นี่เป็นหญิงสาวคนที่สองในปีนี้ที่ถูกลู่จินเหยียนทำให้เสียสติ
เธอกระโดดลงมาจากชั้นบนสุด
ร่างเปลือยเปล่าทั้งตัว กลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก
เธอไม่ได้เกลียดลู่จินเหยียน กลับเกลียดหลินซีผู้เป็นภรรยาแทน ร้องไห้อาละวาดราวกับคนเสียสติ “คุณลู่รักฉัน! เขาพาฉันไปฟังคอนเสิร์ต พาฉันไปดูแสงเหนือที่นอร์เวย์ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ คุณลู่ต้องแต่งงานกับฉันแน่!”
ความรักหรือ?
หลินซียิ้มขื่น
คนอย่างลู่จินเหยียนจะมีความรักได้ด้วยหรือ?
หลินซีใช้ใบรับรองการตรวจพรหมจรรย์
กับเช็คเงินสด 3 ล้านหยวนจัดการเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ให้จบลง
เงินอีก 1 ล้านหยวนที่ให้เกินมา เป็นอำนาจตัดสินใจเพียงอย่างเดียวที่เธอมี
……
หลังคลื่นลมสงบลง
หลินซีนั่งลงบนเบาะหลังรถบ้าน ชุดกระโปรงของเธอยับเล็กน้อย
คนขับรถเฒ่าจ้าวหันมาถามเสียงเบา “คุณผู้หญิงจะกลับคฤหาสน์ตอนนี้ไหมครับ?”
หลินซีหัวเราะเยาะตัวเอง
เธอจะนับเป็นคุณนายลู่ได้อย่างไร?
สวี่จือจือมีหน้าตาคล้ายผู้หญิงคนนั้น จึงได้รับความโปรดปรานจากโชคชะตา
ไม่มีใครรู้ว่าหลินซีต่างหากที่หน้าตาเหมือนผู้หญิงคนนั้นที่สุด
เพราะหน้าตาคล้ายกัน เธอจึงถูกจ้าวหานจาง แฟนเก่าของตัวเองวางแผนส่งขึ้นเตียงลู่จินเหยียน
คืนนั้น ลู่จินเหยียนขมวดคิ้วจนเส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบ กักขังหลินซีไว้ใต้ร่างแล้วครอบครองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
รุ่งเช้า นักข่าวพากันล้อมโรงแรมจนแน่น
จ้าวหานจางได้โครงการอสังหาริมทรัพย์นั้นไป ชีวิตพลิกผันก้าวหน้า กลายเป็นเศรษฐีหน้าใหม่แห่งเมืองเอช
หลินซีแต่งเข้าตระกูลลู่
ลู่จินเหยียนคิดบัญชีแค้นทั้งหมดกับหลินซี
ตลอดช่วงฮันนีมูน กลางวันหวานชื่นโรแมนติก กลางคืนเขาเรียกร้องอย่างเร่าร้อนชุ่มเหงื่อ ผู้หญิงคนไหนก็ต้องหวั่นไหว แต่พริบตาเดียวเขาก็ไปสนิทสนมคลอเคลียกับหญิงสาวคนอื่น
ภายหลังหลินซีถึงได้รู้ว่านี่คือการแก้แค้น
ลู่จินเหยียนทำสำเร็จ
เธอเองก็เคยเสียสติเหมือนสวี่จือจือ อาละวาดร้องไห้ อ้อนวอนให้ลู่จินเหยียนรักเธอ ขอร้องไม่ให้เขาสนิทสนมคลอเคลียกับคนอื่น แต่ลู่จินเหยียนไม่ใจอ่อน กลับมองดูเธอจมดิ่งลงไปด้วยตาตัวเอง
ต่อมาลู่จินเหยียนก็เบื่อหน่าย
เขาส่งหลินซีไปพักรักษาตัวที่สถานพักฟื้น
หลินซีสูญเสียความทรงจำไปสองปี
เธอรู้สึกเลือนรางว่าตัวเองเคยตั้งครรภ์
เธอเคยถามลู่จินเหยียน
ตอนนั้นลู่จินเหยียนลุกขึ้นจากร่างเธอ ติดกระดุมเข็มขัด จัดเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย แล้วมองเธออย่างเย็นชา “แท้งไปแล้ว”
หลินซีชะงักงัน
หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยถามอีก
ต่อมาเธอกลับมาเป็นเลขาหลินผู้เก่งกาจอีกครั้ง ไม่เคยหวังความรักจากเขาอีก ทั้งสองเริ่มแยกห้องนอน หลินซีอยู่ในห้องเก็บของที่มีพื้นที่ไม่ถึง 10 ตารางเมตร ลู่จินเหยียนยังคงมาหาเรื่องเธอ ยังคงหยาบคายและเอาแต่ใจ แต่ดีหน่อยที่ทุกครั้งเขาสวมถุงยาง
ที่จริงแล้ว เธอก็ไม่ต่างจากสวี่จือจืออีกคนหรอกหรือ?
หลินซีก้มมองใบวินิจฉัยโรคในมือ
เธอป่วยเป็นมะเร็งตับระยะแรก
……
หลินซีกลับมาถึงคฤหาสน์ซื่อจิ่น
น่าแปลกใจที่ลู่จินเหยียนกลับมาก่อนแล้ว
หลินซีผลักประตูห้องนอนเข้าไป ลู่จินเหยียนเอนกายอยู่บนเตียงเล็ก ขายาวทั้งคู่เหยียดออกอย่างสบาย ๆ ดวงตาหล่อเหลาคู่นั้นกวาดมองสีหน้าภรรยา ราวกับอยากมองทะลุผิวเนื้อของเธอให้ชัด “คุณนายลู่ของผมเก่งขึ้นทุกวันเลยนะ”
หลินซีเดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
เธอมองสามีผ่านกระจกเงา
ผ่านไปนาน เธอถึงเอ่ยเสียงแผ่ว “ส่วนคุณก็เลวขึ้นทุกวันเหมือนกัน”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ลุกจากเตียงแล้วเดินมาด้านหลังหญิงสาว มือจับไหล่บอบบาง ริมฝีปากแนบลงตรงหลังใบหู “ไม่พอใจเหรอ? ผมแค่ไปกินข้าวกับเธอเอง…หืม?”
หลินซีไม่ได้พูดอะไร
เงาของชายหญิงในกระจกเริ่มพัวพันกัน
หญิงสาวไม่รู้สึกอะไรสักนิด แต่ลู่จินเหยียนไม่สนใจ
เขาแค่อยากใช้เรื่องสกปรกโสมมนี้ลงโทษเธอ
เหมือนตอนนี้ที่เขากดเธอไว้หน้ากระจก จับท้ายทอยแล้วบังคับจูบอย่างเอาแต่ใจ จากนั้นก็ครอบครองเธอ รูดกางเกงขึ้น แล้วมองดูสภาพน่าเวทนาของเธอด้วยสายตาเย็นชา
ลู่จินเหยียนแค่ดูเป็นคนสุขุมจากภายนอก
ลับหลังกลับเล่นไม่เลือกและปล่อยตัวเต็มที่
ทั้งสองอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง
หลินซีไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเขาอีก เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวด เสียงแหบพร่าปนแตกสลาย “ลู่จินเหยียน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
ร่างกายพังยับเยินไร้ค่าแล้ว
เขาคงยอมปล่อยมือเสียที!
ลู่จินเหยียนหัวเราะหึเบา ๆ ฝ่ามือลูบแก้มเนียนละเอียดของเธอ แววตาเจือความหยอกเย้ากับเย้ยหยัน “มีเรื่องอะไรถึงต้องพูดตอนนี้?”
ผู้หญิงจะต้านทานผู้ชายที่เลือดลมพลุ่งพล่านได้อย่างไร?
เมื่อครั้งหนึ่งจบลง ลู่จินเหยียนกลับยังไม่พอใจ อยากเริ่มอีกครั้ง
แต่โทรศัพท์ที่หัวเตียงดังขึ้นเสียก่อน
หลินซีเห็นแววตาของลู่จินเหยียนเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและซับซ้อน ทั้งรักทั้งชังปะปนกัน เธอก็เดาได้ว่าเป็นเบอร์ของผู้หญิงคนนั้น
ซ่งชิงถัง รักแรกในใจของลู่จินเหยียน ปัจจุบันเป็นนักแสดงหญิงเจ้าของรางวัลระดับนานาชาติ
ซ่งชิงถังเคยทำอะไรตามใจตัวเองในวัยเยาว์
ตอนเพิ่งเข้าวงการบันเทิง เธอเคยอุทิศตัวเพื่อศิลปะครั้งหนึ่ง
คนหยิ่งทะนงอย่างลู่จินเหยียนจะทนได้อย่างไร?
นับแต่นั้นมา เขาก็เริ่มสะสมของที่ระลึกของซ่งชิงถังราวกับสะสมแสตมป์
—หลินซีเป็นชิ้นที่แพงที่สุด
ยามหลินซีมองลู่จินเหยียน ชายหนุ่มก็จ้องมองเธออย่างตั้งใจเช่นกัน จากนั้นก้มลงจูบริมฝีปากแดงของเธอ แล้วร่วมรักกับเธออย่างรุนแรงยิ่งขึ้น ทว่าหลังเสร็จสิ้น แววตาของเขากลับว่างเปล่าอย่างยิ่ง สุดท้ายเขาก็สวมกางเกงขายาว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังเบอร์ที่ไม่ได้ติดต่อมานาน
เสียงถ้อยคำพร่าเลือนดังลอดออกมาจากโทรศัพท์
【ป่วย】
【มะเร็งตับระยะสุดท้าย】
【ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน ต้องการปลูกถ่าย…คุยกัน】
……
แววตาของชายหนุ่มลึกล้ำ
หลังแตกหักกันมาแปดปี หญิงคนรักป่วย ในที่สุดเขาก็ใจอ่อน
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ลู่จินเหยียนติดกระดุมเม็ดสุดท้ายของเสื้อเชิ้ต
หลินซีรั้งเขาไว้ อยากคุยเรื่องบางอย่าง แต่พอเธออ้าปาก ชายหนุ่มก็พูดอย่างเย็นชาว่า “มีอะไรรอผมกลับมาค่อยพูด”
ชายหนุ่มรีบร้อนจากไป
ภรรยาของเขายังคงนอนพาดอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง
ในสภาพน่าเวทนา
……
กลางดึก หลินซีถูกความเจ็บปวดทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อทนไม่ไหว เธอก็พลิกตัวลุกขึ้น นั่งค้นยาแก้ปวดสองเม็ดจากกระเป๋าแล้วกลืนลงไป
ลู่จินเหยียนไม่กลับมาทั้งคืน
ตอนขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสว่าง หลินซีก็ได้รับโทรศัพท์จากชายหนุ่ม เสียงของเขาแหบพร่า เจือความเหนื่อยล้าเล็กน้อย “หลินซี เตรียมตัวปลูกถ่ายตับให้ชิงถัง ผลตรวจในฐานข้อมูลผู้บริจาคตับบอกว่าเข้ากันได้”
หลินซีชะงักไป
เธอรีบเอ่ย “ลู่จินเหยียน ตับของฉัน…”
เธออยากบอกเขาว่าเธอก็ป่วยเหมือนกัน แถมยังป่วยหนักมาก แต่ชายหนุ่มไม่ยอมฟังแม้แต่น้อย ทิ้งไว้เพียงประโยคหนักแน่น “ตัดสินใจตามนี้”
หลินซีถือโทรศัพท์ไว้ในมืออย่างเหม่อลอย
ผ่านไปนาน เธอถึงวางสาย
แสงยามเช้าส่องกระทบใบหน้าเธอ รอยยิ้มคล้ายร้องไห้ ขมขื่นถึงขีดสุด
ลู่จินเหยียนไม่รู้ว่าตับของเธอเสียแล้ว เธอไม่อาจผ่าตัดแบ่งตับช่วยผู้หญิงที่เขารักได้
หลินซีเริ่มเก็บกระเป๋า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอมีของที่พอจะเอาไปได้ไม่มาก ของที่ทิ้งไว้ได้ก็มีไม่มากเช่นกัน
ประตูปิดลง เอกสารหย่าฉบับหนึ่งถูกวางทับไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง