เสียงหัวเราะคลั่งไคล้ก้องกัมปนาททั่วทั้งหลังเขา แผงแสงสีฟ้าอ่อนหมุนวนรวดเร็ว ผืนปฐพีของสำนักอินหยางเทียนทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ใจกลางแผงแสงก่อตัวเป็นวงล้อม่านอวกาศที่น่าสะพรึงกลัว
หินและไม้ยักษ์โดยรอบแตะต้องใดก็ถูกบดขยี้เป็นผุยผง แรงดูดทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งอวิ๋นเช่อที่ยืนอยู่ริมขอบวงล้อยังรู้สึกได้ว่าสองขาเริ่มจมลง
"บ้าแล้ว! สารเก่านี่บ้าจริง ๆ!"
อวิ๋นเช่อกัดฟันทรงตัวไว้ หันศีรษะไปตะโกนใส่หย่วนหมิงชาและจิ้งอวิ๋นเจินเหรินเจิ้นเหรินที่ยังล่าถอยอยู่
"พวกเจ้ารีบวิ่งออกไปเดี๋ยวนี้ ยิ่งหนีไกลจากวงล้อนี้ยิ่งดี!"
จางเทียนหยางคลานพื้นอยู่ จ้องมองอวิ๋นเช่อที่ถูกแรงดูดลากฉุด หัวเราะคลั่งปาเป็นเลือดดำออกมาเป็นหยด ๆ
"ตายพร้อมกันเถอะ จงตายฝังศพข้าไปด้วย! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
แรงดูดของวงล้อม่านอวกาศทรงพลังยิ่งขึ้น อาคารของสำนักอินหยางเทียนทั้งแถวพังทลายลงเป็นวง ๆ ศิษย์นิกายที่ไม่ทันวิ่งหนีจำนวนมากถูกดูดเข้าสู่วงล้อ จากไปโดยไม่แม้แต่จะทิ้งเสียงกรีดร้องไว้
อวิ๋นเช่อบีบกระบี่สุ่ยเซียนแน่น พลังเซียนทั่วทั้งร่างหมุนเวียนถึงขีดสุด แต่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพื้นดินใต้เท้าเริ่มแตกร้าว ทั้งร่างลอยล่องไปยังใจกลางวงล้อโดยไม่อาจควบคุม
ชั่วขณะนั้นเอง สองเงาร่างก็พุ่งเข้ามาจากเบื้องหลัง ซ้ายขวาจับแขนเขาเอาไว้ เสียงของหย่วนหมิงชาแฝงความเร่งรีบ
"จะไปก็ไปด้วยกัน พวกเราจะทิ้งเจ้าไว้ไม่ได้!"
อวิ๋นเช่อตกใจ "อาจารย์ ดินแดนไร้แดนนั้นอันตรายนักหนา ก้าวเข้าไปเมื่อไรรอดชีวิตเพียงเสี้ยวหนึ่งในสิบ พวกเจ้าปล่อยข้าเถิด"