ระยะคุ้มครองผู้เล่นใหม่ของเขายังเหลืออีกเต็มสามวัน
ในระยะคุ้มครอง เขาไม่สามารถโจมตีคนอื่นในหมู่บ้านมือใหม่ได้ และคนอื่นก็โจมตีเขาไม่ได้เช่นกัน
นี่คือสิทธิพิเศษที่ระบบมอบให้ผู้เล่นใหม่ทุกคน
ดังนั้นตั้งแต่แรก เขาจึงไม่กังวลเลย
ไม่ว่าศาลาหลงอวิ๋นจะปิดล้อมด้านล่างแน่นหนาแค่ไหน ขอเพียงเขาลงจอดในหมู่บ้านหยานอวี๋ได้ เขาก็ปลอดภัยแล้ว
…
ช่องแชตของหมู่บ้านหยานอวี๋ระเบิดไปแล้ว
“ฉิบหาย! คนดำคนนั้นยังบินอยู่เลย! บินมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?!”
“เขาทำได้ยังไง? พลังภายในไม่ต้องใช้เงินหรือไง?”
“ผมลองคำนวณดูแล้ว จากหลุมศพรกร้างบินกลับมาหมู่บ้านหยานอวี๋ อย่างน้อยก็ยี่สิบลี้ เขาบินมาตลอดทางเลยเหรอ?”
“บ้าเอ๊ย คนคนนี้เป็นสัตว์ประหลาดหรือไง?”
“เมื่อกี้พวกคุณเห็นไหม? จ้าวจื้อไล่ตามเขา แต่ถูกเขาปั่นหัวจนหัวหมุน!”
“จ้าวจื้อ? นักฆ่าอันดับหนึ่งของศาลาหลงอวิ๋นน่ะเหรอ? จ้าวจื้อที่ใส่ชุดทองทั้งตัว แถมความคล่องตัวอยู่ระดับสูงสุดคนนั้น?”
“ใช่เขานั่นแหละ! เมื่อกี้ไล่ตามเฉินอัน แต่ไล่ไม่ทันสักที! แถมยังถูกสวนกลับจนคนของศาลาหลงอวิ๋นตายไปหลายคน!”
“สุดยอด! สุดยอดเกินไปแล้ว!”
“สุดยอดอะไรกัน? พวกคุณไม่เห็นหรือไงว่าศาลาหลงอวิ๋นตายไปกี่คน? แค่รอบนี้ก็ตายไปตั้งแปดสิบกว่าคน! แถมยังเป็นเอลีททั้งนั้น! ทำให้ตอนศาลาหลงอวิ๋นแย่งอุปกรณ์มีคนน้อยลงไปเยอะ เสียหายหนักมาก!”
“ยังมีอีกเกือบสองร้อยคนก่อนหน้านี้ด้วย! โหดจริง ๆ!”
“โอ้โห ผมอยู่ในเหตุการณ์เมื่อกี้ เห็นกับตาเลย! เขาคนเดียวบุกเข้าออกกองกำลังของศาลาหลงอวิ๋น พวกยอดฝีมือขั้นหมุนสองแตะตัวเขาไม่ได้เลย!”
“นี่มันยังเรียกว่าคนอยู่หรือเปล่า?”
“เฉินอันเป็นใครกันแน่? ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อ?”
……
แต่ไม่นานนัก
ผู้เล่นของศาลาหลงอวิ๋นที่ถูกเฉินอันฆ่าตาย พอกลับเข้าเกมมาอีกครั้ง ก็พากันกรูเข้าช่องแชต
“เฉินอัน! ฉันไปมีเรื่องกับนายตอนไหน? นายฆ่าฉันทำไม?!”
“ฉันกำลังตีบอสอยู่ดี ๆ ไปทำอะไรให้นายไม่พอใจ? นายลอบโจมตีฉัน ต่อยทีเดียวก็ฆ่าฉันเลย!”