แต่มันก็สายเกินไปแล้ว
เฉินอันซ่อนตัวอยู่ในความมืดราวกับงูพิษ โจมตีครั้งเดียวก็เข้าเป้า แล้วหายตัวไป
สังหารหนึ่งทีมเสร็จก็ย้ายตำแหน่งทันที
สังหารอีกทีมเสร็จก็ย้ายตำแหน่งอีกครั้ง
ไม่เคยยืดเยื้อ ไม่เคยปะทะตรง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ช่องแชทกิลด์ศาลาหลงอวิ๋นเริ่มเต็มไปด้วยข้อความประหลาด
“ทีมพวกเรา...เหมือนจะหายไปหลายสิบคน โว้ย! โดนฆ่าหมดเลยเหรอ?”
“ทีมเราก็เหมือนกัน จู่ ๆ ก็เงียบหายไปหมด!”
ฉันละวะ! ไอ้เด็กนี่ฆ่าไปกี่คนกันแน่?
“ไม่รู้...ทีมเรามีแปดคน ตอนนี้เหลือผมคนเดียว...”
“ผมก็ไม่กล้าขยับแล้ว หาที่หลบอยู่ก่อน”
จ๋ายเสวียอี้อ่านข้อความเหล่านี้ ใบหน้าซีดเขียว ในใจทั้งหวาดหวั่นทั้งตื่นตระหนก!
ไอ้เด็กนี่มันประหลาดเกินไปแล้ว!
หรือว่าฝีมือจะน่ากลัวขนาดนั้นจริง ๆ?
เขาคว้าผู้เล่นที่เดินผ่านมาคนหนึ่ง แล้วถามเสียงต่ำว่า “เมื่อกี้คุณเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นแถวนี้ไหม?”
ผู้เล่นคนนั้นเงยหน้ามองชื่อเหนือศีรษะของอีกฝ่าย ผู้ดูแลสาขากิลด์ศาลาหลงอวิ๋น!
เขาพลันหวาดกลัว รีบพูดรัว ๆ
“เมื่อกี้ผมเห็นเฉินอัน เขาเพิ่งฆ่าคนของพวกคุณไปหนึ่งทีมทางตะวันออก แล้วก็วิ่งไปฆ่าอีกทีมทางตะวันตก ตอนนี้ไม่รู้ไปไหนแล้วครับ”
ใบหน้าของจ๋ายเสวียอี้แข็งค้าง
“เขาทำคนเดียวจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่ครับ คนเดียว”
“เขาเร็วมาก แถมระเบิดพลังได้รุนแรง แทบจะบดขยี้อีกฝ่ายเลยครับ”
สมองของจ๋ายเสวียอี้อื้ออึงไปชั่วขณะ
ฉันละวะ!
คนเดียว!
ไอ้บ้าเอ๊ย ตามล่ากิลด์ศาลาหลงอวิ๋นของฉันงั้นเหรอ?
เขา...
เขากล้าดียังไง?!
ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?!
แม้แต่ฉันยังทำแบบนี้ไม่ได้เลย!
ไม่!
จ๋ายเสวียอี้ส่ายหัวอย่างแรง ก่อนกัดฟันพูดว่า “รวมพล! ทุกคนมารวมพล! ต้องฆ่าเฉินอันให้ได้!”
ตอนนี้ผู้เล่นศาลาหลงอวิ๋นต่างตกตะลึงจนขวัญผวา เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมทยอยหายไปจากระบบ
ไม่เคยมีใครกล้าลอบสังหารสมาชิกศาลาหลงอวิ๋นมากมายอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้มาก่อน!
แต่ที่ทำให้ตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ!!
เฉินอันมีแค่คนเดียว!