“เจ้ากล้าดีอย่างไร......ทรยศองค์กร เจ้าจะไม่พบจุดจบที่ดี” ผู้แบกโลงขั้นมหาจักรพรรดิ์เอ่ยด้วยแววตาอาฆาต
บนใบหน้าฟู่ชิงยังคงมีรอยยิ้มน้อย ๆ แต่ในแววตากลับแฝงความเย็นเยียบ
นางกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ทำไมจะไม่กล้า? อยู่ที่บ้านเกิดแห่งเปลือกกาย ทุกเดือนต้องเอาชีวิตไปทำผลงาน บอกไว้ว่าทำงานหกพักหนึ่ง สุดท้ายกลายเป็นทำงานห้าพักสอง ตอนนี้ยังต้องทำงานล่วงเวลาโดยไม่มีเหตุผล ข้าอยากออกจากองค์กรมานานแล้ว”
ผู้แข็งแกร่งขั้นมหาจักรพรรดิ์ได้ยินดังนั้น ในแววตาก็แวบผ่านความอึดอัด ในฐานะมนุษย์เงินเดือน พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น ไม่อย่างนั้นจะถูกหักเงินรางวัล
เขาราวกับอยากจะดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย จึงเอ่ยปากว่า “แต่ภารกิจของพวกเราถึงจะลำบาก แต่ตราบใดที่ทำผลงานได้ตามเวลา โบนัสสิ้นปีก็สูงลิ่ว เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากทิ้ง?”
ใบหน้างามของฟู่ชิงเผยความลังเลชั่วขณะ แต่ชั่วอึดใจถัดมาก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น
“ก็......ก็ถึงอย่างนั้น ข้าก็มุ่งมั่นจะออกจากองค์กร เจ้าอย่าหวังมาหลอกล่อข้า”
ในแววตาของผู้แบกโลงขั้นมหาจักรพรรดิ์ฉายแวบความโหดเหี้ยม พลังวิญญาณแห่งอาณาเขตทั่วร่างระเบิดพลุ่ง
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ลงนรกไปด้วยกันเถอะ!”
ใบหน้าฟู่ชิงปรากฏความตื่นตระหนก อีกฝ่ายคิดจะระเบิดตัวเอง นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะแอบสะสมพลังมาตลอด ตอนนี้อยากหนีก็ไม่ทันแล้ว
“แย่แล้ว หรือว่าข้าจะต้องถูกระเบิดตายแบบนี้?” ในใจฟู่ชิงเต็มไปด้วยความเสียใจ รู้งี้รีบจัดการอีกฝ่ายให้จบ ๆ ไปดีกว่า
ในเสี้ยววินาทีคับขันนั้น อวิ๋นเช่อก็พุ่งเข้ามา ปลายนิ้วพันด้วยพลังแห่งกฎหลายสาย จิ้มไปที่ขมับของอีกฝ่าย ทะลวงสมองในพริบตา