บริเวณรอบนอก ผู้เล่นที่ผ่านไปมาต่างพากันแตกตื่น
“เชี่ย! เฉินอันชนะแล้วเหรอ?! ยอดฝีมือขั้นหมุนสามโดนเขาสังหารในพริบตาเลย?!”
“ผมเห็นกับตาในห้องสตรีมเลย! ดาเมจนั่นน่ากลัวสุด ๆ!”
“ใครบอกว่าคนสามัญจะไม่มีวันผงาดได้อีก? นี่ไง ไม่ใช่ตัวอย่างหรอกเหรอ?”
ผู้เล่นหน้าใหม่หลายคนมองด้วยความเลื่อมใส เลือดในกายเดือดพล่าน
“เท่ชะมัด! ผมก็อยากเจอเหตุการณ์พิเศษแบบนี้บ้าง!”
“พวกคุณว่าเฉินอันจะมาชิงบอสที่นี่ไหม?”
ผู้เล่นเก่าคนหนึ่งส่ายหน้า
“เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เฉินอันเก่งแค่ไหน ที่นี่ก็มีคนตั้งหลายหมื่น แถมยังตั้งค่ายกลแน่นหนาอีก ถ้าปะทะกันตรง ๆ เขาตายแน่”
“ฝีมือแบบเขาเหมาะกับการรบแบบกองโจรเท่านั้น”
มีคนไม่เห็นด้วย
“แต่ถ้ากิลด์ใหญ่พวกนี้กลัวจนกระจายตัวกันล่ะ? ยังไงตายครั้งหนึ่งก็ต้องหักอายุขัย ทุกคนย่อมกลัวว่าจะสูญเสียหนัก ผมว่าเฉินอันอาจทำได้ด้วยความเร็วของเขา!”
“แล้วเฉินอันไม่กลัวตายหรือไง?”
ทุกคนพูดคุยถกเถียงกันไม่หยุด ต่างคาดเดาว่าเฉินอันจะมาหรือไม่
——
เฉินอันมาจริง ๆ
เขาสวมชุดราตรี ปะปนอยู่ในฝูงชน
แต่เมื่อเห็นสภาพการณ์ตรงหน้า เขาก็ตัดสินใจได้ทันที
มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะบุกเข้าไป
คนตั้งหลายหมื่น จะให้ปะทะกันตรง ๆ หรือไง?
แค่เรี่ยวแรงก็แทบไม่พอแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต้องระวังการโจมตีสารพัดตลอดเวลา ซึ่งจะทำให้พลังใจและสมาธิหมดลงอย่างรวดเร็ว
เว้นแต่ว่าเขาจะมีวิชาป้องกันร่างกายกับวิชาภายในที่โจมตีเป็นวงกว้าง
เมื่อก่อนเวลาพูดถึงกองทัพหลายแสนนาย เขาก็คิดว่าเป็นแค่ตัวเลขก้อนโต
แต่พอได้เห็นคนหลายหมื่นอยู่ตรงหน้า มันช่างน่าตื่นตะลึงเพียงใด
ผู้คนขวักไขว่ มองไปเห็นแต่เงาคนดำทะมึนสุดลูกหูลูกตา
ในยุคโบราณ ต่อให้วิชายุทธ์สูงส่งแค่ไหน ก็สู้กองทัพหลวงไม่ได้!
ไม่ต้องพูดถึงว่านายทหารทุกคนล้วนผ่านศึกมาโชกโชน แค่การจัดกำลังและการประสานงานของกองทัพก็ทำให้คนหมดแรงได้แล้ว
ต่อให้ฆ่าเก่งแค่ไหน จะฆ่าได้สักกี่คนกัน?
โดยเฉพาะเมื่อด้านหน้ามีพื้นที่ว่างยาวหลายสิบเมตร
เฉินอันอาจใช้บัฟลดดาเมจ 50% ผสานกับก้าวย่าง ดลประจำร่าง และทักษะเทเลพอร์ตอื่น ๆ เพื่อเข้าไปได้