ถูหนานยังไม่ทันตั้งตัว พื้นที่ตรงหน้าก็เริ่มปริร้าวทีละน้อย แล้วก็พังทลายลงต่อหน้าต่อตา
หลังจากภาพพร่าเลือนไปชั่วขณะ เธอก็ลืมตาขึ้น
คลื่นซัดกระทบหาดทราย สายลมทะเลเค็มชื้นพัดปะทะใบหน้า
เธอเงยหน้าขึ้น เบื้องหน้าคือทะเลงามสุดบรรยาย มองไม่เห็นขอบฟ้า แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์สาดทอดลงบนผิวน้ำ ย้อมมหาสมุทรเป็นสีทองอร่าม
คลื่นซัดสาดกระทบหาดทราย เปียกน่องขาวเรียวของเธอ
ถูหนานเพิ่งสังเกตว่าตัวเองไม่ได้สวมรองเท้า
เธอพยายามลุกขึ้นยืน แต่ทันทีที่ยืดตัว ก็ล้มลงไปกองกับพื้นเพราะความเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด
……
เธอขมวดคิ้วพลางทบทวนข้อมูลที่ระบบส่งให้เธอเมื่อครู่
เห็นได้ชัดว่า ความหลอน ครั้งนี้มีเค้าโครงจากเรื่องของเอเรียล นางเงือกน้อยซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี
เอเรียลยอมแลกเสียงอันไพเราะกับเส้นผมสีทองยาวสลวยเพื่อแลกกับขาคู่หนึ่งให้เจ้าชาย ทว่าทุกย่างก้าวกลับเจ็บปวดราวกับเดินบนคมมีด
ดันเจี้ยน แรกของมือใหม่ก็เป็นการเริ่มต้นที่โหดร้ายเช่นนี้ เธอหวนนึกถึงคำพูดของคุณอีกาก่อนเลือก ดันเจี้ยน แล้วก็ปวดหัวขึ้นมา
ดูท่าอีกฝ่ายคงตั้งใจเลือก ดันเจี้ยน มือใหม่มาให้เธอโดยเฉพาะ
ถูหนานลองยกมือขึ้นแตะลำคอ อ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงได้เพียงแค่แผ่วเบาราวกับเสียงสะอื้น
ดีละ เริ่มต้นก็กลายเป็นใบ้ เดินก็แทบจะเป็นครึ่งผู้พิการ
“โอ้ พระเจ้า ที่นี่มีสตรีที่อ่อนแอเช่นนี้ได้อย่างไร แม่หญิงผู้งดงาม เจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่”
เสียงทุ้มนุ่มราวกับแม่เหล็กดังขึ้นข้างหลังเธอโดยไม่ทันตั้งตัว
ถูหนานชะงักไป หันกลับไป บนหาดทรายที่ว่างเปล่าเมื่อครู่ บัดนี้มีชายในชุดราชสำนักปรากฏตัวขึ้น โดยไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อใด
เขามีใบหน้างามสมบูรณ์แบบราวกับรูปแกะสลัก
รูปหน้าคมคาย คิ้วตาลึกซึ้ง อีกทั้งเครื่องแต่งกายที่ดูโดดเด่นไม่ธรรมดา ทำให้ตัวตนของชายผู้นี้เด่นชัดขึ้นมา
เจ้าชายที่เอเรียลตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ
ถูหนานจำได้ว่าใน ธิดาแห่งท้องทะเล เอเรียลควรจะเขินอายและอ่อนหวานเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าชายผู้เป็นที่รัก
เธอพูดไม่ได้ ได้แต่เงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างเงียบ ๆ ด้วยดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก พลางชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง แล้วส่ายศีรษะเล็กน้อย
ผิวของเธอขาวราวกับน้ำนม ดวงตาเป็นสีฟ้าสวย เมื่อต้องแสงอาทิตย์ก็เปล่งประกายราวกับสีของท้องทะเล ดึงดูดให้คนอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงไป
ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามอะไรเช่นนี้
เยาว์วัย งดงาม และอ่อนแอ
เอริกอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความหลงใหล
เขามีประสบการณ์มาก รู้ดีว่าร่างกายของเด็กสาวเช่นนี้จะอ่อนนุ่มเพียงใด เพียงแค่หยิกเบา ๆ ก็เกิดรอยแดง
พวกนางจะมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว ดวงตางามเบิกกว้างปริ่มน้ำตาใสเจิ่งเอ่อ ก่อนจะไหลอาบลงมาบนแก้มเนียนนุ่มอย่างไม่อาจทานทน
“เจ้าพูดไม่ได้หรือ” เอริกลดตัวลงนั่งอยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ น้ำเสียงอ่อนโยน แต่หากฟังดี ๆ จะแฝงด้วยความแหบพร่าประหลาด
เด็กสาวใบ้ที่สวยงามและเยาว์วัย ช่างเป็นสมบัติที่พระเจ้าประทานให้เขาเสียจริง
ลองนึกภาพดูสิ ร่างกายของนางจะสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด น้ำตาจะอาบแก้ม แต่กลับส่งเสียงใด ๆ ไม่ได้
เขาเกือบจะตื่นเต้นจนเป็นลมเพราะภาพในหัวนั้น
ถูหนานรู้สึกถึงความประหลาดที่แล่นพล่านขึ้นในใจ
แววตาที่เจ้าชายมองเธอนั้นร้อนแรงอย่างผิดปกติ ราวกับพบสมบัติที่บอบบาง ขณะเดียวกันก็ดูเหมือนกำลังข่มกลั้นอะไรบางอย่างอย่างถึงที่สุด จนรอยยิ้มบนใบหน้าดูแข็งกระด้างไป
เจ้าชายมีพิรุธมาก แม้วันแรกของ ความหลอน ปกติจะไม่มีอันตรายอะไร แต่ตัวเธอยังมีคำสาปของคุณอีกาอยู่ ถูหนานจึงไม่กล้าประมาท
เธอพยักหน้า ชี้ไปที่ตัวเอง แล้วเขียนชื่อของตนลงบนหาดทราย
“เอเรียล” เจ้าชายอ่านชื่อของเธอออก แล้วยิ้มชม “เป็นชื่อที่งดงามยิ่ง ข้าชื่อเอริก แล้วครอบครัวของเจ้าล่ะ เหตุใดจึงทิ้งเจ้าไว้ที่นี่เพียงลำพัง”
ถูหนานส่ายศีรษะ ก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าเศร้าสร้อย
“น่าสงสารเสียจริง” เอริกเข้าใจในทันที แววตาที่มองเธอยิ่งร้อนแรงขึ้น
เขาเลียริมฝีปาก
เด็กกำพร้าจะช่วยลดปัญหาลงไปได้มาก
ถูหนานขมวดคิ้วอย่างแนบเนียน
เมื่อครู่เธอได้ยินเสียงกลืนน้ำลายหรือเปล่า
“ถ้าอย่างนั้น กลับบ้านกับข้าเป็นอย่างไร” เอริกยื่นมือมาอย่างสุภาพบุรุษ “ข้าคือเจ้าชายแห่งอาณาจักรนี้ อีกห้าวันก็จะเป็นวันแต่งงานของข้ากับเจ้าหญิงเกรซแห่งประเทศเพื่อนบ้าน ข้าว่าเกรซคงไม่รังเกียจที่จะมีแขกเพิ่มอีกสักคนในพิธีแต่งงาน”
เมื่อเทียบกับเจ้าชายผู้สง่างาม หล่อเหลา และเป็นสุภาพบุรุษในเทพนิยายแล้ว เจ้าชายตรงหน้าเธอนี้ประหลาดอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
เจ้าชายเป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญที่สุดในนิทานเรื่อง ธิดาแห่งท้องทะเล เรื่องราวดำเนินไปรอบตัวเขา เธอต้องอยู่ใกล้เขา
ดังนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำท่าลังเลชั่วครู่ แล้วถึงยื่นมือเข้าไปในฝ่ามือของเขาอย่างประหม่า พลางกัดริมฝีปาก
เอริกประคองเธอขึ้น เท้าสัมผัสพื้นเพียงชั่วขณะ ใบหน้าของถูหนานก็บิดเบี้ยว ความคิดนับพันถั่งโถมในหัว
โชคดีที่ตอนนี้เธอพูดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นภาพลักษณ์อ่อนแอที่เธอแสร้งแสดงไว้คงพังครืนทันที
อีกาสาปแช่ง ไม่ช้าก็เร็วสักวันนางจะถอนขนมันมาต้มซุป
“เจ้าเป็นอะไร” เอริกสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามเบา ๆ
ถูหนานได้สติ ตอบสนองในทันที ก้มหน้าชี้ไปที่ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าของตน
เธอดูเขินอาย หัวแม่เท้าขาวเรียวขดงอแน่น