นอกป้อมเฮย์เฟิง
ผู้คนเนืองแน่น
ทีมจากศาลาหลงอวิ๋น พรรคจี๋อิ้ง พันธมิตรโรงแปด พันธมิตรโรงสิบเจ็ด และโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่ง กิลด์ทั้งห้าล้อมป้อมเฮย์เฟิงไว้แน่นหนาจนไม่มีช่องว่าง
พื้นที่รอบนอกเว้นว่างไว้ร้อยเมตร โล่งโจ้ง ไม่มีแม้แต่เงาคน
“หลีกไป! ถอยห่างออกไปให้หมด!”
หัวหน้าหน่วยทหารม้าของศาลาหลงอวิ๋นควบม้ายืนอยู่ สายตาเย็นชากวาดมองผู้เล่นอิสระและผู้เล่นจากกิลด์เล็ก ๆ ที่อยู่รอบนอก
“ใครแม่งกล้าเข้ามาใกล้ที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว ฆ่าไม่ละเว้น!”
ด้านหลังเขา ทหารม้ากว่าร้อยนายชักดาบยาวออกมาพร้อมกัน ประกายเย็นวาบสะท้อนแสง
คนของพรรคจี๋อิ้งก็ช่วยกันรักษาความเป็นระเบียบอยู่ด้านข้าง แต่ละคนเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง
“มองอะไรกัน? บอกให้ไสหัวไปไกล ๆ ไม่ได้ยินหรือไง?”
“ถ้าเข้ามาอีกก้าว ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่ปรานี!”
ผู้เล่นขั้นหมุนสองขึ้นไปเหล่านี้ ตอนนี้ต่างก็วางท่าผยองเต็มที่
ปกติถูกกฎของกิลด์ผูกมัดไว้ ตอนนี้ได้อาศัยบารมีคนอื่นมาข่มขู่คนแบบนี้ ความรู้สึกนี้—
สะใจ!
ผู้เล่นอิสระที่อยู่รอบนอกโกรธแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่ถอยห่างออกไป แล้วบ่นกันเสียงเบา
“กิลด์ใหญ่พวกนี้ไม่ยอมให้ทำอะไรเลย! จะปลูกพืชก็ไม่มีที่ เลี้ยงไหมก็ไม่มีตะกร้า ขุดแร่ก็ไม่มีเหมือง ตกปลาก็ปิดทะเลสาบ! แบบนี้จะให้พวกผู้เล่นอิสระอย่างพวกเรากินดินหรือไง?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งบ่นอย่างไม่พอใจ
“แค่อยากเข้าร่วมตีบอสเพื่อเก็บค่าฝึกฝนสักหน่อยก็ยังไม่ได้! เล่นเกมอะไรกันถึงผูกขาดกันแบบนี้?”
ผู้เล่นวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ
“พ่อหนุ่ม ดูก็รู้ว่าเพิ่งมาใหม่ นี่แหละคือสภาพของหมู่บ้านมือใหม่ส่วนใหญ่”
เขาลดเสียงลง
“สมัยเพิ่งเปิดเซิร์ฟเวอร์ใหม่ ๆ ยังดีหน่อย ทุกคนมีจุดเริ่มต้นเหมือนกัน แต่พอมีผู้เชี่ยวชาญเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตระกูลธุรกิจก็แผ่อิทธิพลเข้ามา หลังจากบริหารกันมาสิบกว่าปี เกมนี้ก็ไม่ต่างจากโลกความจริงไปนานแล้ว”