มู่ชิงเสียสีหน้าซีดขาวนอนแน่นิ่งบนพื้น เทพประทับแตกละเอียด พลังเทพถูกขัดขวาง ร่างเทพที่เสียหายหนักของนางไม่อาจฟื้นคืน ทำได้เพียงนอนเหมือนกองโคลนบนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและมึนงง
“เจ้ารนหาที่ตาย!”
ไป๋เสวียนจ้าวดวงตาเย็นเยือก ความเร็วเคลื่อนไหวของเขายิ่งน่าตกใจ ร่างกลายเป็นแสงสีทองคล้ำเลือนราง เกือบจะในทันทีที่มู่ชิงเสียถูกกระแทกกระเด็นเขาก็ประชิดตัวอวิ๋นเช่อ
เขาผลักสองฝ่ามือพร้อมกัน ตรงกลางฝ่ามือนั้นไข่มุกสีดำสนิทพลันระเบิดไอทำลายล้างเข้มข้นออกมา รอยเส้นสีดำละเอียดนับไม่ถ้วนแผ่ซ่านบนแขนเขา ราวกับมีสัตว์ร้ายที่รอขย้ำคนกำลังจะพุ่งออกจากร่าง
แรงฝ่ามือยังไม่ถึง แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวที่มากพอจะฉีกมิติก็ได้ปกคลุมอวิ๋นเช่อไว้ก่อนแล้ว พลังเทพในอากาศถูกพลังนี้กวนจนกระสับกระส่าย ส่งเสียงแหลมเสียดแทง
“บอกข้าหน่อยว่าฉีเทียนจวินอยู่ที่ไหน มันยากนักหรือ?”
อวิ๋นเช่อสีหน้าเฉยเมย ด้วยความช่วยเหลือของเฟยเจี้ยน สมบัติล้ำค่าระดับเทพวิญญาณ พลังต่อสู้ที่ผิดธรรมดาของเขายิ่งกลายเป็นเหลือเชื่อมากขึ้น
ค้อนศึกในมือเปลี่ยนเป็นโซ่เงินในพริบตา พันเกี่ยวเท้าขวาของไป๋เสวียนจ้าวทันที อวิ๋นเช่อกระชากฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
เสียงตูมครืนดังขึ้น กระเบื้องพื้นแข็งแตกเป็นรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม ท่ามกลางฝุ่นคละคลุ้ง ไป๋เสวียนจ้าวส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสดพุ่งออกจากปาก รู้สึกว่ากระดูกซี่โครงหักไปเกินครึ่ง