หลี่เริ่นยิ้มบางอยู่บนใบหน้าตลอดมา ท่าทีสุขุมไม่รี่ร้อน
“ไม่ได้พบกันช้านานแล้ว ท่านอาวิ๋น แม้จะอยากคืนดีกับเจ้าสักเท่าไร แต่น่าเสียดาย ข้ายังมีภารกิจติดตัว จำต้อง...ขออภัยเจ้าแล้ว”
วางวาจาลง หลี่เริ่นรีบผนึกมือ มหาค่ายกลฟันวิญญาณทันใดนั้นก็หลอมรวมออกมาเป็นเทพรูปหกกรขวัญถือมีดผ่าภูเขา
พร้อมกันนั้น โซ่ตรวนบางสายบนตัวหลี่เริ่นก็แตกสลาย จากเดิมที่มีเพียงร่องรอยขั้นสูงสุดแห่งผู้ล่ำลือกล บัดนี้เขาได้พลังแห่งขั้นจู่
“ท่านอาวิ๋น ข้าไม่เคยดูแคลนเจ้า แม้เจ้าบัดนี้จะใช้พลังเต็มที่ไม่ได้ ข้าก็ไม่ประมาทแม้แต่น้อย”
“นี่คือหมัดเด็ดที่ข้าจัดเตรียมไว้เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ หวังว่าเจ้าคงจะเล่นกับข้าได้สักพัก”
อวิ๋นเช่อมองเทพรูปหกกรขวัญที่แบกกงล้อสายฟ้าอยู่เบื้องหลังศัตรู สีหน้าเคร่งขรึม หากไม่เล่นใหญ่ ส่วนใหญ่คงต้องพินาศที่นี่
“จารึกฟ้าดินเวลาจิต ตก!”
คำขานของอวิ๋นเช่อจบลง จารึกกระบี่หนึ่งผุดขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้อวิ๋นเช่อแปลกใจคือ ครั้งนี้จารึกเวลาจิตกลับไร้ผล
“นี่มันเรื่องอะไร?” อวิ๋นเช่อสีหน้าไม่แปรปรวน แต่ใจกลับสับสนมหาศาล
หลี่เริ่นเหลือบมองจารึกฟ้าดินเวลาจิตเบื้องหน้าอวิ๋นเช่อ แววตาก็เต็มไปด้วยความงงงวยเช่นกัน
เขาเตรียมการรับมือไว้แล้ว แต่รอนานก็ไม่มีวี่แววตอบสนองแม้แต่น้อย
“ท่านอาวิ๋น เจ้าล้อเล่นกับข้าอยู่รึ?”
ว่าแล้วหลี่เริ่นก็ร่างแปรวาวมาปรากฏเบื้องหน้าอวิ๋นเช่อ เร็วจนยากจะรับมือ
เปรี้ยง! อกอวิ๋นเช่อโดนหมัดหนัก ทั้งร่างกระเด็นถอยหลังดั่งกระสุนปืนใหญ่
หลังซอกกระแทกเสาหยกดำแห่งมหาพนอย่างหนักหน่วง จนอวิ๋นเช่อรู้สึกคลั่กเลือดขึ้นคอ เลือดแดงหนึ่งฝอยไหลจากมุมปากรดลงบนอกเสื้อ