เฉินเสว่อ้าปากเล็กน้อย เสียงของเธอพลางไปเล็กน้อย: "ไม่...ไม่มีอะไรหรอก"
เธอไม่ได้พูดออกมา
ถึงพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ
คนฝีมือระดับ E ที่เมื่อวานยังขุดแร่อยู่ในเหมือง วันนี้กลับเดียวดายเข้าดันเจี้ยนหุบเขาหมาป่าป่า?
บ้าไปแล้วหรือไง?
จ้าวหยานเดินเข้ามา: "เสว่เอ้อ ดูอะไรอยู่? ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ อาจารย์รออยู่แล้ว"
เฉินเสว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ กลั้นความสงสัยในใจไว้
บางทีตัวเองอาจจะดูผิดไปเอง
บางทีเขาอาจจะจับกลุ่มกับคนอื่น เพียงแต่ตัวเองไม่ทันสังเกต ใช่ น่าจะเป็นแบบนั้น
เธอหันหลัง เดินตามทีมเข้าไปในดันเจี้ยน
แต่ภาพเงาร่างชุดผ้าธรรมดาที่หายไปนั้น ยังคงสั่นไหวอยู่ในหัวตลอดเวลา
ภายในดันเจี้ยน เฉินอันยืนอยู่กลางทุ่งรกร้าง
เสียงหอนของหมาป่าดังมาจากระยะไกล
เขาขยับแขนขา สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเบาสบายใต้ฝ่าเท้า
"ลองเชิงก่อนดีกว่า"
เขาเดินไปข้างหน้า
คลื่นศัตรูแรกปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว — หมาป่าป่าธรรมดาสามตัว พุ่งออกมาจากพุ่มไม้
เฉินอันไม่ถอย กลับเดินหน้าเข้าไป
เท้าเลื่อนเบา ๆ หมาป่าตัวหนึ่งกระโจนพลาด
เขาหันฝ่ามือตบไปที่หัวหมาป่า
-151
หมาป่าร้องโหยหวน เลือดหายไปกว่าครึ่ง
อีกสองตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
ร่างของเฉินอันบิดตัวอย่างประหลาด ทะลุผ่านระหว่างเงากรรงเล็บสองเส้น
ตบไปอีกสองฝ่ามือ
-203,
-156
ไม่ถึงสิบวินาที
หมาป่าสามตัวล้มหมด
เฉินอันดูพลังภายใน
ใช้สกิลไปห้าครั้ง เสียพลังภายในไปหลายสิบค่า