สตูดิโอหนานจือก่อตั้งขึ้นเร็วกว่าที่กู้ชวนคิดไว้
หลังจากเสิ่นหนานจือตัดสินใจแล้ว สิ่งแรกที่เธอทำก็คือคำนวณเงินทุน
เธอไม่ได้เอ่ยปากขอเงินจากกู้ชวน
และไม่ได้ขอจากพ่อแม่ด้วย
เงินที่เธอเก็บสะสมจากการทำคอนเทนต์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เพียงพอสำหรับการเริ่มต้นในระยะแรก
เธอไม่ได้เช่าสำนักงานในย่านธุรกิจที่แพงที่สุดของเจียงไห่
แต่เลือกพื้นที่ในสวนสร้างสรรค์แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมือง
มีพื้นที่กว่าสองร้อยตารางเมตร
ค่าเช่าพอรับไหว
แสงสว่างดี
ชั้นล่างมีทั้งร้านกาแฟและร้านอาหาร
สำหรับทีมคอนเทนต์ขนาดเล็กที่มีสมาชิกไม่ถึงสิบคน ถือว่าเหลือเฟือ
เงินทุนเริ่มต้น:
2,000,000 หยวน
มาจากเสิ่นหนานจือทั้งหมด
เธอไม่ได้จ้างพนักงานประจำหลายสิบคนในคราวเดียว
แต่เริ่มจากกำหนดตำแหน่งหลักก่อน
ฝ่ายตัดต่อ 2 คน
ฝ่ายธุรกิจ 1 คน
ฝ่ายปฏิบัติการ 1 คน
อีก 1 คนควบตำแหน่งธุรการและประสานงานโครงการ
ส่วนงานบัญชีจ้างบริษัทภายนอก
งานกฎหมายก็ใช้บริการจากสำนักงานที่ให้บริการระยะยาวเช่นกัน
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าก่อนหน้านี้นายหมายถึงอะไร”
ในสำนักงาน
เสิ่นหนานจือมองสัญญาและใบเสนอราคากองโตบนโต๊ะ
“หมายถึงอะไร?”
กู้ชวนนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ
“พอเป็นเจ้าของกิจการแล้ว”
“ลืมตาขึ้นมาทีไรก็เริ่มใช้เงินทันที”
เธอชี้ไปที่คอมพิวเตอร์
“คอมพิวเตอร์”
“กล้อง”
“ไฟ”
“ค่าเช่า”
“เงินเดือน”
“ประกันสังคม”
“แล้วยังมีนี่อีก”
เธอหยิบใบเสนอราคาอินเทอร์เน็ตสำหรับองค์กรขึ้นมา
“ทำไมเน็ตเร็วขึ้นนิดเดียวถึงแพงได้ขนาดนี้?”
กู้ชวนหัวเราะ
“ยินดีต้อนรับสู่ด่านผู้ประกอบการ”
“ภารกิจมือใหม่คืออะไร?”
“อย่าเพิ่งตายก็พอ”
“……”
เสิ่นหนานจือยกมือปาใบเสนอราคาใส่เขาทันที