หลีจิ่งเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก เพราะคนระดับนั้นแต่ละวันมีคนเข้ามาทักไม่ต่ำกว่าหลายพันคน
แต่เขากลับเห็นข้อความ แถมยังตอบกลับมาด้วย
[เซี่ย]: ?
แม้จะเป็นแค่เครื่องหมายคำถามสั้น ๆ แต่ก็ทำให้หลีจิ่งเห็นความหวัง
แต่ที่เหนือความคาดหมายคือ คนคนนี้จีบง่ายกว่าที่คิด
ชอบวางท่าทำเย็นชา ปกติก็ทำเป็นไม่สนใจเขา แต่กลับไม่ยอมบล็อกกันสักที
พ่อหนุ่มขี้เก๊กเอ๊ย
เขาจีบอีกฝ่ายอยู่สองเดือน ในที่สุดก็พิชิตใจได้สำเร็จ
ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ โดยเฉพาะเรื่องนาฬิกาวาเชอรอง คอนสแตนตินเรือนนั้นที่ราคา 310 ล้าน หลีโย่วก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที
“เซี่ยคนนั้นชื่อเต็มว่าอะไร”
หลีจิ่งเอาแต่ตั้งใจหลอกเงิน จะเอาเวลาที่ไหนไปใส่ใจเรื่องพวกนี้
แต่เขาจำได้ว่า ‘เซี่ย’ เคยบอกชื่อกับเขา
เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “เหมือนจะชื่อเซี่ย...เยี่ยนอะไรสักอย่างนี่แหละ ลืมไปแล้ว”
สองนาทีต่อมา หลีโย่วมองข้อมูลส่วนตัวของเซี่ยเยี่ยนอันบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะทรุดนั่งลงบนพรม
จบแล้ว....
จบเห่แล้ว....
พวกเขาไปหลอกคนใหญ่คนโตเข้าให้แล้ว
คนแซ่เซี่ยในเมืองจิงเฉิงมีอยู่ไม่น้อย แต่คนที่ชื่อเซี่ยเยี่ยนอันนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
ใคร ๆ ก็รู้ว่า ตระกูลเซี่ยที่อยู่บนยอดพีระมิดของเมืองจิงเฉิงมีลูกชายเพียงคนเดียว เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ