กลับไปศึกษาให้ดี แล้วสร้างคัมภีร์สุดยอดที่เหมาะกับเขาขึ้นมาเองเสียเลย
ส่วนความเกลียดชังของคนอื่นกับเสียงตะโกนฆ่าฟันในช่องแชตน่ะหรือ?
เขาหรี่ตามองอย่างเย็นชาแล้วหัวเราะเยาะ “อยากฆ่าก็ฆ่าสิ จะพูดมากทำไม”
ใบหน้าของอวิ๋นจงเฮ่อแดงก่ำขึ้นทันที
นี่มันกำลังดูถูกฉันอยู่ใช่ไหม? กำลังหยามหน้าฉันอยู่หรือไง?
เฉินอันกวาดตามองฝูงชนที่กำลังเดือดดาลอีกครั้ง น้ำเสียงสงบนิ่ง
“คนที่ฉันฆ่าก็คือฉันฆ่า อุปกรณ์ที่ฉันปล้นมาก็คือฉันปล้น แล้วจะทำไม?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“มีฝีมือก็ฆ่าฉันแล้วเอาคืนไปสิ ไม่มีฝีมือก็อย่ามัวแต่พล่าม”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
“อวดดี!”
“อวดดีเกินไปแล้ว!”
“เก่งนักก็เลยกล้าดูถูกทุกคนแบบนี้หรือไง?!”
“เฉินอัน! แกมันก็แค่คนถ่อยที่พอได้ดีก็ผยอง! ไอ้ปีศาจสังหาร! อวดดีขนาดนี้ สักวันต้องได้รับกรรมแน่!”
เสียงด่าทอด้านหลังดังกึกก้อง
เฉินอันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
อวิ๋นจงเฮ่อสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้ข่มความโกรธและความกลัวไว้
เขาเปิดรายชื่อเพื่อน แล้วค้นหาคนคนหนึ่ง
【โจวเจิ้งชิง】
“อวิ๋นจงเฮ่อ: โจวเจิ้งชิง! โรงเรียนแกมีตัวดีโผล่มาจริง ๆ! รีบบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยว่าเฉินอันเข้าเกมตั้งแต่เมื่อไร?!”
ข้อความเพิ่งส่งออกไป จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านหน้าฝูงชน
คนที่เดินนำหน้ามาคือ【นายใหญ่กิลด์โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่ง】
โจวเจิ้งชิง!
โจวเจิ้งชิงเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ฝีเท้ามั่นคง ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ!
เขาสวมอุปกรณ์สีทองครึ่งหนึ่ง สีเงินครึ่งหนึ่ง รูปร่างสูงเพรียว ใบหน้าสุภาพอ่อนโยน ดูเหมือนครูผู้รอบรู้ที่กิริยานุ่มนวล!
หลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นเพียงคนไร้ตัวตนในบรรดากิลด์ใหญ่เล็กของหมู่บ้านหยานอวี๋ โรงเรียนมัธยมต้นที่หนึ่งรั้งท้ายอยู่เสมอ ในฐานะครูใหญ่ เขาจึงเชิดหน้าไม่ขึ้น!