สิ้นเสียงพูด
เวลานับถอยหลังสิ้นสุดลง
ผู้เล่นของชินเทียนอวี่และหมู่บ้านหยานอวี๋ต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง จ้องมองแผ่นหลังของเฉินอันอย่างเหม่อลอย!
ชายเพียงคนเดียวราวกับเทพสงคราม พุ่งเข้าใส่สนามรบที่เต็มไปด้วยเหล่ายอดฝีมืออัจฉริยะ!
แถมยังพุ่งไปถึงแนวรบของหมู่บ้านเป่ยหยางด้วยความเร็วสูงสุด!
“เขา...เขากล้าพูดคำแบบนั้นออกมาได้ยังไง...”
ชินเทียนอวี่ตัวสั่นเล็กน้อย “อีกฝ่าย...อีกฝ่ายคือเซินซิงเฉินกับเหล่ายอดอัจฉริยะระดับ S ขั้นหมุนหนึ่งทั้งนั้นนะ!”
เขาจะทำสำเร็จไหม?
จะชนะได้ไหม?
ในใจทุกคนต่างไม่มั่นใจ แต่คนของหมู่บ้านหยานอวี๋ล้วนหวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นสักครั้ง!
ถึงอย่างไรพวกเขาก็แพ้การประลองใหญ่ติดต่อกันมาเจ็ดเดือนแล้ว จำนวนบอสลดจากเจ็ดตัวเหลือศูนย์
หมู่บ้านหยานอวี๋ของพวกเขาถูกตอกตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศของเมืองเจียงโจวทั้งเมืองแล้ว!
พอเอ่ยถึงหมู่บ้านหยานอวี๋ ก็มีแต่คนคิดว่าเป็นขยะในหมู่ขยะ อยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่การดูแคลน!
พวกเขาเองก็อยากมีตัวแทนของหมู่บ้านบ้าง! อยากได้ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์บ้าง!
การปรากฏตัวของเฉินอันมอบความหวังริบหรี่ให้แก่พวกเขา!
ต่อให้คนคนนี้จะเป็นฆาตกรโหดเหี้ยมที่ฆ่าคนราวกับผักปลา
ต่อให้เขาจะก่อความวุ่นวายในหมู่บ้านหยานอวี๋!
แต่ความแข็งแกร่งและวีรกรรมของเขาก็ทำให้หัวใจของพวกเขาพลุ่งพล่านและเกิดความเลื่อมใสได้ในที่สุด!
พวกเขาไม่สนหรอกว่าเฉินอันกับศาลาหลงอวิ๋นจะมีความแค้นอะไรกัน!
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้เข่นฆ่าผู้เล่นอิสระอย่างพวกเขาสักหน่อย!
ในขณะนั้น ข้อความในช่องของหมู่บ้านหยานอวี๋ไหลทะลักอย่างบ้าคลั่ง ทุกประโยคราวกับเปลวไฟที่ลุกโชน ปลุกเร้าหัวใจผู้คน
“บ้าจริง! โดนเฉินอันทำเอาเท่จนใจเต้นแบบนี้จะทำยังไงดี? เป้าหมายของฉันคือที่หนึ่งนะ! ให้ตายสิ! เขาพูดประโยคโอหังขนาดนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยได้ยังไง!”