เธอซื้อขนมกับเค้กจากร้านขายของชำและร้านเค้กในหมู่บ้านจัดสรร ชีเยี่ยนถือถุงไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างโอบเอวเธอ พาเดินกลับบ้านอย่างช้า ๆ
เธอเดินช้า มองไม่เห็นจึงต้องอาศัยชีเยี่ยนคอยนำทาง หากมีขั้นบันได เขาก็จะหยุดบอกเธอ หากพื้นไม่เรียบก็จะพาเดินช้าลง
หนิงโย่วเดินมาพักหนึ่งแล้ว ขาที่ปกตินั่งอยู่กับที่ไม่ค่อยได้ขยับเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย ด้านข้างต้นขาก็คันนิด ๆ
ตอนใกล้ถึงประตูทางเข้าอาคาร เสียงไซเรนก็ดังมา รถตำรวจขับเข้ามาในหมู่บ้าน ผ่านทางแคบ ๆ แล้วจอดหน้าถังขยะ ก่อนจะล้อมแถบกั้นพื้นที่ไว้ ตำรวจสืบสวนกับเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพต่างก็มาถึง ผู้คนที่รวมตัวกันอยู่ชั้นล่างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนตำรวจต้องไล่ให้แยกย้าย
หนิงโย่วข่มใจไม่ให้เข้าไปถาม
ตำรวจคงไม่บอกเบาะแสที่สืบพบให้ชาวบ้านอย่างพวกเธอฟัง ต้องรอจนไขคดีได้แล้วมีข่าวออกมาเท่านั้น
เธอต้องรอ
เธอตามชีเยี่ยนเข้าไปในลิฟต์ที่ว่างเปล่า คนอื่น ๆ พากันยืนมุงดูอยู่นอกแถบกั้น ตอนหนิงโย่วคิดว่าในลิฟต์มีแค่พวกเขาสองคน มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวางประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิด
“โครม!”
เสียงดังสนั่นทำเอาหนิงโย่วสะดุ้ง
ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา ชายคนนั้นตัวสูงเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับชีเยี่ยนแล้วดูผอมเพรียวกว่ามาก เขาหอบหายใจ พอเห็นหนิงโย่วตกใจเพราะเขา ก็เอ่ยขึ้น
“ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ”