อีกฟากหนึ่ง
หลินซื่อหยู่จ้องหน้าจอ ใบหน้าซีดเผือด
หลิวหยางอ้าปากค้าง ราวกับถูกบีบคอ
สวี่รุยขยี้ตา คิดว่าตัวเองมองผิดไป
เฉินอัน
ชื่อชื่อนั้นทิ่มแทงจนพวกเขาเจ็บตา
หลินซื่อหยู่เสียงสั่น “เฉิน... เฉินอันเหรอ?”
หลิวหยางส่ายหน้าพรวด “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด! ไอ้ขยะนั่นจะเป็นจอมหมัดเทพแห่งลมได้ยังไง?!”
สวี่รุยหัวเราะเยาะ “นั่นสิ! เขามีพรสวรรค์ระดับ E เมื่อวานยังขุดเหมืองอยู่เลย! จะฆ่าคนได้ตั้งห้าร้อยกว่าคนได้ยังไง?!”
แต่ชื่อบนหน้าจอนั้นปรากฏชัดเจน
อันดับหนึ่ง: เฉินอัน
ในหัวของหลินซื่อหยู่พลันอื้ออึง
เธอนึกถึงสายตาที่ตัวเองใช้มองเฉินอันเมื่อวาน
ดูแคลน เฉยชา มองจากที่สูง
เธอนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเคยกล่าว
“เราไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน”
ลองคิดดูตอนนี้สิ
น่าอับอายเกินไปแล้ว!
ถ้าเป็นเขาจริง ๆ ล่ะก็!
เธอคงอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน กลายเป็นเรื่องตลกใหญ่โตแน่!
เมื่อครู่เธอยังชื่นชมและเลื่อมใสเขาอยู่เลย!
“ไม่! ต้องเป็นคนชื่อซ้ำกันแน่!”
…
หลี่ชิวหนิงก็ติดตามอันดับอยู่เช่นกัน!
แต่พอมองประกาศนั้น เธอก็นิ่งค้างไปทั้งตัว
เฉินอัน?
นักเรียนที่เธอดูแลมาสามปี!
พรสวรรค์ระดับ E ครอบครัวยากจน ต้องอาศัยอยู่บ้านคนอื่น
เธอคิดมาตลอดว่าคนแบบนี้คงมีอนาคตได้แค่นี้
แต่ชื่อบนหน้าจอทำให้เธอตะลึงและตกใจอย่างหนัก!
อันดับหนึ่ง
532 คน
นี่มันหมายความว่ายังไง?
จ๋ายเสวียอี้มีกิลด์ทั้งกิลด์หนุนหลัง ยังฆ่าได้แค่ 385 คน
ถ้าเป็นเฉินอันจริง ๆ! เขาลงมือคนเดียว!
คนเดียวฆ่าได้ 532 คน?
เขาต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?
เธอนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเคยกล่าวไว้
“ไอ้ขยะพรสวรรค์ E อย่างเขา จะลุยหุบเขาหมาป่าคนเดียวได้ยังไง?”
“เขาต้องสมคบคิดกับคนนอกวางยาพิษแน่!”
“ฉันจะจับตัวเขาด้วยตัวเอง!”
หลี่ชิวหนิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและแหบแห้ง “ไม่ ฉันต้องรู้ให้แน่ชัด! ห้ามให้ห้องของเราพลาดอัจฉริยะที่น่ากลัวขนาดนี้เด็ดขาด! ถ้าคนนั้นเป็นเขาจริง ๆ ล่ะก็!”