เจียงเยว่พูดจบก็เดินจากไปอย่างผ่าเผยจริง ๆ
พอสวมแว่นกันแดด เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังตึก ๆ ราวกับเคาะลงกลางใจของทุกคน
รปภ.ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูต่างมองหน้ากัน
ผอ.สถานียิ่งงุนงง เหมือนถูกความเด็ดขาดของเธอเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน
เธอกลายเป็นคนพูดง่ายตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงไม่โวยวายไม่หยุดอยู่สามวันสามคืนหรอกหรือ? ต้องทั้งทุบทั้งด่าถึงจะหายโมโห
เรื่องผิดปกติย่อมต้องมีสาเหตุ!
เธอต้องกำลังซุ่มเตรียมไม้ตายอะไรบางอย่างอยู่แน่
พอเจียงเยว่เดินไปไกลแล้ว ผอ.สถานีก็อดเรียกผู้ช่วยมาถามไม่ได้ว่า "เธอกลับไปจริง ๆ เหรอ?"
ผู้ช่วยพยักหน้า "ผมเห็นกับตาว่าเธอขึ้นรถเบนท์ลีย์คันสามสิบล้านไปครับ"
พอได้ยินคำว่าเบนท์ลีย์ ผอ.สถานีก็อดรู้สึกเปรี้ยวใจไม่ได้ "นายไม่ต้องย้ำเรื่องสามสิบล้านก็ได้"
เขาขมวดคิ้ว สีหน้ายังคงเคร่งเครียด "นายว่าเธอวันนี้โดนอะไรกระตุ้นมาหรือเปล่า? ผมรู้สึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้ กลัวคืนนี้เธอจะแอบมาวางระเบิดสถานีโทรทัศน์ตอนพวกเราไม่อยู่"
พูดตามตรง
เรื่องแบบนี้เจียงเยว่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ลง
เธอเป็นคนอาศัยบารมีคนอื่นวางอำนาจมานานแล้ว พนักงานรอบตัวเธอต่างก็พากันบ่นอุบ ไม่มีใครอยากรับใช้คุณนายตระกูลเศรษฐีคนนี้
ผู้ช่วยครุ่นคิด "ผมก็ดูไม่ออกเหมือนกันครับ แต่เธอคงไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่"
ผอ.สถานีมีสีหน้าเคร่งขรึม "ช่วยไม่ได้ คงต้องค่อย ๆ รับมือไปทีละขั้น"
ผู้ช่วยพูดต่อ "แต่พวกเขาบอกว่าคนของตระกูลโจว... ดูเหมือนตั้งใจจะหย่ากับเธอแล้ว เรื่องฉาวที่ถูกถ่ายได้ช่วงนี้ก็ไม่ได้ออกมาปฏิเสธ"
ผอ.สถานีเบิกตากว้าง "จริงเหรอ?"
ผู้ช่วยลูบจมูก "เขาพูดกันแบบนั้นครับ"