เสียงของยักษ์เหม็นเน่าดังจบลง เปลวนรกแห่งกลิ่นเหม็นมโหฬารไร้เทียมก็ทะยานกระแทกลงมา
แต่เผชิญหน้ากับคุกมารเหม็นใหญ่ของอีกฝ่าย ซือถูเสวี่ยกลับมิไหวหวั่นแม้แต่น้อย
"แค่นี้เองรึ ยังกล้าอวดอ้างว่าเป็นปฐมบรรพแห่งวิถีกลิ่นเหม็น ข้าว่าเจ้านี่แหละ ที่ไม่รู้อะไรเลยเรื่องวิถีกลิ่นเหม็น"
"กฎเหม็น — หมอกป่าไร้พ่าย!"
เสียงเอ่ยจบ ปฐพีทั้งผืนถูกจมด้วยกลิ่นเหม็นแปลกประหลาดสีม่วงจางในทันที คุกมารเหม็นใหญ่ที่คำรามกลิ้งก้องเมื่อปะทะหมอกม่วงก็ละลายหายวับเร็วดั่งลูกโป่งถูกเจาะทะลุ ไม่เหลือแม้แต่กลิ่นเหม็นเล็กน้อย
ยักษ์เหม็นเน่าเพียงได้กลิ่นหอมสีม่วงจางพริ้งเข้าโพรงจมูก สายตาก็มืดมิด ล้มฟับฟับลงกับพื้น ชีวิตทั้งร่างสูญสลายเร็วจนตาเปล่ามองเห็นได้ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อต้าน ถูกกลิ่นเหม็นสลบคาเวทีประลอง สูญสิ้นสัญชาตญาณทั้งปวง
บนศิลาจารึกนิรันดร์ ชื่อของยักษ์เหม็นเน่าแต่เป็นเถ้าธุลีปลิวหายไป ชื่อของซือถูเสวี่ยสว่างขึ้นมั่นคง ผ่านเข้ารอบถัดไปอย่างราบรื่น
แท่นชมการต่อสู้ดังเสียงสูดลมเย็นฮือกันทั้งที่นั่น ใครเล่าจะคิดว่ายักษ์เหม็นเน่าผู้สืบทอดมาจากเวทมนตร์ปีศาจยุคบรรพกาล จะพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาดเช่นนี้ ไม่อาจรับเท้าหนึ่งของซือถูเสวี่ยได้แม้แต่เท้าเดียว
เย่เฟิงหัวเราะก้อง ลุกขึ้นรับซือถูเสวี่ยที่เดินทางกลับ ใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความพอใจ
"ข้าก็รู้ว่าภรรยาของข้านั้นไร้ผู้ใดในสากลจักรเทียบ!"
ซือถูเสวี่ยส่งสายตาขวับเขียวให้เขาอย่างขุ่นเคือง ก่อนหันกลับไปนั่งปรับลมปราณ แม้แกนตากลับซ่อนรอยยิ้มที่กดไม่อยู่
ฝ่ายพวกเผ่ากษัตริย์ปีศาจ ประมุขมารใหญ่เนี้ยวเจียวหูส่งเสียงหึงหึง กัดฟันด่าคำเดียวว่าของไร้ค่า