จางเฮ่าถือดาบยาวในมือ ลำแสงพลังเทพวนเวียนรายรอบคมดาบ เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวโกรธจริง ๆ ฝ่ายหลี่ว่านก็ถือกระบี่ยาวอยู่มือหนึ่ง ใบหน้างดงามตึงเครียด ไร้ซึ่งความคิดจะย่อท้อ
“ศิษย์พี่จาง ท่านจะลงมือกับศิษย์น้องผู้เป็นสหศิษย์เพียงเพราะรากเซียนหนึ่งกองจริงหรือ” หลี่ว่านถามเสียงเย็น
“สหศิษย์? ภายในแดนลับนี้มีแต่เก่งกับอ่อนแอ ไม่มีคำว่าสหศิษย์!” แววตาของจางเฮ่าฉายความโลภโลมาและโหดเหี้ยม “ศิษย์น้องหลี่ เรื่องนี้เราให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย จะกลิ้งออกจากแดนลับไป หรือจะตาย ณ ที่นี้!”
คำพูดยังไม่ทันจบ จางเฮ่าก็ไม่เสียเปล่าเวลาพูดมาก กรีดดาบยาวขึ้นหนึ่งที เปล่งรัศมีคมดาบแหลกลาญพร้อมเสียงแหวกอากาศ ฟันตรงเข้าหาหลี่ว่าน
สีหน้าหลี่ว่านเปลี่ยน ไม่กล้าประมาท รีบส่ายกระบี่ขึ้นสกัด
“ต๊าง!”
เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง หลี่ว่านรู้สึกแรงปะทะมหาศาลถาโถมเข้ามา แขนชาไปทั้งแขน ถอยหลังไปหลายก้าว มุมปากซึมเลือดออกมา ชัดเจนว่าพลังฝีมือของนางยังมีช่องว่างมหันต์เมื่อเทียบกับจางเฮ่า
“ไม่รู้จักหน้ามือตาย!” จางเฮ่าส่งเสียงครานเสียงเย็น ฉวยจังหวะได้เปรียบเข้าประชิด ดาบยาวส่ายไปมา รัศมีคมดาบแทรกซ้อน ทุกทีทุกคราวล้วนเล็งชีวิต
อวิ๋นเช่อไม่เสียเวลามองต่อไป ร่างวูบไปปรากฏหน้ารากเซียนดาราทันที คว้ามันขึ้นมาเก็บไว้
“กล้าแตะรากเซียนของข้า หาที่ตาย!”
จางเฮ่าเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นอวิ๋นเช่อ ทันทีที่โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
คนคนนี้เป็นชาวประมงหยั่งรู้ประโยชน์ก็ยังไม่พอ ที่แย่กลับดูจะมั่นใจในตัวเองนักหนา ไม่เอาคนทั้งสองวางไว้ในตาเลยสักนิด