ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม คงซาบซึ้งจนไม่รู้จะตอบแทนยังไง
คงขอบคุณผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์เป็นการใหญ่ที่ยอมมอบโอกาสให้เธอมากขึ้น
แต่ดวงตาคู่นี้ของเจียงเยว่มองออกได้ดีที่สุดว่าใครจริงใจหรือเสแสร้ง ถ้าใครดีกับเธอจริงหรือไม่ แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้ว
ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์คนนี้ก็แค่พูดจาฟังดูดีเท่านั้น
เจียงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ "รายการนี้ช่วยเพิ่มยอดผู้ติดตามได้จริงเหรอคะ?"
ผู้อำนวยการพยักหน้า "เป็นรายการที่ผู้ชมชอบดูกันมาก"
ที่จริงมันก็แค่รายการวาไรตี้น่าเบื่อที่ให้เหล่าดารามาเช่าบ้านอยู่ร่วมกัน เพราะเรตติงต่ำมากจนสถานีใกล้จะตัดรายการทิ้งอยู่แล้ว
เจียงเยว่ส่งเสียงอืมเบา ๆ ราวกับกำลังคิดอย่างจริงจัง "ถ้าอย่างนั้น ฉันยินดีมอบโอกาสนี้ให้คนอื่นในสถานีที่เก่งกว่าค่ะ"
ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์: ???
ไม่ต้องมาเลย!
เธอไปมีคุณธรรมอันประเสริฐอย่างเสียสละเพื่อผู้อื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!
เธอเป็นคนดีขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?!
ผู้อำนวยการแทบสำลักลมหายใจ แต่ก็ยังแตกหักกับเธอไม่ได้ ยิ่งจะตะคอกใส่ก็ไม่ได้ จึงทำได้แค่เกลี้ยกล่อมดี ๆ หลับตาพูดคำที่ขัดกับใจตัวเอง "รายการนี้ต้องเป็นเธอเท่านั้น คนอื่นทำไม่ได้หรอก"
ที่จริงเจียงเยว่ก็รู้ตัวดีว่าโดนเนรเทศไปอยู่ตำหนักเย็นแล้ว
จะตำหนักเย็นหรือไม่เย็น เธอก็ไม่สนใจ
ขอแค่เป็นงาน ไม่ว่าจะดังหรือไม่ดัง เธอก็ไม่ชอบทั้งนั้น
"ในเมื่อฉันสำคัญขนาดนั้น ก็ต้องขึ้นเงินเดือนให้ฉันด้วยสิคะ?"
ผู้อำนวยการกัดฟันอดทน "ได้"
ขับเบนท์ลีย์ราคา 30 ล้านหยวนอยู่แล้ว ยังจะขอขึ้นเงินเดือนอีกเหรอ!? ขาดเงินแค่นี้หรือไง?! ต้องการเงินเพิ่มแค่นี้จริง ๆ เหรอ?!