หร่วนเฉ่าเฉ่ามีไอน้ำแผ่ซ่านรอบกาย เงาราชาครุฑน้ำหมุนวนขึ้น ไม่หยุดกระแทกฝ่าฝูงหมาปีศาจที่เข้าใกล้ ยื้อเวลาให้เย่เฟิงถอยร่น
แต่นางเองก็ขมวดคิ้วแน่น เพราะพบว่าพลังของราชาครุฑน้ำกำลังรั่วไหลจากไปอย่างช้า ๆ
ม่านเทพเท้าเหม็นของซือถูเสวี่ยระเบิดออกในชั่วขณะวิกฤต พิษสีม่วงฟุ้งกระจาย หมาปีศาจที่เข้าใกล้ต่างอืดอาดการเคลื่อนไหว คำรามร้องทุกข์อย่างเจ็บปวด นางฉวยจังหวะนั้นเหยียบขางามต่อเนื่อง เตะหมาปีศาจหลายตัวกระเด็นออกไป
ทว่าพอได้หายใจหายคอเพียงหนึ่ง นางก็รู้สึกจมูกคันผิดปกติ กลั้นไม่อยู่จนต้องจามออกมา
การจามนี้ดูธรรมดา แต่กลับทำให้พิษรอบกายนางแปรปรวนทันที แทบส่งผลย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง
“ชะตากรรมบังคับ! คำสาปนี่มันป้องกันยากเสียจริง!” ซือถูเสวี่ยด่าในใจ รีบระงับสัญชาตญาณ มั่นคงม่านเทพขึ้นใหม่
เจียงเหรินฮว่าแม้ยังเป็นร่างเด็ก แต่พุทธบารมียังอยู่ครบ
นางรวมมือทำปาลีมือ นักบวชเถื่อนปักลงด้านหน้า อักษรสันสกฤตสีทองไหลออกจากด้าม ก่อเป็นอาณาเขตพุทธรัศมีเล็ก ๆ คุ้มครองตนเองไว้
เล็บอันคมของหมาปีศาจข่วนลงบนพุทธรัศมี ได้ยินเพียงเสียง “ซี๊ดซ๊าด” ไม่อาจรุกก้าวเข้ามาแม้เพียงนิด แต่นางถูกจำกัดด้วยร่างกาย รัศมีและพลังโจมตีตกต่ำลงมาก ทำได้เพียงพอตัวรอดเท่านั้น
ส่วนหลินตัว่อกลายเป็นกำลังหลักในหกคน พลังมังกรจริงพลุ่งพล่าน หมัดสองข้างสะบัดออกไป เสียงคำรามมังกรดังไม่ขาด ทุกหมัดสามารถทุบหมาปีศาจภูมิมหาเทพระดับกลางจนกระดูกหักเส้นเอ็นขาด ทว่านางก็แบกรับแรงกดดันมหาศาล หมาปีศาจหลายตัวล้อมโจมตีพร้อมกัน ทำให้แบ่งตัวไม่ไหว
“ไปแบบนี้ไม่ใช่ทางออก!”
อวิ๋นเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย หมาปีศาจเหล่านี้มีจำนวนมากเกินไป แถมทุกคนยังต้องแบ่งใจรับมือคำสาปที่อาจปรากฏขึ้นได้ตลอดเวลา เมื่อเวลาผ่านไปนาน ย่อมต้องสูญเสียเพิ่มขึ้นแน่นอน