ไป๋ชิงเหยียนหดแสงกระบี่กลับ หมอกน้ำแข็งทั่วฟ้าระเบิดออก แช่แข็งซากสำนักเตาตันโบราณทั้งหลังให้กลายเป็นทุ่งน้ำแข็ง ภายในหมอกน้ำแข็งซ่อนกระสวนน้ำแข็งนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าแทงอวิ๋นเช่อจากทุกทิศทุกทาง
อวิ๋นเช่อขับเคลื่อนตันเพลิงปกป้องกาย เปลวไฟสีทองอ่อนระเบิดออก หมอกน้ำแข็งที่แตะต้องเปลวไฟกลายเป็นไอน้ำทันที กระสวนน้ำแข็งยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกเผาจนละลาย
"ฮึ ดูท่าข้าดูถูกเจ้าไป"
ไป๋ชิงเหยียนคำรามเสียงเย็น ท้ายที่สุดก็เริ่มลงมือจริง ปรากฏการณ์อสูรวิชาเซียนเฉพาะตัวของนาง 'บัวน้ำแข็งหมื่นปี' ผุดขึ้น อุณหภูมิรอบด้านดิ่งลงจนถึงจุดเยือกแข็ง ก้อนหินบนพื้นแข็งตัวจนแตกร้าวเป็นชั้น ๆ กลีบบัวน้ำแข็งทั้งเก้าหมุนแผ่ออก ทุกกลีบพร้อมเสียงหวีดคมกริบที่จะสับมิติแหลก ฟันตรงเข้าที่จุดสำคัญรอบกายอวิ๋นเช่อ
อวิ๋นเช่อไม่ถอยกลับก้าวรุกเข้าไป ตันเพลิงในตันเถียนไหลตามเส้นลมปราณทั่วทั้งกาย พลังดาบสีหมึกโอบเปลวไฟสีทองอ่อน สวนทางชนเข้ากับบัวน้ำแข็งที่หมุนอยู่อย่างไม่ย่อหย่อ
"โครม!"
เสียงระเบิดสั่นสะเทือนฟ้าดิน สะเก็ดน้ำแข็งกับประกายไฟปะทะกันกระจายเต็มถ้ำ มิติสั่นจนแตกเป็นรอยร้าวแน่นขนุน หน้าผาใต้เท้าอวิ๋นเช่อพังทลายทั้งก้อนทั้งก้อน ร่างทั้งร่างลื่นไถลลงไปครึ่งจั่วจึงรักษาท่ายืนไว้ได้ โคนฝ่ามือแตกฉานจากแรงสะเทือน เลือดไหลเปียกลงตามด้ามดาบ
ไป๋ชิงเหยียนก็ต้องถอยหลังไปห้าหกก้าว เส้นผมข้างขมับถูกตันเพลิงลากไหม้ขาดช่วงหนึ่ง ลำคอขาวนวลแดงระเรื่อ ชัดว่าถูกตันเพลิงลวกจนไม่เบาเช่นกัน
"มีฝีมืออยู่หน่อย" ไป๋ชิงเหยียนชูมือกำกระบี่เซียนหยกน้ำแข็งแน่น แววตาเปล่งสงครามขึ้นทันที "ดูท่าวันนี้ถ้าไม่เอาฝีมือจริงออกมา คงเอาชนะเจ้าไม่ได้จริง ๆ"
อวิ๋นเช่อปาดเลือดที่โคนมือ มุมปากยกขึ้นเย็นชา ตันเพลิงอู่สื่อที่เพิ่งหลอมรวมใหม่ในตันเถียนคุกรุ่นพลุ่งขึ้นทันที แสงทองบนกระบี่สับเซียนพุ่งทะยาน แม้แต่ตัวดาบยังเหมือนจุ่มอยู่ในเปลวเพลิงสีทอง
"ข้าจะดูให้เห็นเลยว่าประมุขผู้ใหญ่แห่งไป๋มีฝีมือปิดท้ายอะไรซ่อนไว้อีก"
เสียงคำพูดเพิ่งจบงัน ปากทางเข้าเหมืองก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง ซูจื่อยวนที่เพิ่งถอยออกไปร้องอุทาน