“เป็นไปไม่ได้!!!”
รูม่านตาของเซินซิงเฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาปรากฏตัวขึ้นภายในสำนัก
เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า ตัวเองจะถูกผู้เล่นไร้ชื่อคนหนึ่งสังหารในไม่กี่กระบวนท่า!
ไม่! เป็นไปไม่ได้!
เขาส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง แต่พอเปิดสตรีมขึ้นมาทันที ก็เห็นภาพตัวเองยืนอึ้งงันอยู่เต็มหน้า!
จากมุมมองของเพื่อนร่วมทีม เขาเห็นลู่เทียนสิงถูกไล่ล่า ก่อนจะถูกสังหารในไม่กี่กระบวนท่า
จากนั้นก็เห็นผู้เล่นสุดน่าสะพรึงคนนั้น ต่อสู้กับคนยี่สิบสองคนเพียงลำพัง ราวกับกำลังร่ายรำใต้เงาจันทร์!
ให้ตายเถอะ!
นี่มันตัวประหลาดอะไรกันเนี่ย?
นี่มันเกินธรรมชาติไปแล้วไม่ใช่หรือไง?
คนพวกนี้ไม่ใช่พวกไร้ชื่อเสียงเรียงนามเสียหน่อย!
พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมืออัจฉริยะที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านของตัวเอง!
ในหมู่ผู้เล่นขั้นหมุนหนึ่ง พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือที่แทบไร้เทียมทาน!
แต่กลับถูกอีกฝ่ายจัดการได้ง่ายดายราวกับบี้ลูกไก่ตัวหนึ่ง?
“คนคนนี้ฝึกวิชาภายในกับวิชาต่อสู้ที่น่าสะพรึงขนาดนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ขั้นหมุนหนึ่งเลยหรือ!” เซินซิงเฉินตาแดงก่ำ หายใจหอบถี่ และกัดฟันแน่น
“น่าโมโหจริง ๆ! อัจฉริยะระดับนี้ ไม่รู้ว่าฝึกฝนอยู่ขั้นหมุนหนึ่งมานานแค่ไหนแล้ว ไม่กลัวว่าถึงเวลาจะทะลวงขั้นต่อไปไม่ได้หรือไง? ตั้งใจจะเหยียบฉันให้ตกจากอันดับหนึ่งหรือไง?”
เซินซิงเฉินคิดว่าคนคนนี้ต้องเป็นอัจฉริยะที่ฝึกฝนมาอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดปี พรสวรรค์คงไม่ด้อยไปกว่าเขา ไม่อย่างนั้นคงแข็งแกร่งขนาดนี้ไม่ได้
แต่เมื่อเขาเห็นความคิดเห็นของผู้เล่นหมู่บ้านหยานอวี๋ที่ตื่นเต้นกันอย่างบ้าคลั่งในช่องแสดงความคิดเห็น—
“เฉินอัน? เขาชื่อเฉินอัน!”
รูม่านตาของเซินซิงเฉินหดลงเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง!
“เขาคือผู้เล่นหน้าใหม่ที่ศาลาหลงอวิ๋นออกหมายจับ เล่นมาแค่หนึ่งสัปดาห์คนนั้นหรือ? คนไร้ประโยชน์ที่มีพรสวรรค์อีสองใบ? คนที่มีวิชาพลังภายในชั้นหกและครอบครองเครื่องรางชั้นวิเศษระดับตำนานคนนั้น?”