ลิลลี่นึกทบทวนอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย “วันก่อนที่พี่สาวจะหายตัวไป พี่สาวมีความสุขมาก เธอบอกฉันว่าเจ้าชายชมเธอ เจ้าชายปฏิบัติต่อสาวใช้ด้วยความอ่อนโยน สาวใช้ทุกคนในปราสาทต่างก็ชอบเขา”
น้ำเสียงของเธอเผยความเขินอายแบบสาวน้อยออกมาแวบหนึ่ง ซึ่งช่างขัดกับใบหน้าอันบิดเบี้ยวสยดสยองของเธออย่างยิ่ง
“ที่จริงเจ้าชายก็เคยชมฉันเหมือนกัน เขาบอกว่าฉันทำอาหารเก่งที่สุด ในบรรดาสาวใช้ทั้งหมด คนที่เขาขาดไม่ได้ที่สุดก็คือฉัน เขาจะให้ฉันอยู่ข้างกายเขาตลอดไป……”
ถูหนานขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามันช่างประหลาดเหลือเกิน
ลิลลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตบหน้าตัวเองเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วร้องไห้เสียงแหลม “ฉันมีความผิด ฉันคิดกับเจ้าชายแบบนี้ได้ยังไง ฮือ……ฮือฮือ……พี่สาวยังหาไม่เจอ แต่ฉันกลับมาคิดเรื่องพวกนี้ ฮือฮือ……”
เสียงของเธอราวกับเส้นด้ายเส้นเล็กที่แทงทะลุแก้วหูของถูหนาน แหลมผิดปกติ อีกทั้งเธอยังอยู่ใกล้เกินไป เสียงวิ้งในหูดังไม่หยุด สมองของถูหนานพร่าเลือนอย่างยิ่ง
【ค่าการปนเปื้อนปัจจุบัน: 25%】
ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
ถูหนานกดปลายปากกาขีดลงบนกระดาษอย่างแรง——
ฉันจะพยายามช่วยเธอตามหาพี่สาวให้เจอ!
เสียงร้องไห้ของลิลลี่หยุดลงฉับพลัน
“จริงเหรอ?” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทจ้องเธอเขม็ง “งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีจากเธอนะ……ถ้าเธอช่วยฉันหาพี่สาวเจอ ฉันจะขอบคุณเธอแน่นอน……”