"อ๊า—!"
ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นอีกครั้งตามสายเสินพู่ ยวนเชอสะท้านทั้งร่าง ทรุดครึ่งย่อเต้าราวกับจะล้ม วิญญาณเทพที่เคยแน่นหนาก็สั่นคลอนจนแทบไม่อาจควบคุมร่างกายได้อย่างยากลำบาก
ชิ้นส่วนของหยกบดสลายวิญญาณที่ระเบิดกระจาย พล่านเข้าสู่ทะเลจิตสำนึก แทะกัดวิญญาณเทพของเขาที่บอบช้ำอยู่แล้ว ส่วนเดือยกุมวิญญาณยิ่งตอกหนึ่งปมระหว่างวิญญาณเทพกับร่างกายเอาไว้มั่นคง ทำให้เขาไม่อาจระดมพลังเทพเพิ่มขึ้นมาชะล้างทะเลจิตสำนึกได้
ดวงตาของอวิ๋นจิ้นเปล่งประกายเย็นเยียบ มีดวิญญาณบาปทั้งเจ็ดก่อตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมม่านดำที่จักฉีกทุกสิ่งที่เป็นวิญญาณฟันลงสู่กระหม่อมของยวนเชอโดยตรง หากเล่มมีดนี้ฟันถึงจริง แม้วิญญาณเทพระดับจู่ที่สมบูรณ์ก็ต้องถูกฟันขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
"พวกเจ้า...อย่าลื้อเชิงเกินไปนัก!"
ทันใดนั้น ยวนเชอเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ พลังแห่งจู่ภายในร่างระเบิดออกโดยรอบอย่างสุดกำลัง
คลื่นแรงกระแทกที่ทรงพลังผลักอวิ๋นจิ้นที่พุ่งนำมาก่อนกระเด็นไปในทันที ร่างของเขาปะทะเสาหลักของวังเทพอย่างหนักหน่วง กระทั่งหน้ากากบาปทั้งเจ็ดบนใบหน้าก็สั่นคลอนแทบหลุดร่วง
ยวนเชอยันพื้นค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กล้ามเนื้อเอ็นทั่วร่างกระตุกต่อเนื่องจากความเจ็บปวดในวิญญาณเทพ ทว่าดวงตาคู่นั้นที่คลอเคลียด้วยความฆาตกรมกลับแทบแช่แข็งทั้งวังเทพชิงหลวน
เขากัดฟันระดมพลังอันเป็นสัญลักษณ์ของเทพบรรพชนภายในร่าง แม้ต้องเสี่ยงวิญญาณแตกสลายก็ฝืนเร่งเร้ามันออกมา สั่นสะเทือนเดือยกุมวิญญาณที่ตอกอยู่ตามช่องพลังให้กระเด็นออกราวกับฝุ่น แรงสลายวิญญาณก็ถูกเขาขับไล่ออกนอกร่างอย่างหักห้ามใจ
"ดูท่าพวกเจ้าคงคิดว่าข้าผู้เป็นเจ้าของร่างแท้นี่แท้ๆ เป็นดินปั้นเสียแล้วสินะ!"
ยวนเชอคำรามลั่น ไม่สนใจความมึนงงที่แล่นขึ้นจากทะเลจิตสำนึก ร่างทั้งร่างกลายเป็นสายรุ้งสีดำพุ่งเข้าประชิดอวิ๋นจิ้น คราวนี้เขาเสียวิญญาณเทพแท้ของตนไปมากมาย พลังในฝ่ามือดำมิดชี้มิดขี้ทุกเส้นสายล้วนแฝงฤทธิ์บรรเทือนที่จะฉีกวิญญาณเทพให้ขาด