ทันทีที่เฉินอันลงถึงพื้น เขาก็ดีดปลายเท้า เปิดใช้วิชาเบากายเหยียบคลื่นบางเบาเต็มกำลัง
ความเร็ว 139 สูงกว่าผู้เล่นขั้นหมุนสองพวกนี้อยู่มาก
ร่างของเขาวูบไหว หลบขวานใหญ่ที่ชายหัวโล้นฟันลงมา ถอยเว้นระยะ แล้วพลิกมือยิงธนูสวนกลับทันที!
-278
ชายคนนั้นร้องลั่น “เชี่ย! ธนูดอกนี้สร้างความเสียหายสูงชะมัด!”
เฉินอันไม่เปิดโอกาสให้พวกนั้นล้อมเขา วิ่งไปพลางยิงธนูไปพลาง
เขาเร็วเกินไป ผู้เล่นทั้งแปดคนไล่ตามไม่ทันเลย
ลูกธนูพุ่งออกไปดอกแล้วดอกเล่า แม้ค่าความแม่นยำจะลดลงตอนเคลื่อนที่ แต่ระยะไม่ไกลนัก ยิงสิบดอกก็ถูกเป้าสักห้าหกดอก
“ตามไป! มันหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!”
“แยกกันล้อม!”
ทั้งแปดคนแบ่งเป็นสองกลุ่ม พยายามล้อมจากทั้งสองด้าน
เฉินอันแค่นหัวเราะ
เขากระโดดขึ้นไปบนโขดหิน แล้วยิงธนูสามดอกจากที่สูง
ชายหัวโล้นที่วิ่งนำหน้าโดนธนูสองดอกติดกัน หลอดเลือดลดฮวบ
-284, -277
“บัดซบ! ไอ้เด็กนี่เร็วชะมัด แถมพลังโจมตียังสูงขนาดนี้อีก?!”
ชายหัวโล้นรีบหยิบยาเติมเลือดออกมา วิ่งไปพลางดื่มไปพลาง
เฉินอันไม่รีบร้อน วิ่งวนอยู่ในกองหิน ใช้ภูมิประเทศกับความเร็วค่อย ๆ บั่นทอนพวกนั้น
ระหว่างถ่วงเวลา ก็ได้ฝึกฝนฝีมือยิงธนูไปด้วยพอดี
สามนาทีต่อมา
ผู้เล่นคนแรกก็ล้มลง
“ผม... ผมพลาดแล้ว...” ชายคนนั้นกลายเป็นแสงขาว ทิ้งอุปกรณ์ไว้เกลื่อนพื้น
ผู้เล่นที่เหลือทั้งเจ็ดเริ่มหน้าเปลี่ยนสี
“พี่หลี่ตายแล้ว!”
“มันเร็วเกินไป ตีไม่โดนเลย!”
ชายหัวโล้นกัดฟัน แววตาฉายแววโหดเหี้ยม
“อย่าเพิ่งลน! พวกแกห้าคนไปขวางมันไว้! พวกเราสองคนไปหาโต๊ะตัดเสื้อ!”
เขาชี้ไปยังชายร่างสูงผอมที่อยู่ข้างตัว “แกมากับฉัน!”