+152 ฟื้นฟูพลังเลือด,
+112 ฟื้นฟูพลังภายใน,
+8% ความคล่องตัว……
“ยังมีไวน์ดีงูที่เพิ่มบัฟความคล่องตัว ไวน์กระดูกเสือกับยาดีหมีที่เพิ่มพลังแขน……” ผู้เล่นตากลมยิ่งดูก็ยิ่งตกใจ เสียงสั่นเครือ “โห หรูหราจริง ๆ
สเปกแบบนี้ ยังมีดันเจี้ยนไหนที่ผ่านไม่ได้อีก?”
เขาชี้ไปยังชายหนุ่มถือดาบยาวที่อยู่หน้าสุดของกลุ่ม ลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน “คนนั้นเป็นผู้ดูแลสาขาของหอหลงอวิ๋นด้วย ชื่อจ๋ายหมิง! วิชาภายในชั้นสี่ ขั้นหมุนสองระดับสูงสุด แถมยังสวมชุดทองทั้งตัว
ส่วนคนที่อยู่ข้าง ๆ เขา อย่างน้อยก็วิชาภายในชั้นสาม ขั้นหมุนสองระดับสูงสุดทั้งนั้น สู้ไม่ไหวหรอก ถอนตัวเถอะ!”
จ๋ายหมิงดูอายุราวยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก ใบหน้าเย็นชา คิ้วคมดุจคมมีด
เขาสวมชุดรัดรูปสีทองเข้ม ผมยาวรวบขึ้น ทุกครั้งที่ฟันดาบจะเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม แถบพลังเลือดของบอสลดลงอย่างเห็นได้ชัดภายใต้การรุมโจมตีของเขากับเพื่อนร่วมทีม
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว” ผู้เล่นตาหงส์หรี่ตามองจากระยะไกล มือที่กำคันธนูยังไม่คลาย “ยังไงก็ต้องหาแต้มค่าฝึกฝนสักหน่อย”
“อยากไปก็ไปคนเดียว ฉันไม่ไป” ผู้เล่นตากลมรีบโบกมือ “ขอเตือนไว้ก่อนนะ คนของหอหลงอวิ๋นเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น ถ้าพวกเขาจำคุณได้ คุณได้เจอดีแน่
อีกอย่าง ด้วยกำลังคนระดับนั้น คุณโจมตีพวกเขาไม่เข้าแน่ มีแต่จะโดนไล่ทันแล้วถูกฆ่า”
สิ้นเสียง บอสก็แหงนหน้าคำราม แขนทั้งสองทุบพื้นอย่างแรง วิหารหินสั่นสะเทือน กองรักษาหุ่นเชิดกรูกันออกมาจากทุกทิศทาง ม่านพลังตรงปากทางเดินก็หายไปพร้อมกัน