!!
หลีโย่วตกใจสะดุ้งโหยงจนแทบหล่นจากเบาะ
เธอกลัวเคออวี้จริง ๆ
ถ้าเปรียบเซี่ยเหิงโจวเป็นยาพิษร้ายไร้สีไร้กลิ่นที่แฝงมาในร่างคนซื่อ เคออวี้ก็คือยาพิษเฮ่อติ่งหง เอาชีวิตคนได้ในพริบตา
ยามที่เขาอาละวาดก็ไม่ต่างจากหมาข้างถนนที่ไร้คนสั่งสอน
เธอไม่อยาก และไม่กล้าเข้าไปพัวพันกับเขาด้วย
เคออวี้มองแล้วยิ่งรู้สึกขำ
เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่เห็นหน้าเขาก็ทำเหมือนหนูเห็นแมว ถึงขั้นนั้นเลยหรือ
ถ้ารู้ว่าเป็นรถของเขา เกรงว่าต่อให้ตายเพราะหนาวสั่นก็ไม่กล้าตามลุงหยางมาที่นี่
น่าเสียดายนะที่ยิ่งเธอกลัวเขา เขาก็ยิ่งอยากหาเรื่องอะไรสนุก ๆ เล่น
ลุงหยางเหลือบมองกระจกมองหลังตรงกลาง แอบชำเลืองไปทางเบาะหลัง
เพียงแวบเดียวก็รีบเบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองอีก
หลีโย่วรู้สึกแปลก ๆ ก้มลงมองตัวเอง จึงเพิ่งเข้าใจ
ชุดของเธอมันบางเฉียบจริง ๆ
เธอดึงคอเสื้อเข้ามาชิด รู้สึกพังพินาศ
สายตาของเคออวี้กวาดผ่าน
ตรงมุมเบาะมีร่างเล็กขดตัวเป็นก้อนกลม ผ้าบาง ๆ แนบติดกาย วาดโครงร่างบอบบาง เอวคอดกิ่วจนแทบใช้มือเดียวบีบหักได้ ขาวผ่องสะดุดตา
รอบเอวเว้าลึก มีหลุมเว้าเล็ก ๆ น่ารักสองข้าง
เพราะตื่นเต้น ลมหายใจถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมตาม แม้แต่รอยสายเสื้อชั้นในยังเห็นได้ชัด
เหมือนจะรู้ตัว จึงใช้มือป้องหน้าอกไว้ ปกปิดครึ่งเปิดครึ่งก็ไม่ต่างจากการยั่วยวน
เคออวี้รู้สึกลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างขัดใจ
“ลุงหยาง หาผ้าห่มมาผืนหนึ่ง”
“ครับ”
ลุงหยางรีบขานรับ พลิกหาผ้าห่มที่เตรียมไว้ในรถส่งให้
ถ้าคุณชายน้อยไม่เอ่ยปาก เขาไม่มีทางกล้าทำตามอำเภอใจ
หลีโย่วแปลกใจเล็กน้อยที่เขานึกถึงเรื่องนี้ได้ รับผ้าห่มมาห่มกาย ในที่สุดก็ไม่หนาวเท่าไร และไม่อึดอัดใจมากนัก
ตรงหน้าโล่งขึ้นบ้างแล้ว เคออวี้ขี้เกียจสนใจเธอ หลับตาลงนอนต่อ
ลุงหยางกดเปิดแผนที่นำทาง “คุณหนูหลี คุณจะไปไหนครับ”
หลีโย่วตอบอย่างว่าง่าย “โรงแรมตี้เหา”
ลุงหยางขับมุ่งหน้าไปโรงแรมตี้เหา รถปอร์เช่คาเยนน์แล่นฝ่าสายฝน
เขาจับพวงมาลัย กลัวหลีโย่วจะกลัวจึงชวนเธอคุย
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คุณไปโรงแรมตี้เหาทำอะไรครับ”
หลีโย่วรู้สึกผิดเหมือนเป็นขโมย แอบซ่อนของในมือไว้ข้างหลัง แก้มร้อนผ่าวเล็กน้อย “เปล่าค่ะ”
ทันใดนั้น ข้าง ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะชัดเจน ล้อเลียนการกระทำที่พยายามปกปิดของเธอ
หลีโย่วหน้าแดงกว่าเดิม ของในมือเหมือนมันเผือกร้อน ๆ จะถือไว้ก็ไม่ใช่ จะโยนทิ้งก็ไม่เชิง
น่าอับอายที่สุด
ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะผ่าหัวของเจ้าของร่างเดิมดูจริง ๆ ว่าข้างในมีอะไรอยู่กันแน่
ส่งถุงยางให้เซี่ยเหิงโจวกับกิ๊กของเขา นี่เป็นเรื่องที่คนเขาทำกันหรือ
ต่อให้กิ๊กคนไหนของเซี่ยเหิงโจวคลอดลูก เธอต้องวิ่งหน้าตั้งเข้าไปปรนนิบัติดูแลตอนอยู่เดือนหรือเปล่า
001: [ใช่แล้วค่ะ โฮสต์ ในโครงเรื่องเดิมมีฉากนี้อยู่จริง ๆ ค่ะ]
หลีโย่ว: .....
พังทลายไปเลย
เธอฮึดฮัดห่อตัวแน่นในผ้าห่ม ไม่อยากพูด
ลมอุ่นจากแอร์เป่ารดร่าง ขับไล่ความหนาวเย็น เส้นผมดำยาวเปียกโชกแนบแก้ม ต้นคอ ยังมีหยดน้ำหยดลงมา
รองเท้าก็เปียก ใส่แล้วอึดอัดมาก
หลีโย่วยื่นมือออกจากผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ถอดรองเท้าที่เปียกชุ่มออก เท้าขาวเล็กน่ารักเผยออกมากลางอากาศ
ผิวเท้าถูกน้ำฝนแช่จนซีดขาว เป็นรอยย่น
เคออวี้เหลือบเห็นสีขาวสะดุดตา จึงหันมองตามสัญชาตญาณ เห็นแค่หลีโย่วเก็บเท้ากลับไปอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งร่างม้วนอยู่ในผ้าห่ม
พอสบกับสายตาลุ่มลึกของเคออวี้ หลีโย่วก็สะดุ้งทั้งตัว
แป๊ะ——
วัตถุไม่ทราบชื่อชิ้นหนึ่งร่วงจากร่องผ้าห่ม โดดเด่นบนพรมดำของรถ
!!
หลีโย่วหน้าแดงจัด รีบก้มลงไปเก็บโดยไม่ทันคิด ผ้าห่มที่คลุมตัวเลื่อนหลุด เผยสัดส่วนอ่อนนุ่มหมดเปลือก
เธอไม่กล้าขยับอีกทันที เอนกายกลับพิงเบาะ ห่อผ้าห่มไว้แน่น ขยับตัวอย่างเก้กังเพื่อเอื้อมเก็บของที่พื้น
แต่ชั่วขณะต่อมา มือที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนมือหนึ่งกลับชิงเก็บของชิ้นนั้นขึ้นไปก่อนเธอ
หลีโย่วชะงักไป แก้มผ่าวร้อนวาบขึ้นมาทันที!
เคออวี้จับของชิ้นนั้น สายตากวาดมองซองบรรจุภัณฑ์ ลากเสียงเนิบนาบ
“บางเบาไร้สัมผัส ชุ่มชื้นนุ่มลื่น ไซส์กลาง?”
รอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มทอดลงบนใบหน้าหลีโย่ว
หลีโย่วอ้ำอึ้งพูดไม่ออก หรือเพราะเพิ่งตากฝนมาร่างกายเลยครั่นเนื้อครั่นตัวเล็กน้อย เสียงแหบพร่าอ่อนนุ่ม
ถึงจะเบิกตาข่มก็ลดทอนพลังลงไปหลายส่วน
“คืนฉันนะ!”
ไม่มีพิษสงเลย
แต่เห็นได้ชัดว่าเคออวี้ถูกท่าทีเอาแต่ใจของเธอทำเอาขำ ความคิดอยากแกล้งยิ่งมากขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์มาก
“อะไรกัน ส่งให้เซี่ยเหิงโจวงั้น?”
รู้เลยว่าไม่หวังดี
ตอนแรกคิดว่าเคออวี้ไม่ได้เลวร้ายเหมือนในโครงเรื่องดั้งเดิม ตอนนี้หลีโย่วรู้แล้วว่าตัวเองยังมองโลกสวยเกินไป
เธอพองแก้ม ทำดุ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”
อ้าว ยังพอมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง
ก็แค่ใบหน้ากลมขาวนุ่มเหมือนก้อนแป้งนี่ มันชวนเชื่อไม่ได้เลยสักนิด
เคออวี้: “คุณหนูหลี นี่คือท่าทีที่คุณมีต่อคนที่ช่วยคุณหรือ”
หลีโย่วถูกเขาพูดจนเถียงไม่ขึ้น เสียงเบาลง แต่ยังดื้อรั้น
“มันเป็นของของฉัน คืนฉันมา”
เคออวี้หัวเราะเยาะ ลูบคลำซองพลาสติกอยู่ในมืออย่างสนใจ “รู้วิธีใช้หรือเปล่า ก็บอกว่าเป็นของของคุณ”
ลุงหยาง: .....
คุณชายน้อยครับ อย่าสอนให้เด็กเสียคนเลยนะครับ