏิบัติต่อเธอดีแน่
"ตีกันแล้ว! ฆ่ากันแล้ว! ลูกสาวที่ไหนตบแม่แท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้บ้าง? ฉันเลี้ยงแกมาอย่างยากลำบาก เลี้ยงหมาใจเนรคุณยังไม่เห็นมันทำกับฉันแบบนี้เลย!"
"ฟ้าดินเป็นพยาน ชีวิตฉันช่างอาภัพจริง ๆ"
เจียงเยว่ยืนมองผู้หญิงตรงหน้าอาละวาดอย่างใจเย็น
ซุนเฉิงเฟิงเห็นว่าแผนนี้ยังใช้ไม่ได้ผล ก็โกรธจนแทบระเบิด เธอเช็ดหน้า ถลึงตา แล้วพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
เจียงเยว่เหลือบมองบอดี้การ์ด "พวกคุณยังยืนอึ้งทำไม? ลากเธอออกไปให้ฉัน"
อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิง ใครจะปล่อยให้เธออวดดีเช่นนี้ได้?
บอดี้การ์ดได้ยินคำสั่งก็ชะงักไป แม่ของคุณผู้หญิงแวะมาหาทุกสามวันห้าวัน พวกเขาชินเสียแล้ว
คุณผู้หญิงวางท่าเหนือคนอื่นต่อหน้าผู้คน แต่พออยู่ต่อหน้าแม่ตัวเองกลับอ่อนข้อ ขี้ขลาด ไม่ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรก็เชื่อฟัง
ก่อนหน้านี้แม่ของคุณผู้หญิงยังแอบขโมยของโบราณในห้องหนังสือของคุณผู้ชายไปขายเอาเงิน
ทำเอาพวกเขาพูดไม่ออกกันไปหมด
แต่คุณผู้หญิงกลับยืนกรานว่าเป็นเพราะพวกเขาทำงานบกพร่อง โจรถึงได้ฉวยโอกาสลงมือ
เพราะอย่างนั้นเมื่อครู่พวกเขาจึงไม่กล้าเข้าไปห้าม สำหรับพวกเขาแล้ว นี่เป็นงานที่เหนื่อยเปล่าแถมไม่มีใครเห็นคุณค่า
แต่วันนี้คุณผู้หญิงดูไม่เหมือนแต่ก่อนเลย