บ่ายวันถัดมา
ห้องประชุมของเทคโนโลยีชีกวงแทบไม่เคยมีคนนั่งเต็มขนาดนี้
นอกจากกู้ชวนกับเฮ่อจื้อหย่วนแล้ว ยังมีเสิ่นหนานจือและทีมตัดต่อจากสตูดิโอของเธอด้วย
อีกสี่คนเป็นผู้ใช้งานที่ใช้บริการบ่อย ซึ่งคัดเลือกมาจากข้อมูลหลังบ้าน
คนหนึ่งเป็นเจ้าของสตูดิโอวิดีโองานแต่ง
อีกคนเป็นบล็อกเกอร์สายอาหารที่มีผู้ติดตามมากกว่า 200,000 คน
อีกคนเป็นฟรีแลนซ์รับตัดต่อคลิปสั้นโดยเฉพาะ
และอีกคนเป็นหัวหน้าทีมเล็ก ๆ ที่รับทำวิดีโอประชาสัมพันธ์องค์กร
ทุกคนเป็นผู้ใช้งานจริง
แถมไม่มีใครรับเงินจ้างมา
กู้ชวนให้เทคโนโลยีชีกวงมอบสิทธิ์ทดลองใช้แพ็กเกจองค์กรเป็นเวลาหนึ่งปี
พอได้ยินว่าจะคุยข้อเสนอโดยตรงกับทีมพัฒนาได้ ทุกคนก็มากันอย่างกระตือรือร้นยิ่งกว่ามาประชุมเสียอีก
เจ้าของสตูดิโอวิดีโองานแต่งเพิ่งนั่งลงก็ถามทันทีว่า
“ฟังก์ชันที่เสนอวันนี้ปรับแก้ได้จริงใช่ไหม?”
หัวหน้าฝ่ายเทคนิคตอบว่า
“ถ้าสมเหตุสมผลก็จัดเข้าคิวพัฒนาได้ครับ”
“งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ”
อีกฝ่ายวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะดังปัง
“ผมลิสต์มา 19 ข้อ”
ทีมเทคนิคพร้อมใจกันกระตุกเปลือกตา
โหเอ๊ย
นี่มาคุยหารือจริงเหรอ?
นี่มันมาตรวจงานถึงที่ชัด ๆ
กู้ชวนนั่งอยู่ข้าง ๆ เกือบหลุดหัวเราะ
“อย่าเพิ่งส่งโปรแกรมเมอร์กลับบ้านยกทีมสิ”
“เริ่มจากเรื่องที่กระทบการใช้งานมากที่สุดก่อน”
การประชุมเข้าสู่ประเด็นหลักอย่างเป็นทางการ
ข้อร้องเรียนข้อแรก
หน้าจอใช้งานซับซ้อนเกินไป
ฟรีแลนซ์ตัดต่อชี้ไปที่หน้าแรก
“พวกคุณคิดว่าก่อนเปิดแอป ผู้ใช้ต้องสอบใบรับรองคอมพิวเตอร์ระดับสองก่อนหรือไง?”
“ตรงนี้จัดการไฟล์วิดีโอ”
“ตรงนี้ไทม์ไลน์”
“ตรงนี้ฟังก์ชันเอไอ”
“ตรงนี้ยังมีพื้นที่ทำงานอัจฉริยะอีก”
“ตอนใช้ครั้งแรก ผมหาปุ่มส่งออกตั้งสี่นาที”
หัวหน้าฝ่ายเทคนิคยกมือขึ้นอย่างเกรง ๆ