เขาคำรามก้อง พลังเทพในกายระเบิดออกอย่างไร้การปิดบัง ร่างมังกรเพลิงขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง ฤทธานุภาพแห่งสวรรค์น่าเกรงขามอย่างยิ่ง ไอร้อนระอุราวกับจะหลอมละลายทั้งลานประลอง
“หึ เพียงสายรองก็กล้ามาอวดเบ่งต่อหน้าข้า? พ่ายไปซะ!”
อวิ๋นหลิงเสวี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย แม้อีกฝ่ายจะต่ำกว่านางถึงหนึ่งขั้นใหญ่ ทว่าเมื่อสามารถใช้เจตจำนงแห่งเพลิงอันทรงพลังเช่นนี้ได้ด้วยระดับสูงสุดของขั้นเทพ พรสวรรค์ของเขาก็ไม่ด้อยเลยจริง ๆ
“อยากเอาชนะข้า? ฝึกฝนอีกห้าร้อยปียังว่าไปเถอะ!”
สิ้นเสียง นางก็พลันถอยหลังอย่างรวดเร็ว มือขวาคว้า "ยันต์ข้ารักน้ำลาย" ออกมา ล็อกเป้าหมายไปที่ฮั่วเลี่ยหยางแล้วปาออกไป
ชั่วพริบตา "ยันต์ข้ารักน้ำลาย" ก็พุ่งเข้าใส่ฮั่วเลี่ยหยางราวกับลูกธนูหลุดจากสาย ความเร็วรวดเร็วจนยากจะตอบสนอง
ขณะนั้นฮั่วเลี่ยหยางยังคงตบฝ่ามือออกไปไม่หยุด ปากก็ส่งเสียงร้อง "อ๊า ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ"
มังกรเพลิงที่น่าเกรงขามก่อตัวขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย ไล่ตะครุบอวิ๋นหลิงเสวี่ยที่ดูเหมือนหลบไปมาอย่างทุลักทุเล แต่แท้จริงกลับรับมือได้อย่างสบาย
ทันใดนั้น บนลานกว้าง จู่ ๆ ก็มีคนอดกลั้นไม่ไหว ถ่มน้ำลายใส่ฮั่วเลี่ยหยาง
น้ำลายนั้นราวกับมีตา เมินเฉยต่อการขวางกั้นของค่ายกลประจำลานประลอง ตกลงบนใบหน้าของฮั่วเลี่ยหยางอย่างแม่นยำ
——เพียะ!
“ใคร?! ใครถ่มน้ำลายใส่ข้า?!”
ฮั่วเลี่ยหยางคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว รู้สึกถึงความแฉะเหนียวบนใบหน้า กลิ่นน่าขยะแขยงลอยเข้าจมูก
ทว่าสิ้นเสียงของเขา น้ำลายจำนวนมากยิ่งพุ่งเข้าใส่เขา ราวกับเม็ดฝนตกลงบนร่าง
ผู้คนในตระกูลบนลานกว้างราวกับถูกอิทธิพลเวทมนตร์บางอย่างครอบงำ ต่างอดกลั้นไม่ไหวพากันถ่มน้ำลายใส่ฮั่วเลี่ยหยาง ไม่อาจควบคุมร่างกายตนเองได้เลย