บทที่ 1 ถึงเวลาจบลง
รักแรกของฮั่วเยี่ยนโจวที่เลิกรากันไปหกปี จู่ ๆ ก็กลับมาจากต่างประเทศ
แถมยังพาลูกชายวัยห้าขวบมาด้วย
เขาอ้างว่าต้องไปทำงานต่างจังหวัด และไม่ได้กลับบ้านมาเดือนหนึ่งแล้ว
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเธอกับฮั่วเยี่ยนโจว
เธอเตรียมอาหารค่ำใต้แสงเทียนกับของขวัญไว้ ส่งข้อความบอกเขาทางวีแชต
หลังสามทุ่ม เธอไม่ทันได้รอฮั่วเยี่ยนโจวกลับมา แต่กลับรอสายโทรศัพท์จากน้องสะใภ้ ฮั่วอวี่เหมียน
ฮั่วอวี่เหมียนเตือนให้เธอดูข้อความที่ส่งมาให้
อวิ๋นชูวางสาย แล้วเปิดแชตของฮั่วอวี่เหมียน
แค่แวบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
จานอาหารในมือหลุดร่วงตกพื้น เศษกระเบื้องกระเด็นโดนข้อเท้าของอวิ๋นชู เลือดสีแดงสดไหลซึมจากบาดแผล
แต่อวิ๋นชูกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย
ฮั่วอวี่เหมียนแคปภาพหน้าฟีดของสามีเธอมาบอกว่า สามีของเธอเช่าแหลมไว่ทานทั้งหมด กำลังอยู่กับรักแรกของเขา จุดพลุฉลองวันเกิดให้ลูกชายของพวกเขา
อวิ๋นชูก้มลงเก็บมือถือขึ้นมา เปิดดูภาพแคปทีละภาพ: ชายหาด เรือยอชต์ พลุ ดอกกุหลาบ...
แล้วก็สามีของเธอ มือหนึ่งอุ้มเด็กอายุสี่ห้าขวบ มือใหญ่ที่สวมแหวนแต่งงานโอบเอวผู้หญิงคนหนึ่งไว้อย่างแนบชิด
ภาพถ่ายทั้งสวยงามและโรแมนติก พร้อมข้อความว่า: เค้กบลูเบอร์รี่ทำเอง มอบให้กับพวกคุณที่รักที่สุด
แค่ผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงความรักที่เปี่ยมล้น
สมองของอวิ๋นชูระเบิด "ตูม!" ขึ้นมา สูญเสียความสามารถในการคิดไปชั่วขณะ
เธอร้อนรนเปิดหน้าฟีดของฮั่วเยี่ยนโจว
ภายในนั้นว่างเปล่า
เธออ้าปากค้างอยู่นาน กว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้
เธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไร หน้าฟีดของฮั่วเยี่ยนโจวถูกตั้งค่า "ไม่ให้เธอเห็น"
ภาพแคปพวกนี้ทำลายความหวังสุดท้ายที่เธอยังหลงเหลือต่อฮั่วเยี่ยนโจวจนแหลกสลาย
อวิ๋นชูไม่ยอมจำนน จึงโทรหาฮั่วเยี่ยนโจว
อีกฝ่ายไม่รับ เธอก็โทรซ้ำ
พอสายถูกตัดเป็นครั้งที่สาม เธอก็ได้รับข้อความตอบกลับจากฮั่วเยี่ยนโจว
สั้น ๆ สองคำ: งานยุ่ง
ช่างไร้ความอดทนเสียจริง
สิ้นหวัง โกรธแค้น อิจฉาริษยา ไม่ยอมจำนน... อารมณ์นับไม่ถ้วนถักทอเข้าด้วยกัน ควบคุมความรู้สึกของเธอ
อวิ๋นชูขดตัวกุมศีรษะ หัวใจเหมือนถูกใครออกแรงฉีกกระชาก หายใจไม่ออกเป็นระลอก
เธอคว้าผมยาวตัวเองไว้แน่น กรีดร้องระบายอารมณ์ ตามด้วยร่ำไห้อย่างไม่อาจสะกดกลั้น
ได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็ฝืนลุกขึ้นไปเปิด
น้องสะใภ้ ฮั่วอวี่เหมียน ตกใจกับสภาพของอวิ๋นชูตอนนี้: "พี่สะใภ้ ไม่เป็นไรนะ"
คราบน้ำตาบนใบหน้าอวิ๋นชูยังไม่แห้ง เธอส่ายหน้าอย่างไร้ความรู้สึก
ฮั่วอวี่เหมียนโกรธจนกระทืบเท้า: "พี่สะใภ้ เราไปแหลมไว่ทานตามหาพี่ชายฉันกันเดี๋ยวนี้!"
อวิ๋นชูค่อย ๆ ตั้งสติ: "อวี่เหมียน เรื่องของฉันกับพี่ชายเธอ ให้ฉันจัดการเองเถอะ"
แม่ของเธอเพิ่งผ่าตัดทำบายพาสหัวใจ ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล เธอจะพังทลายตอนนี้ไม่ได้
ฮั่วอวี่เหมียนกลับไปตอนตีหนึ่งแล้ว
อวิ๋นชูเหมือนวิญญาณเร่ร่อน เดินผ่านทุกซอกมุมของห้องอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
เธอกับฮั่วเยี่ยนโจว โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
เธอชอบฮั่วเยี่ยนโจวมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้คนในแวดวงรู้กันหมด
ฮั่วเยี่ยนโจวมีรักแรกที่รักแล้วสมหวังไม่ได้ คนในแวดวงยิ่งรู้กันดีกว่า
สาเหตุที่ฮั่วเยี่ยนโจวยอมแต่งงานกับเธอ ก็เพื่อทำตามพันธะการแต่งงานระหว่างตระกูล
หลังแต่งงานสามปี เธอเคยคิดว่าถ้าเพียงพอพยายามมากพอ ไม่ช้าก็เร็วต้องทำให้ใจเขาอบอุ่นขึ้นมาได้
แต่เธอไม่ได้รอคอยความรักจากเขา กลับรอข่าวที่ว่าเขากับรักแรกกลับมาคืนดีกัน
ความชอบในวัยเด็ก ความรักแบบชายหญิงตอนโต ชีวิตวัยสาว 25 ปีของเธอ
มันหมดลงแล้ว
ก็ถึงเวลาจบลง
สมองบอกเธออย่างชัดเจนว่าต้องเดินต่อไปทางไหน แต่หัวใจกลับเจ็บปวดจนแทบหยุดหายใจอย่างควบคุมไม่ได้
ความรู้สึกที่แตกสลาย
ทรมานเหลือเกิน
...
คืนนั้น ฮั่วเยี่ยนโจวก็ยังไม่กลับบ้าน
สามวันต่อมา อวิ๋นชูดูแลแม่ที่โรงพยาบาล
ระหว่างนั้น ฮั่วเยี่ยนโจวไม่เคยโทรหาเธอเลยสักสาย ไม่เคยส่งข้อความเลยสักข้อความ
รอจนอาการของแม่เธอคงที่แล้ว พ่อจึงให้เธอกลับบ้านไปพักผ่อน
ดึกดื่น
อวิ๋นชูได้ยินเสียงประตูห้องนอนเปิดขึ้นอย่างเลือนราง
ต่อมาในห้องน้ำก็มีเสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ
ไม่นานนัก เธอรู้สึกว่าที่นอนข้างตัวยุบลง กลิ่นหอมสดชื่นของสบู่เหลวผู้ชายทำให้อวิ๋นชูตื่นขึ้นเล็กน้อย
กว่าจะรู้ตัว เธอก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วเยี่ยนโจว
กว่าหนึ่งเดือน ในที่สุดเขาก็ยอมกลับบ้านเสียที
ช่วงนี้พวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกคงมีความสุขมาก
ฮั่วเยี่ยนโจวรู้ว่าอวิ๋นชูไม่ได้หลับ เพราะสัมผัสได้ว่าร่างกายเธอตึงเครียด
แขนที่รัดเอวอวิ๋นชูอยู่กระชับแน่นขึ้น แล้วพลิกร่างเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
จูบที่เปี่ยมด้วยตัณหาร่วงลงบนซอกคอที่อ่อนไหวของเธอ มือใต้ผ้าห่มดึงสายเสื้อนอนของเธอลงมาอย่างชำนาญ
แต่งงานกันสามปี มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่ฮั่วเยี่ยนโจวจะอ่อนโยนและร้อนแรงกับเธอเช่นนี้
ทุกครั้งที่เห็นฮั่วเยี่ยนโจวหลงใหลจนควบคุมตัวเองไม่ได้บนตัวเธอ ล้วนทำให้เธอเข้าใจผิดไปว่า ฮั่วเยี่ยนโจวก็รักเธอ
โดยสัญชาตญาณ อวิ๋นชูจับมือใหญ่ของฮั่วเยี่ยนโจวที่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายเธออย่างอิสระ และเป็นครั้งแรกที่อวิ๋นชูพูดกับฮั่วเยี่ยนโจวว่า: "ไม่เอา"
เสียงแหบแห้งจากการร้องไห้ฟังเข้าหูฮั่วเยี่ยนโจว คิดว่าเธอมีอารมณ์แล้ว จูบก็ยิ่งล่วงเกินมากขึ้น
ฮั่วเยี่ยนโจวรู้ร่างกายของอวิ๋นชูดี เขายั่วยุอย่างจงใจ อวิ๋นชูต้านทานไม่ไหวจริง ๆ
ขณะที่อวิ๋นชูกำลังจะพ่ายแพ้ ในสมองก็ปรากฏภาพที่ทั้งสวยงามและโรแมนติกเหล่านั้น: ชายหาด เรือยอชต์ พลุ ดอกกุหลาบ...
แล้วก็มือที่สวมแหวนแต่งงานของสามีเธอที่วางอยู่บนเอวของผู้หญิงอื่น
ข้อความที่เต็มไปด้วย 'รัก' ที่แทงใจ
...
ทันใดนั้นในท้องก็พลิกกลับอย่างน่าคลื่นไส้ อวิ๋นชูผลักฮั่วเยี่ยนโจวออกไป ฟุบข้างเตียงขย้อน
ไฟสว่าง ความเคลิบเคลิ้มในห้องนอนพลันสลายไปสิ้น
ฮั่วเยี่ยนโจวพลิกตัวลงจากเตียง ลูบหลังอวิ๋นชูเบา ๆ: "ไม่สบายหรือเปล่า?"
อวิ๋นชูผลักฮั่วเยี่ยนโจว ลงจากเตียงตรงไปที่ห้องน้ำ
เธอไม่ได้ป่วย แค่รู้สึกสะอิดสะเอียน
ฮั่วเยี่ยนโจวจ้องมองแผ่นหลังของอวิ๋นชู ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเดินลงไปชั้นล่างเพื่อรินน้ำให้อวิ๋นชู
ไม่ได้สังเกตเลยว่าตาของอวิ๋นชูบวมแดง เสียงแหบแห้ง แล้วก็แผลที่ข้อเท้า
ไม่กี่นาทีต่อมา ฮั่วเยี่ยนโจวกลับมาที่ห้องนอน อวิ๋นชูออกจากห้องน้ำแล้ว กำลังจะขึ้นเตียง
ฮั่วเยี่ยนโจวยื่นแก้วน้ำมาให้: "พรุ่งนี้ผมจะจองร้านอาหาร ชดเชยวันครบรอบ"
ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีความรู้สึกผิด เหมือนเพียงแค่แจ้งให้รู้
อวิ๋นชูเมินแก้วน้ำที่ฮั่วเยี่ยนโจวยื่นให้ ขึ้นเตียง: "ไม่ต้องแล้ว"
ที่แท้เขายังจำได้ว่าวันนั้นคือวันครบรอบแต่งงานสามปีของพวกเขา
แต่ก็ยังเช่าชายหาดทั้งหมด อยู่กับรักแรกของตัวเอง จุดพลุฉลองวันเกิดให้ลูกชายของพวกเขาทั้งคืน
ตั้งแต่วันที่นางแต่งงานกับเขา นางดูแลความเป็นอยู่ของเขาด้วยตัวเองทุกอย่าง ไม่ยอมให้เขาทำงานบ้านแม้แต่นิดเดียว
แต่เขากลับลดตัวลงไป ลงมือทำเค้กบลูเบอร์รี่ให้แม่ลูกคู่นั้นด้วยตัวเอง
ชัด ๆ ว่านอกใจทรยศเธอ ชัด ๆ ว่ามีลูกชายวัยห้าขวบกับรักแรกของเขา แต่กลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากทำเรื่องใกล้ชิดที่สุดกับเธอ
แล้วยังยืนอยู่ตรงหน้าเธอหน้าตาเฉย พูดจาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างชอบธรรม
อวิ๋นชูเพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรกว่า สามีที่เธอรักมานานหลายปี เป็นคนเสแสร้งถึงเพียงนี้
ทั้งคู่เงียบไปพร้อมกัน บรรยากาศอึมครึม
ในตอนนั้นเอง จอมือถือของฮั่วเยี่ยนโจวก็สว่างขึ้น