“เฉินอัน”ยืนอึ้งไปเลย
ให้ตายเถอะ นี่เจอศัตรูเก่าหรือไง?
เขายืนอยู่กับที่ มุมปากกระตุก
แต่โจวหมู่กระโจนออกไปแล้ว มือถือทวนยาวเล่มหนึ่ง ชี้ตรงไปยังคนดำหลายคน
ปลายทวนวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ เจตจำนงต่อสู้แผ่ซ่าน
“พวกแกคนไหนคือเฉินอัน? ออกมายืนให้ฉันเห็นเดี๋ยวนี้!”
ชุดทองทั้งตัวของเขาเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด
รองเท้าไล่ลมกับเกราะขาลมพายุล้วนเป็นของชั้นเลิศที่ผ่านการปลุกเสกสองครั้ง ทั้งคู่เพิ่มความคล่องตัว รวมกันแล้วเพิ่มให้เขาถึง 48 แต้ม
วิชาภายในชั้นสามเน้นฝึกพลังแขนกับความคล่องตัว เมื่อรวมกับอุปกรณ์ทั้งชุด ความคล่องตัวของเขาก็พุ่งสูงถึง 80 แต้มอย่างน่ากลัว!
เมื่อมีวิชาเบากายช่วยเสริม ความเร็วของเขาก็สูงถึง 104!
เข็มขัดเสือคำรามกับปลอกข้อมือแตกผาเพิ่มพลังแขนทั้งคู่ รวมแล้วพลังแขนของเขาอยู่ที่ 79!
เครื่องประดับศีรษะกับสร้อยคอเพิ่มลมปราณ พลังเกราะ และดาเมจป้องกันภายนอก
กางเกงกับเสื้อเน้นเพิ่มสถานะความอึด ดาเมจป้องกันภายนอก พลังเลือด และลดความเสียหายทางกายภาพ
สถานะความอึด 63 ลมปราณ 41 พลังเกราะ 41 พลังเลือด +300 ดาเมจป้องกันภายนอก +180
สถานะหลักทั้งหกของเขาสูงกว่าผู้เล่นขั้นหมุนหนึ่งทั่วไปอยู่มากทุกด้าน
เขามั่นใจว่า หากดวลกันตัวต่อตัว ในบรรดาผู้เล่นขั้นหมุนหนึ่งของหมู่บ้านหยานอวี๋ นอกจากอันดับหนึ่งแล้วก็ไม่มีใครเป็นคู่มือเขาได้
แต่หลี่ชิงกับหนิงซีไม่รู้เรื่องพวกนี้
พวกเธอเห็นแค่ว่ายอดฝีมือที่ตนชื่นชมถูกท้าทาย จึงไม่พอใจขึ้นมาทันที
หลี่ชิงชี้ไปที่“เฉินอัน”แล้วพูดเสียงดังว่า “ท่านนี้แหละคือยอดฝีมือเฉินอัน!”
หนิงซีตะโกนตามว่า “พี่เฉินอัน รีบสั่งสอนเขาเลยค่ะ!”