หุบเหวสนธยาอันตรายยิ่งนัก ภารกิจทดสอบคราวนี้ อวิ๋นเช่อจึงไม่พาเฟ่อชิงน้องหญิงตัวเล็กไปด้วย แต่ให้นางรออยู่ที่โรงเตี๊ยมจนกว่าเล่อเจิ้งเซียงหลิง เฟิ่งชู และพวกพ้องจะเดินทางมาถึง แล้วฝากให้ทั้งหมดติดตามร่างแยกของเขาออกไปฝึกปรือต่อไป
ส่วนตัวเขาเอง ก็เดินทางลำพัง จากแกนกลางของสถานีม่านว่าง พุ่งร่างว่องไวมุ่งหน้าสู่ทิศทางที่หุบเหวสนธยาตั้งอยู่
หุบเหวสนธยาตั้งอยู่ชายขอบเขตการควบคุมของสถานีม่านว่าง ณ แผ่นดินนั้นมีหมอกความโกลาหลปกคลุมตลอดปี กำแพงปฐพีเปราะบางพริ้วไหว เศษปฐพีพุ่งทะลวงไปมาดังคมดาบ หากเทพธิดาสามัญเข้าใกล้ ย่อมถูกกระแสวุ่นวายแห่งปฐพีที่แทรกซึมรอบด้านฉีกกระจายเป็นผงธุลี
อวิ๋นเช่อเดินทางรวดเร็ว เปิดเทพญาณรอบด้าน ด้วยพลังมองทะลุของเนตรเทพสวรรค์ จึงหลบเลี่ยงกับดักปฐพีที่ซ่อนเร้นตลอดทาง รวมทั้งการรบกวนของปีศาจมารชั้นต่ำได้อย่างสบายดาย
ยิ่งใกล้รอยแยกเงามืดเท่าใด สัมผัสแห่งการทำลายยิ่งหนาแน่นขึ้นเท่านั้น แม้แสงสว่างยังราวกับถูกกลืนกิน ห้วงฟ้าดินมืดมิด มีเพียงสายฟ้าสีม่วงเข้มที่พุ่งแลบออกจากหุบเหวไกลโพ้นเป็นครั้งคราว ฉายแสงลงบนทะเลหมอกความโกลาหลที่ม้วนไหลเบื้องล่าง
อวิ๋นเช่อสูดลมหายใจลึก ดันเทพญาณขึ้นสู่ขีดสุด เมื่อเนตรเทพสวรรค์หมุนวนทำงาน หมอกความโกลาหลเบื้องหน้าราวกับถูกมหาหัตถ์ไร้รูปลีบออก สะท้อนภาพภายในหุบเหวให้เห็นได้ชัดเจน
เห็นได้ว่าหุบเหวนั้นกว้างราวพันจ้าง ลึกไม่มีที่สิ้นสุด ชายขอบปฐพีราวกระจกแก้วแตกหัก คดโค้ง ยุบหดตลอดเวลา ส่งเสียงฉีกขาดรำคาญหู เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างกายแปรสภาพเป็นแสงสายหนึ่ง พุ่งตรงเข้าสู่ความลึกของหุบเหว
เพียงก้าวเข้าเขตหุบเหว แรงดึงดูดแห่งปฐพีสุดสยองก็พุ่งเข้าประชิด ราวกับจะฉีกเทพร่างของเขาออกเป็นเสี่ยง ๆ พายุปฐพีรอบด้านดั่งคมดาบเทพนับไม่ถ้วน ฟันผ่าพลังปกป้องร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียง "ซ่า ๆ" ดังต่อเนื่อง
"ดูท่าภารกิจทดสอบนี้คงมีความยากอยู่บ้างสมควร"
ดวงตาอวิ๋นเช่อหดแคบ เทพสัญลักษณ์รอบกายไหลวน เขาอดทนรับพลังทำลายนั้นไว้ได้หยั่งราก ขณะเดียวกันก็หมุนเนตรเทพสวรรค์เต็มกำลัง กวาดตรวจรอบข้างอย่างเตรียมระวัง