เฉินเฮ่าเป่ย์เร่งมือเร่งเท้ายิ่งกว่าเดิม ฝ่าฝืนไฟแดงไปแล้วสองจุดติดต่อกัน สอดแทรกซ้ายขวาท่ามกลางสายรถ หวังอาศัยความคุ้นเคยกับถนนในเมืองเปิดระยะห่างออกไป
แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนเลนหรือเร่งความเร็วอย่างไร เงาร่างสีเทาเงินนั้นก็ยังติดตามมาทางด้านข้างอย่างไม่รีบไม่ร้อน ดั่งหนองที่เกาะกระดูก ทำให้ขมับของเขาเริ่มเหงื่อชุ่ม
เมื่อเกือบถึงถนนการค้าฝั่งตะวันตกของเมือง ปลายทางปรากฏทางแยกที่ติดขัด ไฟเขียวเพิ่งเปลี่ยนเป็นไฟแดงพอดี เฉินเฮ่าเป่ย์ขบฟันแน่น บีบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านไปตรง ๆ แทรกตัวผ่านรถสองคันที่วิ่งตัดขวางไปอย่างหวุดหวิด จนคนเดินถนนรอบข้างกรีดร้องลั่น
เขาแอบมองผ่านกระจกมองหลัง คิดว่าอวิ๋นเช่อย่อมต้องจอดรอไฟแดงเป็นแน่ ไม่คิดว่ารถเบนตลียี่สีเทาเงินจะพุ่งตามมาติด ๆ ทันที ตัวรถเฉียดท้ายรถของเขาผ่านไป ภายในไม่กี่วินาทีก็แซงขึ้นหน้า ตบท้ายปิดเส้นทางของเขาไว้อย่างมั่นคง
"เป็นไปไม่ได้! แบบนี้ยังตามทันอีกเหรอ!"
เฉินเฮ่าเป่ย์ตาโตนิ่งไปทั้งคู่ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ได้แต่ขบฟันบีบคันเร่งจนสุด เททุกสิ่งทุกอย่างพุ่งไปยังเส้นชัย
แต่เมื่อถึงหน้าที่ดินแปลงนี้ อวิ๋นเช่อก็ยังเหยียบเบรกจอดนิ่งก่อนเสมอ ได้เปรียบไปทั้งหมดเกือบสิบวินาที
เฉินเฮ่าเป่ย์เปิดประตูรถลงมา หอบหายใจแรง ๆ เดินมายืนตรงหน้าอวิ๋นเช่อ มองสองคนที่สงบนิ่งอยู่ในความสงบสง่า ก็อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งขึ้น
"ผมยอมแล้ว ท่านชายชื่อพูดถูกจริง ๆ ฝีมือขับรถของเจ้าแข็งแกร่งจริง นี่คือสัญญาโอนที่ดินแปลงที่สอง ตามข้อตกลง ต่อจากนี้ถือเป็นของเจ้า"