ใบหน้าของลัวเลี่ยย่ำแย่ แต่เขาพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ในใจเขาไม่ยอมรับ
หากพูดถึงประสบการณ์การต่อสู้ เขามั่นใจว่าตัวเองไม่แพ้คนพวกนี้
แต่ค่าสถานะต่างกันเกินไป
ชุดทองหนึ่งชุดมีอุปกรณ์เก้าชิ้น ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นมากกว่าอุปกรณ์เงินหลายชิ้นกับชุดทองหนึ่งชิ้นของเขาเกือบเท่าตัว
คนพวกนี้เกิดมาก็ยืนอยู่ในจุดที่เขาเอื้อมไม่ถึงแล้ว
ชุดทองซื้อยากเหลือเกิน
มีราคาแต่ไม่มีของขาย
เขาขบฟันแน่น แล้วไม่พูดอะไรอีก
ส่วนเฉินอันหันหลังเดินจากไปทันที เสียเวลาไปก็เปล่าประโยชน์ ของพวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาในตอนนี้
เขาเพียงถอนใจในใจว่า คนรวยนี่ดีจริง ๆ
ถ้าดรอปของจากพวกนั้นได้สักสองสามชิ้นก็คงยิ่งดี
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
【ประกาศหมู่บ้านหยานอวี๋】
“ยินดีกับผู้เล่น ‘อวิ๋นจงเฮ่อ’ ที่หลอมอุปกรณ์เงินขั้นสอง ‘เกราะสงครามเหยียบเมฆ’ สำเร็จ! ขอประกาศให้ทั่วทั้งหมู่บ้านทราบ!”
ประกาศหนึ่งเด้งขึ้นมา
ทุกคนในช่องสนทนาต่างรู้ว่าอวิ๋นจงเฮ่อได้อุปกรณ์มาหนึ่งชิ้น
เฉินอันไม่ได้ใส่ใจมากนัก แค่รู้ว่าประกาศทำงานอย่างไรก็พอ
เขาเดินไปถึงหน้าโรงเตี๊ยม ซูหว่านรออยู่ตรงนั้นแล้ว
ยังคงสวมชุดรัดกุมสีเขียวอ่อนชุดเดิม และยังมีองครักษ์สองคนเดิมอยู่ข้างกาย
เมื่อเห็นเฉินอัน ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา
“เฉินอัน!”
เฉินอันพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมพร้อมกับเธอ ทั้งยังสั่งอาหารมาบ้าง
จากนั้นทั้งสองก็เริ่มซื้อขาย เขาหยิบของในอินเวนทอรี่ออกมาวางทีละชิ้น
ในนั้นถึงกับมีอุปกรณ์เงินขั้นสองกับอุปกรณ์ระดับสองอีกหลายชิ้น!
เก่งจริง ๆ!
หรือว่าเฉินอันฆ่าผู้เชี่ยวชาญขั้นหมุนสองมา?
ซูหว่านจ้องเฉินอัน ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่เธอไม่ได้ถาม
มุมปากของเธอยกขึ้น ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า
“เฉินอัน คนที่ลุยหุบเขาหมาป่าคนเดียวกับคนที่ลุยดันเจี้ยนร้านผ้าถนนตะวันตกวันนี้ คือคุณใช่ไหม! ที่แท้คุณก็ลุยคนเดียวมาตลอดนี่เอง! ฉันยังนึกว่าคุณมีทีมคอยหนุนหลังเสียอีก!”