เย่เทียนหลงเห็นเขา ก็ทักทายอย่างเป็นมิตร
“เฉินโม่ ออกมาแล้วเหรอ?”
เย่รู่ซวงยังคงเย็นชา ก้มหน้ากินข้าว ไม่แม้แต่จะมองเขาสักแวบ
เฉินอันยิ้มตอบ จากนั้นก็ตักข้าวเองแล้วนั่งลงกินช้า ๆ
เย่รู่ซวงกินอย่างรีบร้อน ดูท่าทางเหมือนกำลังเร่งเวลา
เฉินอันเริ่มพึมพำในใจ
ไม่รู้ว่าเย่รู่ซวงรู้หรือยังว่าคนที่แย่งของของเธอไปคือฉัน?
รู้ไหมว่าฉันหน้าตาเป็นยังไง?
รอจนเย่รู่ซวงกินเสร็จแล้วรีบเดินจากไป เย่เทียนหลงก็ขยับเข้ามาใกล้พร้อมยิ้มกล่าว
“เฉินโม่ อย่าถือสาเลย ช่วงนี้น้องสาวฉันช่วยกิลด์ของเสี่ยวเมิ่งกับพวกเธอขนส่งสินค้า จากหมู่บ้านชิงซานไปยังหมู่บ้านหยานอวี๋ เลยต้องรีบกินข้าวหน่อย ไม่ได้ทักทายนาย อย่าเก็บไปคิดมากล่ะ”
“ไม่เป็นไร” เฉินอันโบกมือ
เย่เทียนหลงพูดต่อ
“จริงสิ นายอยากไปพัฒนาตัวเองที่หมู่บ้านชิงซานกับพวกเธอไหม? ตอนนี้ทรัพยากรในหมู่บ้านหยานอวี๋มีน้อย แถมแทบทั้งหมดก็ถูกศาลาหลงอวิ๋นกับกิลด์ใหญ่ไม่กี่แห่งผูกขาดไว้แล้ว”
“กิลด์เล็กกับทีมเล็ก ๆ แทบไม่มีอนาคต ส่วนผู้เล่นอิสระยิ่งไม่มีทางไป ได้แต่เป็นวัวเป็นม้าทำงานไปทั้งชีวิต”
“พวกรู่ซวงเริ่มขนส่งสินค้าระยะไกลเพื่อหาเงินกันแล้วด้วย แถมพื้นที่ในหมู่บ้านชิงซานก็กว้างขวาง มีดันเจี้ยนเยอะ มักจะมีเหตุการณ์พิเศษกับบอสเล็กอะไรโผล่มาให้เจอ ยังมีสำนักอีกหลายแห่งให้ลองเข้าไปสมัครได้ด้วย”
เฉินอันยิ้ม
“ฉันจะลองคิดดู”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นมาทันที
“พี่เย่รู้ไหมว่าเห็ดหลินจี้ร้อยปีหาซื้อได้ที่ไหน?”
เย่เทียนหลงชะงักไป