ฮั่วเยี่ยนโจวจากไปอย่างรีบร้อน ทิ้งคนขับรถและรถไว้ให้อวิ๋นชู
อวิ๋นชูไล่คนขับรถกลับไป ตัวเองขึ้นแท็กซี่อีกคัน สะกดรอยตามฮั่วเยี่ยนโจวไปถึงโรงพยาบาล
เธออยากเห็นหน้าผู้หญิงที่ทำให้ฮั่วเยี่ยนโจวเฝ้าคิดถึงมานานหลายปี ว่าจะเป็นยังไง
อวิ๋นชูตามมาถึงหน้าลิฟต์ เห็นกับตาว่าฮั่วเยี่ยนโจวเข้าไปในลิฟต์
พอเธอออกมาจากลิฟต์อีกตัวหนึ่ง ก็ไม่เห็นเงาของฮั่วเยี่ยนโจวแล้ว
อวิ๋นชูอดไม่ได้ที่จะเยาะตัวเอง
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋นที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนหญิงขี้หึง ตามสะกดรอยสามีที่มีชู้
อารมณ์ย่ำแย่ถึงขีดสุด
ถ้าไม่กลัวว่าร่างกายคุณแม่จะรับไม่ไหว เธอก็อยากจะระเบิดอารมณ์ ทะเลาะกับฮั่วเยี่ยนโจวให้สาแก่ใจ แล้วก็成全เขาไป
ความรู้สึกถูกฉีกกระชากอย่างนี้ แทบจะทรมานเธอให้เป็นบ้า
พอสงบสติลงได้ อวิ๋นชูเช็ดน้ำตา แต่งหน้าให้เรียบร้อย แล้วมาที่ห้องพักผู้ป่วยของคุณแม่
เห็นลูกสาวตัวเองมาดึกดื่น สวีจิ้งอดเป็นห่วงไม่ได้ “เสี่ยวชูบอกแม่ตามจริงเถอะ ทะเลาะกับเยี่ยนโจวมาใช่ไหม”
อวิ๋นชูดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียงคนป่วย ฝืนยิ้ม “แม่ เราไม่ได้ทะเลาะกัน”
เมื่อก่อนเธอเคยพูดอย่างอาจหาญกับพ่อแม่ว่า ขอแค่ได้แต่งงานกับฮั่วเยี่ยนโจว ก็เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตแล้ว
แต่ตอนนี้ เธอจะบอกพ่อแม่ได้ยังไง
บอกว่าลูกเขยที่แสนดีในสายตาพวกเขา นอกใจแล้ว
บอกว่าเธอจะหย่า
อวิ๋นเฟิงเอาขนมที่ญาติๆ เอามาให้ส่งให้อวิ๋นชู “เสี่ยวชู ลูกแต่งงานกับเยี่ยนโจวมาสามปีแล้ว เขาทุ่มทั้งเงินทั้งแรงดูแลครอบครัวเรา มีปัญหาอะไรก็คุยกับเขาดีๆ อย่าเอาแต่เอาแต่ใจแบบคุณหนูใหญ่ใส่เยี่ยนโจวอีกเลย”
สวีจิ้งมองดูลูกสาวด้วยสายตาเอ็นดู “อายุยี่สิบห้าแล้วนะ ควรจะเก็บความขี้เล่นลงได้แล้ว เยี่ยนโจวเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลฮั่ว รีบมีลูกกับเขาเถอะ ชีวิตแต่งงานจะได้ยืนยาว”
อวิ๋นชูเงียบ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมีลูก แต่ฮั่วเยี่ยนโจวไม่ยอมมี
เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งฮั่วเยี่ยนโจวไปทำงานต่างจังหวัดกลับมา
เธอแอบเก็บอุปกรณ์ป้องกันทั้งหมดไปซ่อนไว้ล่วงหน้า
คืนนั้นฮั่วเยี่ยนโจวกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ไม่มีมาตรการป้องกันอะไรเลย ทั้งคืน
เธอดีใจคิดว่าฮั่วเยี่ยนโจวเห็นดีด้วยที่จะมีลูก
เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมา ฮั่วเยี่ยนโจวยื่นยาคุมฉุกเฉิน 24 ชั่วโมงให้เธอกล่องหนึ่ง
แล้วป้อนให้เธอกินเองกับมือ
ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยอีกเลย
และไม่เคยคิดจะมีลูกอีก
ตอนนี้เธอถึงได้รู้ ฮั่วเยี่ยนโจวไม่ใช่ไม่อยากมีลูก แต่แค่ไม่อยากได้ลูกที่เธอเกิด
อวิ๋นชวนน้องชายของอวิ๋นชู หลังเลิกเรียนตอนกลางคืนมาที่โรงพยาบาล เห็นอวิ๋นชูก็ดีใจเดินเข้ามากอด “พี่สาว เมื่อกี้ผมเห็นพี่เขย”
รอยยิ้มบนหน้าอวิ๋นชูค่อยๆ แข็งค้าง
สวีจิ้งต่อว่าอวิ๋นชู “เสี่ยวชู เยี่ยนโจวมาด้วยกันหรือเปล่า”
อวิ๋นชูรีบกลบเกลื่อน “เขามาเยี่ยมเพื่อน ฉันเลยติดรถมาด้วย”
อวิ๋นชูถามน้องชาย “เสี่ยวชวน เธอเจอพี่เขยที่ไหน”
อวิ๋นชวนเกาหัว “ผมขึ้นลิฟต์ไปกับเขาเลยครับ พี่เขยน่าจะกดชั้น 13”
อวิ๋นชูพูดกับพ่อแม่ส่งๆ แล้วมาที่ชั้น 13 คนเดียว
อวิ๋นชูไม่กล้าถามโจ่งแจ้งเกินไป ทำได้แค่เดินตามทางเดิน ห้องแล้วห้องเล่า
คนที่ทำผิดไม่ใช่เธอ แต่ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร ใจเธอยิ่งลุ้นระทึก
ชั้นนี้เป็นห้องผู้ป่วย VIP แบบห้องเดี่ยว คนที่ทางเดินไม่เยอะนัก เงียบมาก
ทันใดนั้น อวิ๋นชูหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง
ผ่านประตูที่ปิดไม่สนิท เธอเห็นสามีของตัวเอง ฮั่วเยี่ยนโจว ยืนอยู่ข้างเตียง กอดผู้หญิงคนหนึ่งไว้
ผู้หญิงในอ้อมกอดของฮั่วเยี่ยนโจว ก็คือเซี่ยอันหนิง ดวงจันทร์สีขาวที่เขาคิดถึงมานานหลายปี
ชื่อนี้เธอเคยได้ยิน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอตัวจริง
เซี่ยอันหนิงนั่งอยู่ข้างเตียง หันหลังให้ประตู เธอสอดแขนโอบรอบเอวของฮั่วเยี่ยนโจว ฝังหน้าลงในอ้อมอกเขา ผมยาวสยายเหมือนน้ำตกพาดลงบนแขนของฮั่วเยี่ยนโจว
อวิ๋นชูแค่มองแผ่นหลังของเซี่ยอันหนิงก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องสวยมากแน่ๆ
หญิงสาวลุกขึ้น ยกแขนโอบรอบคอของฮั่วเยี่ยนโจว เสียงอ่อนหวานปนสะอื้น “เยี่ยนโจว คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม”
ที่แท้ พวกเขาสนิทสนมกันถึงขั้นนี้แล้ว
ฮั่วเยี่ยนโจวดึงแขนของเซี่ยอันหนิงลง อวิ๋นชูเห็นกำไลข้อมือของเซี่ยอันหนิง
เพชรบนกำไลส่องประกายแวววาว สะกิดเส้นประสาทของเธออย่างจี๊ดจี๊ด
เธอค่อยๆ ยกข้อมือซ้ายของตัวเองขึ้น: กำไลสองเส้น เหมือนกันเปี๊ยบ!
ที่แท้คำชมว่า ‘สวยมาก’ ของเขา ไม่ใช่ชมมือของเธอ แต่เป็นกำไล เป็นของดวงจันทร์สีขาวสุดที่รักของเขา
หูอื้อไปหมด อวิ๋นชูไม่ได้ยินเสียงคุยของสองคนในห้องอีกแล้ว
กลั้นความโกรธไม่มีที่สิ้นสุด อวิ๋นชูควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ กระชากกำไลทิ้งอย่างแรง
เธอโซซัดโซเซหนีออกมา หลบไปอยู่ในมุมที่ไม่มีใคร ปล่อยโฮร้องไห้
อวิ๋นชูรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย
เธอไม่รู้ว่ากลับบ้านมายังไง
ร้องไห้จนหมดแรง สมองก็ปลอดโปร่ง
แต่ร่างกายชาหมด
อาบน้ำเสร็จ อยากจะเปิดไดร์เป่าผม นิ้วแข็งทื่อจนเปิดไดร์ไม่ติด
นอนเงียบๆ บนเตียง ดวงตาที่แดงก่ำแห้งผากมานานแล้ว เธอเก็บความน้อยใจและความเจ็บปวดทั้งหมด เปลี่ยนเป็นโหมดไร้เสียง
กระทั่งการระเบิดอารมณ์หรือร้องไห้ ก็ยังต้องเลือกเวลาและสถานที่
ที่แท้นี่คือโลกของผู้ใหญ่
รอให้แม่ของเธอออกจากโรงพยาบาล เธอจะรีบจบทุกอย่างให้เร็วที่สุด
พอคิดว่าไม่กี่วันจะต้องหย่ากับฮั่วเยี่ยนโจว อวิ๋นชูก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
อารมณ์ทั้งหมดวกกลับมาเล่นงานยามดึกสงัดที่ไม่มีผู้คน ความเจ็บปวดของอวิ๋นชูถึงขีดสุด
เธอขดตัวเอามือปิดหน้า กลั้นสะอื้นไม่อยู่
ในห้องที่เงียบสงัด เธอหดตัวเป็นก้อนเล็กๆ ดูเลื่อนลอยและงุนงง ราวกับละเมออยู่ในนรก
เวลาเดียวกัน โรงพยาบาล
ฮั่วเยี่ยนโจวปลอบเซี่ยอันหนิงเสร็จ มาที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อจะเอาปรอท เห็นพยาบาลหลายคนยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่
ทันทีที่เห็นกำไลเพชรในมือของพยาบาลคนหนึ่ง รูม่านตาของเขาก็หดตัวแรง
เขาเข้าไปหยิบกำไลมาตรวจสอบตัวอักษรสลักด้านใน
พอแน่ใจว่ากำไลเพชรเป็นเส้นที่เขาให้อวิ๋นชู ใจของฮั่วเยี่ยนโจวก็ร่วงวูบ
เขาถามทั้งสามคนต่อหน้า “สร้อยข้อมือนี้มาอยู่ในมือพวกคุณได้ยังไง”
อวิ๋นชูเป็นคนเลือกมาก
ทุกครั้งที่เขาให้ของขวัญอวิ๋นชู จะสลักตัวอักษร Y ไว้ นี่เป็นสัญลักษณ์เฉพาะของอวิ๋นชู
กำไลนี้ เป็นของอวิ๋นชู
เธอมาแล้ว
พยาบาลไม่กี่คนตกใจกับสีหน้าของฮั่วเยี่ยนโจว
คนหนึ่งรีบออกมาอธิบาย “ขอโทษค่ะคุณฮั่ว กำไลนี้เมื่อกี้มีคุณผู้หญิงสวยมากคนหนึ่งโยนทิ้งไม่เอา”
โยนทิ้งไม่เอา?
ฮั่วเยี่ยนโจวจับคำสำคัญได้
ไม่กี่นาทีต่อมา ฮั่วเยี่ยนโจวกลับไปที่ห้องผู้ป่วย ยื่นปรอทให้เซี่ยอันหนิง “ผมบอกที่เคาน์เตอร์พยาบาลไว้แล้ว อีกเดี๋ยวจะมีคนดูแลมาดูแลคุณ”
เซี่ยอันหนิงอ่อนแรงพลิกตัวลงจากเตียง “เยี่ยนโจว คุณรับปากฉันแล้วไม่ใช่หรือว่าคืนนี้จะอยู่เป็นเพื่อนฉัน”
ฮั่วเยี่ยนโจวประคองเซี่ยอันหนิงกลับขึ้นเตียงอย่างอดทน “ผมมีธุระต้องกลับไปจัดการหน่อย”
เซี่ยอันหนิงปล่อยมืออย่างว่าง่าย ไม่ลืมเตือนฮั่วเยี่ยนโจว “เยี่ยนโจว ฉันเองที่สะเพร่า หลายวันมานี้แม่ลูกสองคนเอาแต่ดึงคุณไว้ คุณภรรยาคุณคงไม่พอใจ รีบกลับไปง้อเธอเถอะ”
ฮั่วเยี่ยนโจวช่วยเซี่ยอันหนิงจัดหมอนให้เข้าที่ ให้เธอนอนลง “放心，她没事。”
ฮั่วเยี่ยนโจวช่วยเซี่ยอันหนิงจัดหมอนให้เข้าที่ ให้เธอนอนลง “放心，她没事。”