หลีโย่วค้นพบว่า หลีจิ่งดูเหมือนกำลังมีความรักอยู่
ตั้งแต่ตระกูลหลีล้มละลาย พ่อแม่เสียชีวิต เธอกับหลีจิ่งก็ขายคฤหาสน์ตระกูลหลี แล้วย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านในเมือง
ชีวิตลำบากมากว่า
ทั้งสองเคยใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย พอกลับมาเป็นคนธรรมดา จะบอกว่าไม่มีปมในใจก็คงไม่จริง
โชคดีที่เจ้าหนี้ของตระกูลหลีเห็นว่าทั้งสองยังเด็ก เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ยังไม่ได้ทำงานประจำ ก็ให้เวลาใช้หนี้อย่างเพียงพอ ชีวิตก็ยังพอไปได้
สามเดือนก่อน หลีจิ่งหางานพิเศษได้
ไปเป็นติวเตอร์ให้ลูกเศรษฐี เงินเดือนดีมาก คาบละห้าร้อย
เขาทำมาสามเดือน คุณภาพชีวิตของทั้งคู่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ภาษิตกล่าวไว้ว่า คนตาบอดเมื่อเห็นแสงอีกครั้ง สิ่งแรกที่ทำคือทิ้งไม้เท้า
ส่วนหลีโย่วพอมีเงิน สิ่งแรกที่ทำคือทิ้งร้านน้ำชามิซิ่ว แล้วหันมาดื่มร้านกู่หมิงแทน
ชีวิตกำลังไปได้สวย หนี้ก็ใช้ไปส่วนหนึ่ง แต่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
แต่จะบอกว่าผิดตรงไหน หลีโย่วก็พูดไม่ถูก
กลับถึงบ้าน หลีโย่วส่งข้อความไปหาหลีจิ่ง ถามว่าเขาจะกลับเมื่อไหร่
หลีจิ่งตอบกลับอย่างรวดเร็ว
[หลีจิ่ง]: พี่ ผมต้องไปสอนที่บ้านเสี่ยวเผิง สองคาบเลย ไม่มีเวลากลับไปทำอาหาร พี่สั่งข้าวนอกบ้านกินเองนะ
[โอนเงิน 500]
หลีโย่วไม่สงสัยอะไร รับเงินไว้ แล้วส่งข้อความอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง
[หลีโย่ว]: เธอระวังตัวด้วย คาบละห้าร้อย แพงกว่าค่าเรียนพิเศษทั่วไปมาก ฉันรู้สึกว่าไม่ปกติ
[หลีโย่ว]: ปกป้องก้นเธอไว้ให้ดี
หลีจิ่งส่งจุดไข่ปลามาเป็นชุด
[หลีจิ่ง]: จะปกป้องไว้อย่างดี
พอได้รับการยืนยันจากเขา หลีโย่วถึงปิดวีแชท แล้วเปิดแอปสั่งอาหาร
เธอกับหลีจิ่งเป็นฝาแฝดกัน
เพราะเกิดก่อนหลีจิ่งสองนาที เธอเลยเป็นพี่สาว
ด้วยเหตุนี้หลีจิ่งไม่พอใจมาก
เขามองว่าเพื่อนๆ ที่บ้านมีน้องสาวตัวน้อยหอมๆ ก็อยากได้บ้าง