โซ่สายเลือดสีเลือดกระชับรัดอย่างบ้าคลั่งดุจงูพิษ กระจกสมบัติประจำตระกูลในมือของหลิวเชินปรากฏรอยแตกแนวใยแมงมุมเต็มผิว แสงกระจกแกว่งไกวเหมือนจะดับสูญ
เขาส่งเสียงคำรามบันดาลฤทธิ์เทพทั้งชีวิตบันดาลลงไปในกระจก ผิวกระจกแทบฝืนแผ่ม่านแสงที่แตกสลายออกมาหนึ่งชั้น แทบรอดรับคลื่นปะทะของโซ่อีกรอบไว้ได้อย่างหวุดหวิด
ผู้อาวุโสที่สองข้าง ๆ ตัวถึงกับต้องครางในลำคอ เบื้องซ้ายถูกโซ่เจาะทะลุ เลือดพุ่งกระเซ็นเปื้อนแดงชายเสื้อเบื้องหน้า
"ประมุขตระกูล! ทนต่อไหวแล้ว!"
ผู้อาวุโสที่สามเสียงแหบพร่า ไม้มนต์ในมือหักเป็นสองท่อน ทั้งตัวถูกกระแทกปลิวออกไป ฟาดเข้ากำแพงหินเบื้องหลัง
ชั่วขณะนั้นเอง เบื้องขอบฟ้าไกลดังเสียงคำรามยาวก้องกังวาน อวิ๋นเช่อกับหลิวรูเหยียนปรากฏกายดุจดาวหางสองดวงฉีกทะลุแขกสวรรค์
หลิวรูเหยียนเห็นสภาพเลือดนองในดินแดนบรรพชนก็แทบแตกตาน เธอรี่ธงกงเจ้าในมืออย่างรวดเร็ว "กงเจ้าคุ้มครองเผ่าแห่งบรรพชน เปิด!"
เหล่าลูกหลานตระกูลหลิวที่เหลือรอดต่างตอบรับพร้อมกัน ใช้เลือดบริสุทธิ์เป็นเครื่องสะเดาะ ปลุกอักษรกงเจ้าโบราณลึกในดินแดนบรรพชนขึ้นอีกครั้ง
อวิ๋นเช่อแลบแสงแปลกประหลาดในดวงตา หมายมือปล่อยหมัด ภาพกระบี่หลายสิบดวงผุดขึ้น "แตกซะเดี๋ยวนี้!" แสงกระบี่ดุจมังกร พริบตาเดียวฟันโซ่สายเลือดสีเลือดแตกกระจัดกระจายไปหลายสิบเส้น
จ้าวเหลียงเห็นดังนั้นใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี ตะโกนโกรธกระดัง "สัตว์ไร้ถิ่นฐานจากไหน กล้าขัดขวางกิจของเรา!"
เขากำประสานมือประทับตรา ผลึกปีศาจเบื้องแกนกลางของกงเจ้าเปล่งแสงเรืองรองยิ่งกว่าเดิม กงเจ้าสายเลือดมหึมาทั้งบึกเริ่มหมุนกลับทาง แผ่พลังดูดกลืนสิ่งใดก็ตามที่เข้าใกล้อย่างสยดสยอง
หลิวรูเหยียนยืมโอกาสพุ่งเข้าใกล้ดวงตาของกงเจ้า เธอวางธงทั้งเจ็ดอย่างรวดเร็ว "ท่านผู้อาวุโส ข้าจะกักดวงตากงเจ้าไว้สิบลมหายใจ ขอท่านรีบทำลายผลึกมารเหล่านั้นเถิด!"
อวิ๋นเช่อไม่เปล่งวาจาเพิ่ม ทั้งที่การกระทำเช่นนี้ของนางก็เกินจำเป็นอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังส่ายกาย ปรากฏตัวเบื้องบนดวงตากงเจ้าอย่างรวดเร็ว แล้วหมัดหนึ่งทิ้งลงบนผลึกมารที่ว่ากันนั้นอย่างเล่น ๆ