บทที่ 5 พอแล้ว

บทที่ 5 พอแล้ว

ดึกสงัด ฮั่วเยี่ยนโจวกลับถึงบ้าน ไฟทุกดวงดับสนิท มืดมิดไปทุกทิศ

เขายืนนิ่งอยู่กับที่พักใหญ่ด้วยความไม่คุ้นเคย ก่อนจะเปิดไฟ

แต่งงานสามปี ไม่ว่าเร็วหรือดึก อวิ๋นชูจะนอนขดอยู่บนโซฟาดูทีวีรอเขากลับมาตลอด

เห็นเขา เธอจะวิ่งเท้าเปล่ากระโจนเข้าใส่ แล้วเกาะอยู่บนตัวเขาทำออดอ้อน ดึงดันยังไงก็ไม่ยอมปล่อย

ตอนนี้ แม้แต่ไฟสักดวงก็ไม่เหลือให้เขา

ดูท่า จะโกรธจริงๆ แล้ว

ลากเท้าอันอ่อนล้าเข้าห้องนอน ก็ยังมืดสนิท ฮั่วเยี่ยนโจวอาศัยแสงสลัวจากผ้าม่านเปิดไฟข้างเตียง

อวิ๋นชูซุกหน้าลงในหมอนอย่างไม่รู้ตัว

ฮั่วเยี่ยนโจวนั่งลงขอบเตียง ยื่นมือไปเกลี่ยผมปรกหน้าผากของอวิ๋นชู อยากดูว่าเธอหลับแล้วหรือยัง

แต่อวิ๋นชูเอาแต่หมกหน้าคลุมผ้าห่มบางไว้

ฮั่วเยี่ยนโจวลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกายเข้าห้องน้ำ

ฟังเสียงน้ำไหลรินในห้องน้ำ อวิ๋นชูค่อยๆ ลืมตา

ขนตาชื้นๆ สั่นระริกหนัก อวิ๋นชูดึงผ้าคลุมตัวเองอีกครั้ง

ฮั่วเยี่ยนโจวเดินออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ผมเปียกๆ ยังมีหยดน้ำเกาะ

เขาเดินมาข้างเตียง ก้มลงมองดู เห็นอวิ๋นชูยังไม่ตื่น จึงปิดไฟ แล้วเดินออกไปที่ห้องหนังสือแต่ลำพัง

ในห้องหนังสือยามวิกาลไม่ได้เปิดไฟ ฮั่วเยี่ยนโจวยืนจุดบุหรี่หน้ากระจกบานสูง ชูกำไลมือเพชรขึ้นมา

เธอไม่น่าจะรู้ความอะไรหรอก

ไม่งั้นด้วยนิสัยของเธอ คงต้องอาละวาดจนฟ้าถล่มทลาย ทำให้ทุกคนไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่

กำไลมือตกอยู่ที่ชั้นสิบสาม น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ

เช้าตรู่วันต่อมา

อวิ๋นชูตื่นมาล้างหน้าอาบน้ำ เตรียมจะออกไปส่งอาหารเช้าให้พ่อแม่ ฮั่วเยี่ยนโจวแต่งตัวเรียบร้อยเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

อวิ๋นชูหมดอารมณ์จะสื่อสารกับฮั่วเยี่ยนโจวอย่างสิ้นเชิง เธอหยิบมือถือแล้วเตรียมจะไป

ฮั่วเยี่ยนโจวหันมาประจันหน้าอวิ๋นชู รั้งข้อมือเนียนนุ่มของเธอไว้ "กำไลมือล่ะ ทำไมไม่ใส่"

อวิ๋นชูหลับตาลงต่ำ เสียงแหบพร่าพลางตอบส่งๆ "ไม่รู้สิ อาจจะหาย"

ฮั่วเยี่ยนโจวทำเมินเสียงแหบพร่าของอวิ๋นชู จับจ้องปฏิกิริยาของอวิ๋นชู "เมื่อคืนฉันเห็นเสี่ยวชวน"

อวิ๋นชูถึงได้รู้สึกตัว ว่าฮั่วเยี่ยนโจวกำลังหยั่งเชิงเธอ

สูดลมหายใจลึก อวิ๋นชูเงยหน้าสบตาฮั่วเยี่ยนโจว "เมื่อคืนหลังจากแยกกับคุณ ฉันไปโรงพยาบาลเยี่ยมแม่ เสี่ยวชวนบอกว่าเห็นคุณไปชั้นสิบสาม ฉันไปหาคุณแต่ไม่เจอ เลยกลับมา"

ฮั่วเยี่ยนโจวล้วงกระเป๋าหยิบกำไลมือเพชรเส้นนั้นออกมา "กำไลมือเธอตกที่โรงพยาบาล ฉันเก็บได้เลยเอากลับมา"

เขาพูดเลี่ยงบาลี ไม่เอ่ยถึงสาเหตุที่เขาไปโรงพยาบาลเด็ดขาด

ฮั่วเยี่ยนโจวสวมกำไลมือคืนให้อวิ๋นชู อวิ๋นชูผลักฮั่วเยี่ยนโจวพร้อมดึงมือกลับ "ฉันไม่เอา"

ฮั่วเยี่ยนโจวพยายามง้อเธอด้วยความอดทนอย่างที่ไม่ค่อยมี "กำไลมือเส้นนี้ใส่ไปก่อน รอฉันจัดการงานช่วงนี้เสร็จ จะพาเธอไปเลือกแบบที่ชอบใหม่"

อวิ๋นชูรู้สึกว่าตัวเองจะบ้า

ความน้อยใจและความขมขื่นที่สะสมมาหลายวัน ในชั่วขณะนี้ระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง

อารมณ์เธอแทบพังทลายในพริบตา "ฉันบอกว่าไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา!"

อวิ๋นชู "ของขวัญที่ไม่ใช่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก สามีที่ไม่ใช่มีเพียงคนเดียวในโลก ฉันไม่เอาทั้งนั้น!"

เห็นอวิ๋นชูเดือดดาล ฮั่วเยี่ยนโจวกลับวางใจ

อวิ๋นชูถูกที่บ้านเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก แค่ไม่ถูกใจนิดหน่อย ก็จะงอนเป็นคุณหนูใหญ่

ดูท่าเธอคงแค่โกรธที่ของขวัญของเขาไม่พิเศษพอ ไม่เป็นหนึ่งเดียวพอ

มือใหญ่ของฮั่วเยี่ยนโจวโอบกอดเอวบางของอวิ๋นชูอย่างเป็นธรรมชาติ เขาโน้มตัวลงก้มจูบเธอ

ริมฝีปากสัมผัสกัน อวิ๋นชูออกแรงผลักเขา

เธอไม่เหมือนแต่ก่อน ที่แค่เขารุกนิดเดียว ก็จุดไฟในตัวเธอได้ในพริบตา

เธอร้องไห้ปฏิเสธฮั่วเยี่ยนโจว "ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา!"

เธอเหมือนคนบ้าเข้าไปผลักเขา ไปเขย่าเขา ไปทุบเขา...

ฮั่วเยี่ยนโจวคว้าข้อมืออวิ๋นชูอย่างหมดความอดทน "อวิ๋นชู การอาละวาดก็ควรมีขอบเขต"

เขาทนให้อวิ๋นชูเอาแต่ใจและอาละวาดบ้างเป็นครั้งคราวได้

แต่ไม่ใช่การเสียสติอย่างนี้

อวิ๋นชูแบบนี้เขาสื่อสารด้วยไม่ได้

อารมณ์อวิ๋นชูควบคุมไม่ได้ "ฉันเป็นคนเอาแต่ใจตั้งแต่เด็ก คุณเพิ่งรู้จักฉันวันนี้หรือไง"

ฮั่วเยี่ยนโจวยังคงสงบนิ่ง "แค่กำไลมือเส้นเดียว ถึงกับต้องขนาดนี้เลยหรือ"

อวิ๋นชูขว้างปาข้าวของอย่างบ้าคลั่ง "ฮั่วเยี่ยนโจว ในใจคุณทำอะไรไว้ คุณก็รู้ดี!"

อวิ๋นชูร้องไห้สะอึกสะอื้นจนควบคุมไม่อยู่ ผลักฮั่วเยี่ยนโจวไล่เขาออกไป "คุณไสหัวออกไป!"

ฮั่วเยี่ยนโจวพลิกมือโอบกอดอวิ๋นชู "อย่าอาละวาดเลย เดี๋ยวจะเจ็บตัว"

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือฮั่วเยี่ยนโจวดังขึ้นอย่างไม่เหมาะเจาะ ขัดจังหวะการทะเลาะของทั้งสอง

ท่าทีรีบกดวางสายของฮั่วเยี่ยนโจวกระตุ้นอวิ๋นชูอีกครั้ง

เธอยื่นมือไปแย่งมือถือเขา "คุณรับสิ คุณงานยุ่งไม่ใช่หรือไง รับสายสิ!"

อวิ๋นชูสุดจะกลั้นจริงๆ

ฮั่วเยี่ยนโจวไม่ยอมให้มือถืออวิ๋นชู อวิ๋นชูก็จะกัดเขา

หลังมือฮั่วเยี่ยนโจวเจ็บจนสะบัดเธอออก อวิ๋นชูยืนไม่มั่นล้มลงบนพื้น

เสียงทึบ "ตุ้บ" ดังขึ้น ห้องเงียบสงัดอย่างสิ้นเชิง

อกฮั่วเยี่ยนโจวกระเพื่อมขึ้นลง จ้องมองอวิ๋นชูผมกระเซิงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หมุนกายกลับอย่างอ่อนล้า

ตอนเด็ก เธอซุกซน ปากหวานจนสามารถหลอกให้ใครตายได้

โตขึ้นมาหน่อย เธอเริ่มรู้จักความรัก เย้ายวนด้วยความบริสุทธิ์ งดงามไม่ว่าจะไปไหนก็เป็นภาพที่สวยสุดตา

โตขึ้นอีกนิด เธอเร่าร้อนราวกับไฟ ออดอ้อนอาละวาดกับเขา ขอหอม ขอกอด พันแน่นราวกับเงา รักเขาอย่างเปิดเผยโอ้อวด

หลังแต่งงาน เธอค่อยๆ สลัดความอ่อนเยาว์ เพิ่มความอ่อนโยนของภรรยา กลายเป็นคนเรียบร้อยว่าง่าย เริ่มเรียนรู้ที่จะดูแลเขา

ไม่ว่าเธอจะอยู่ในช่วงวัยไหน ก็งดงามมีเสน่ห์ ภูมิฐานสง่างาม

เธอไม่เคยเป็นอย่างหญิงบ้านนอก ร้องกรี๊ดกร๊าดใส่เขา ทะเลาะอื้ออึง

"รอเธอใจเย็นแล้วค่อยคุยกันใหม่" ฮั่วเยี่ยนโจวเดินจากไปโดยไม่หันหลัง

ในตอนนั้นเอง ฮั่วอวี่เหมียนก็มาหาอวิ๋นชู

ฮั่วเยี่ยนโจวเหลือบมองชั้นสอง เตือนฮั่วอวี่เหมียน "พี่สะใภ้อารมณ์ไม่ค่อยดี พี่จะสั่งอาหารให้ เดี๋ยวดูให้ด้วยว่าเธอกินข้าวหมดแล้ว พาไปเดินเล่นข้างนอกคลายเครียด"

ฮั่วอวี่เหมียนยังไม่ทันอ้าปาก ฮั่วเยี่ยนโจวก็ออกประตูไปแล้ว

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอแกล้งสลบ

เมื่อก่อนแค่ทำให้เขาโกรธ เธอก็เริ่มแกล้งสลบ แกล้งป่วย แกล้งน่าสงสาร

ทุกครั้งเห็นท่าทีน่าสงสารน้ำตาคลอของเธอ เขาก็มักจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ปล่อยให้เรื่องผ่านไป

ครั้งนี้เธอเกินไปจริงๆ

ต้องปล่อยให้เธอสงบใจให้ดี

ฮั่วอวี่เหมียนขึ้นไปชั้นสอง เข้าห้องนอนใหญ่

เห็นอวิ๋นชูนอนอยู่บนพื้น ก็ตกใจมาก "พี่สะใภ้!"

พยุงอวิ๋นชูขึ้นมา ฮั่วอวี่เหมียนพบว่าอวิ๋นชูสลบไปแล้ว

อวิ๋นชูรีบโทรหาพี่ชาย แต่สายไม่ว่าง

ฮั่วอวี่เหมียนจนปัญญา สุดท้ายเลยโทร 120

อวิ๋นชูฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ห้องผู้ป่วย น้องสะใภ้ฮั่วอวี่เหมียนกับแม่สามีเวินม่านเฝ้าอยู่ข้างเตียง

เห็นเธอตื่น เวินม่านรีบเข้ามาถาม "เสี่ยวชู ยังไม่สบายตรงไหนอีกไหม"

อวิ๋นชูหมดแรงทั้งตัว ส่ายหน้า "แม่คะ หนูมาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง"

ฮั่วอวี่เหมียนพยุงอวิ๋นชูขึ้นมา "พี่สะใภ้ พี่เป็นลมที่บ้านน่ะ"

อวิ๋นชูค่อยๆ ฟื้นความทรงจำ

เธอจำได้ว่าทะเลาะกับฮั่วเยี่ยนโจว แล้วเธอกัดเขา แล้วถูกเขาสะบัดออก

อวิ๋นชูมองไปรอบห้องผู้ป่วย ถามฮั่วอวี่เหมียน "พี่ชายเธอพี่มาส่งโรงพยาบาลแล้วไปเลยใช่ไหม"